I SA/Wr 388/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2008 r. postanawia zawiesić postępowanie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego w W. odmawiające skarżącej "A" sp. z o. o. w J. G. stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za grudzień 2008 r. Jak wynikało z akt sprawy skarżąca w grudniu 2008 r. odprowadziła podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży energii na rzecz dystrybutora. Pismem z dnia 2 października 2009 r. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tymże podatku, powołując się na sprzeczność regulacji krajowych w zakresie powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży energii elektrycznej z regulacjami prawa wspólnotowego - przepisami Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (DZ.UE.L.03.283.51) - dalej Dyrektywy energetycznej. Wniosek skarżącej organy podatkowe rozpatrzyły odmownie, powołując się na brak dostatecznej precyzyjności i bezwarunkowości przepisów Dyrektywy energetycznej, co uniemożliwia jej bezpośrednie zastosowanie z pominięciem regulacji krajowych. Organy stwierdziły ponadto, że skoro podatnik zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonał ciążący na nim obowiązek zadeklarowania zobowiązania podatkowego i jego terminowej zapłaty, brak było podstaw do uznania zapłaconej akcyzy za nadpłatę przy równoczesnej niemożliwości bezpośredniego zastosowania norm Dyrektywy energetycznej. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając im naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację art. 21 ust. 5 Dyrektywy energetycznej oraz art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Ponadto skarżąca zarzuciła organom naruszenie norm prawa procesowego, tj. błędną i nieuzasadnioną interpretację regulacji art. 121 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr poz. 60 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I FSK 240/08 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu zagadnienie prawne w przedmiocie oceny zgodności z Konstytucją przepisów Działu III, Rozdziału 9 Ordynacji podatkowej, regulującego instytucję nadpłaty, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie jakim nie warunkują one stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym od tego kto poniósł ekonomiczny ciężar tego podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne podlega zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając na uwadze fakt, że powstały między stronami spór dotyczy zagadnienia prawnego będącego przedmiotem postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, zainicjowanego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., sygn. I FSK 240/08, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Uznając bowiem, że ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji dokonana przez Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie będzie miała wpływ na wynik kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., Sąd doszedł do przekonania o słuszności zawieszenia postępowania wszczętego skargą spółki. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.