I SA/Wr 3923/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia NSA - Halina Betta (sprawozdawca), Asesor WSA - Katarzyna Radom, Protokolant - Wiesław Jakubiec, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. I. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości kary podatkowej na 1998r. oddala skargę Izba Skarbowa we W. 0/Z w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] Nr [...] stwierdzająca wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia skarżącemu wysokości stawki karty podatkowej na 1998r. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie elektromechaniki i robót budowlano instalacyjnych. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o zebrany w postępowaniu kontrolnym materiał dowodowy, który pozwalał zdaniem organu I i II instancji przyjąć, iż podatnik naruszył przepisy w sprawie karty podatkowej ponieważ nie zawiadomił Urzędu Skarbowego w Ś. o przekroczeniu limitu z tytułu wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach tzw. podwykonawstwa. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Urząd Skarbowy stwierdził iż podatnik poza usługami w zakresie elektromechaniki oraz usługami dla ludności z tytułu świadczenia usług w zakresie robót budowlanych-instalacyjnych: instalatorstwo elektryczne w rozumieniu przepisów o karcie podatkowej - wykonał w 1998r. jako podwykonawca roboty budowlane dla Zakładu A spółka cywilna i Zakładu B D. P. (generalnego wykonawcy i odpowiednio podwykonawcy robót) na rzecz inwestorów takich jak Izba Skarbowa w W. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. G. w rozmiarze przekraczającym [...] przychodu rocznie. Z uwagi na to, że przekroczenie limitu możliwego do uzyskania w ramach karty podatkowej nastąpiło w lutym 1998r. o czym podatnik nie powiadomił Urzędu Skarbowego to stosownie do § 22 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 1996r. w sprawie karty podatkowej organ podatkowy I instancji uznał, że podatnik podlega wyłączeniu z opodatkowania w tej formie za cały rok podatkowy. W toku prowadzonego postępowania podatkowego a w szczególności w odwołaniu strona podnosiła, iż brak jest podstaw faktycznych i prawnych do pozbawienia podatnika opodatkowania w formie karty podatkowej. Podatnik z treści pkt 6 objaśnień zawartych w części I tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej wywodzi, że tylko przekroczenie kwoty [...] przychodu rocznego z tytułu wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach tzw. podwykonawstwa (jeżeli inwestorem są inne jednostki niż wymienione w pkt 5 objaśnień części 1 tabeli miesięcznych stawek) pozbawia podatnika możliwości korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej. Zdaniem strony skarżącej świadczenie usług z zakresu usług budowlano-instalacyjnych w ramach tzw. podwykonawstwa nie zostało ograniczone żadnym limitem kwotowym stąd brak wedle podatnika podstaw prawnych do wyłączenia z "usług dla ludności" tego zakresu robót, wykonanych dla podmiotu określonego w pkt 5 w/w załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów. Izba Skarbowa we W. O/Z w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zarzutów odwołania nie podzieliła stanowiska strony odwołującej, że wykonywanie robót w ramach podwykonawstwa wymienionych pod Lp. 75 tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej w obiektach inwestorów takich jak Izba Skarbowa czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych w kwocie przychodu przekraczającego [...] rocznie nie pozbawia podatnika prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Za nietrafne uznał organ odwoławczy stwierdzenie strony iż do oceny zakresu wykonywanych przez nią usług ma zastosowanie jedynie pkt 5 objaśnień części I tabeli miesięcznych stawek. Izba Skarbowa podniosła iż w przepisie tym zdefiniowano jedynie pojęcie "ludność", stwierdzając, że wedle tego przepisu za świadczenia dla ludności uważane są tylko takie roboty budowlane, które wykonywane są na rzecz odbiorcy wymienionego taksatywnie w tym przepisie. Sprawa zaś wykonywania robót budowlanych w ramach tzw. podwykonawstwa uregulowana została w pkt 6 objaśnień. Z przepisu tego zaś wyraźnie zdaniem organu odwoławczego wynika, że pojęcie świadczeń dla ludności nie obejmuje wykonywania robót budowlano-montażowych na rzecz inwestorów, jeżeli są nimi inne jednostki niż wymienione w pkt 5 co zaś miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Izby Skarbowej w sprawie nie jest istotne, czy świadczone przez podatnika usługi nazwane zostały pracami budowlano-instalacyjnymi, a nie budowlano-montażowymi ponieważ mając na względzie pkt 4 uznać należy, że określenie "roboty budowlano-montażowe" zawarte w pkt 6 w istocie rzeczy obejmuje wszystkie usługi wykonywane w ramach działalności wymienionych pod Lp. od 70-76 zakresu działalności wymienionych w części I tabeli miesięcznych stawek. Decyzja Izby Skarbowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez podatnika do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze strona skarżąca ponowiła zarzuty podniesione w postępowaniu odwoławczym. W piśmie procesowym zaś z dnia [...] strona podniosła iż potwierdzeniem słuszności zajętego w skardze stanowiska jest rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 28 marca 1972 w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu robót budowlano-montażowych i rozbiórkowych (Dz. U. z dnia 10 kwietnia 1972r. Nr 13 poz. 91), które do robót budowlano-montażowych nie zalicza robót instalatorstwa elektrycznego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądu administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem zarówno materialnym jak i formalnym. Skarga okazała się nieuzasadniona. Poza sporem w sprawie jest iż skarżący w rozpatrywanym roku podatkowym wykonywał roboty budowlano-elektroinstalacyjne w ramach tzw. podwykonawstwa na rzecz generalnego wykonawcy, gdzie inwestorem była Izba Skarbowa w W. oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych w K. G., których wartość wyniosła [...]