I SA/Wr 385/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosków o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wnieśli, na odrębnych urzędowych formularzach, o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując na następujące fakty: lokal nie spełniał warunków lokalu użytkowego; brak umowy najmu bez zmiany najemcy od 2000 r., nakaz komorniczy z tytułu zaległości czynszowych od 2003 r. w wysokości 44.959,80 zł, data pierwszego zawiadomienia o powstałym obowiązku podatkowym i ustaleniu jego wysokości. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe z córką, która jest na ich utrzymaniu, posiadają mieszkanie o powierzchni 78,80 m2, poza tym nie dysponują żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Dochody uzyskują z tytułu stosunku pracy w wysokości 2.500 zł brutto i 2.600 zł brutto oraz 400 zł brutto emerytury. Skarżąca dodała, że spłaca kredyt hipoteczny i inne zobowiązania kredytowe zaciągnięte przy likwidacji firmy w lutym 2006 r. Skarżący rozpoczął pracę w styczniu 2007 r. Na wezwanie Sądu przedłożone zostało zeznanie podatkowe małżonków za 2007 r., zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia, wyciąg z rachunku bankowego, dowody opłat, zestawienie miesięcznie ponoszonych wydatków oraz pismo o kwocie zaległości w czynszu za lokal użytkowy. Z powyższych dokumentów wynika, że małżonkowie w 2007 r. uzyskali łącznie dochód w wysokości 78.925,43 zł, ich zarobki netto wynoszą 2.094,27 zł i 2.054,32 zł, a po odliczeniu potrąceń tytułem pożyczek z zakładu pracy wynagrodzenie skarżącej wynosi 1.350,78 zł. Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że w miesiącach kwietniu i maju 2008 r. skarżący dokonywał wpłat własnych w wysokościach 300 i 250 zł, na konto wpłynęła również kwota 3.766 zł tytułem świadczenia ZUS. Ponadto rodzina wnioskodawców wydatkuje miesięcznie łącznie około 4.527 zł, w tym na opłacenie rat kredytowych i karty kredytowej 2.552 zł. Skarżący oświadczyli, że M.M. nie prowadzi działalności gospodarczej od lipca 2006 r., a M. M. – od lutego 2006 r. oraz że oboje nie korzystają z Pomocy Społecznej ani żadnej innej formy wsparcia państwowego. Z uwagi na fakt, że oboje wnioskodawcy są jedną stroną postępowania w niniejszej sprawie, okoliczności, na które się powołują, są tożsame, a koszty sądowe są ponoszone solidarnie, Sąd uznał za zasadne rozpoznać ich wnioski o przyznanie prawa pomocy łącznie. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu natomiast skarżący nie wykazali, że nie mają możliwości opłacenia kosztów związanych ze swym udziałem w niniejszej sprawie, gdyż informacje wynikające z przedstawionych oświadczeń i dokumentów budzą wątpliwości. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że łączny zarobek netto, który małżonkowie otrzymują do swojej dyspozycji, wynosi 3.445,05 zł, natomiast miesięczne stałe wydatki są o ponad 1.000 zł wyższe. Jednocześnie nie została wyjaśniona rozbieżność pomiędzy tymi kwotami. Powyższe natomiast prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazali wszystkich dochodów uzyskiwanych przez jej rodzinę pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym. Poza tym, zdaniem Sądu, mieli oni możliwość poczynienia rezerw na opłacenie wpisu od skargi, ustalonego w niniejszej sprawie na wysokość 215 zł i ewentualnych przyszłych kosztów sądowych, których winni się spodziewać już w momencie wniesienia skargi na decyzję organu podatkowego. Należy wskazać tutaj chociażby na zasilanie konta wpłatami własnymi oraz na jednorazową wpłatę tytułem świadczenia ZUS w wysokości 3.766 zł. Nie stanowi usprawiedliwienia braku środków na opłacenie kosztów sądowych, ponoszenie licznych obciążeń kredytowych. Koszty sądowe stanowią daninę publiczną, dlatego też nie można w stosunku do nich traktować priorytetowo kredytów zaciągniętych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz opłat związanych z posiadaniem karty kredytowej. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.