I SA/Wr 389/09

Wrocław, dnia 18 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. K. B. nadał w dniu [...] (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...], doręczoną skarżącemu w dniu [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc, że art. 3, 5 i 9 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) są sprzeczne z art. 25, 28 i 90 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską i art. 3 ust. 3 dyrektywy 92/12/EWG. Ponadto ww. ustawa – zdaniem skarżącego – w sposób odmienny niż ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) określa podstawę opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, którą jest kwota jaką nabywca jest obowiązany zapłacić (art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym). Zdaniem skarżącego, brak jest uzasadnienia aby w odniesieniu do samochodów osobowych zakupionych zagranicą, za podstawę opodatkowania, przyjmować rynkową wartość podobnego pojazdu nabytego na terytorium Polski. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę na decyzję administracyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W postępowaniu sądowo-administracyjnym, terminy oblicza się, na podstawie art. 83 § 1 i 2 w zw. z art. 82 p.p.s.a., według zasad określonych przepisami prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień tego terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni jego dzień uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z kolei zgodnie z art. 111 § 1 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym w myśl § 2 tego przepisu, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie rozpoczynające jego bieg. W niniejszej sprawie zdarzeniem wszczynającym bieg trzydziestodniowego terminu było skuteczne doręczenie skarżącemu w dniu [...] decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...]. Zatem termin do wniesienia skargi upłynął K. B. w dniu [...]. Skarżący wniósł skargę w polskim urzędzie pocztowym dwa dni po upływie przedmiotowego terminu, to jest w dniu [...]. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.