. Podatnik zdecydował się w rozpatrywanym roku podatkowym na formę opodatkowania w ramach tzw. karty podatkowej na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 1996r. w sprawie Karty podatkowej (Dz. U. Nr 151 poz. 717). I tak zgodnie z § 18 wyżej powołanego rozporządzenia podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić urząd skarbowy o zmianach jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej między innymi o zmianach, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. Spór w sprawie sprowadza się właśnie do udzielenia odpowiedzi czy w przedmiotowej sprawie po stronie skarżącego zaistniały zdarzenia, które spowodowały utratę przez niego opodatkowania w formie karty podatkowej. Udzielając odpowiedzi na postawione wyżej pytanie należy odwołać się do załącznika Nr 1 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów określającego tabelę miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej, który w części I dotyczącej objaśnień w pkt 4 stanowi, że przy prowadzeniu działalności wymienionej w poz. 70-76 dopuszczalne jest - poza świadczeniami dla ludności wykonywanie świadczeń dla innych odbiorców w rozmiarze nie przekraczającym kwotę [...] przychodu rocznie. Pkt 5 zaś objaśnień stanowi definicję pojęcia świadczenia dla ludności stanowiąc iż za takie świadczenie uważa się opłacane ze środków pieniężnych ludności świadczenia określone w ust. 3 oraz usługi o których mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia. Przez pojęcie "ludność" rozumie się osoby fizyczne i gospodarstwa domowe oraz inne podmioty tj. indywidualne gospodarstwa rolne i ogrodnicze, zakłady wytwórcze, budowlane, handlowe i usługowe prowadzone przez osoby fizyczne i spółki nie mające osobowości prawnej oraz zakłady prowadzone przez agentów. Pojęcie "ludność" obejmuje również organizacje wyznaniowe i zakonne, placówki państw obcych (...). Niespornym w sprawie jest, iż skarżący sporne roboty wykonywał w ramach tzw. podwykonawstwa. Sprawa zaś wykonania robót budowlanych w ramach podwykonawstwa została uregulowana w pkt 6 powołanych objaśnień zgodnie z którym pojęcie świadczeń dla ludności nie obejmuje czynności związanych z wytwarzaniem wyrobów (w tym półfabrykatów, elementów, części obróbki elementów) przeznaczonych do celów produkcyjnych lub do dalszej odsprzedaży oraz wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach tzw. podwykonawstwa, jeżeli inwestorem są inne osoby i jednostki niż wymienione w ust. 6. Skarżący nie podważa stanowiska organów podatkowych iż w ramach tzw. podwykonawstwa wykonywał prace na rzecz inwestora, który nie jest osobą ani jednostką wymienioną w objaśnieniach w ust. 5 przywołanych wyżej. Inna jest jedynie interpretacja skarżącego i organów podatkowych co do kwalifikacji wykonanych przez podatnika spornych robót jako robót budowlano-montażowych o których mowa w pkt 6 objaśnień. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym iż pojęcie "robót budowlano-montażowych" nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie karty podatkowej. Zdaniem Sądu ustawodawca pojęcie robót budowlano-montażowych w rozumieniu o jakim mowa w pkt 6 objaśnień odniósł do działalności wymienionej w poz.70-76, gdyż do robót określonych w tych pozycjach odsyła pkt 4 objaśnień. W poz. 70-75 mieszczą się usługi w zakresie robót budowlano-instalacyjnych które wykonywał podatnik. Odwoływanie się zatem skarżącego do rozumienia pojęcia "robót budowlano-montażowych" w innych aktach prawnych jest dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy bez znaczenia, skoro ustawodawca dla celów opodatkowania w formie karty podatkowej rozumienie pojęcia robót budowlano-montażowych wykonanych w ramach tzw. podwykonawstwa zacieśnił do usług wymienionych pod Lp. 70-76 w objaśnieniach w części I tabeli miesięcznych stawek. Słusznie organ odwoławczy zdaniem Sądu podnosi, iż gdyby przyjąć stanowisko strony skarżącej, że dla potrzeb karty podatkowej należy odróżnić roboty budowlano-montażowe oraz roboty budowlano-instalacyjne to nasuwa się nielogiczny wniosek, iż zapis dotyczący robót budowlano-montażowych wykonywanych w ramach tzw. podwykonawstwa o którym mowa w pkt 6 objaśnień nie dotyczy podatników opodatkowanych w formie karty podatkowej mimo tego, że jest on zawarty w tym przepisie, bowiem w zakresach działalności wymienionych pod poz. 70-76 nie są wyartykułowane wprost roboty budowlano-montażowe. Mając zatem powyższe na uwadze należało skargę jako bezzasadną oddalić zgodnie z art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.