I SA/Wr 398/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę. Skarga na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. została sporządzona i wniesiona przez działającego we własnej sprawie adwokata – E. S. Z uwagi na przedmiot sporu, skarga podlegała opłacie stałej, zaś wymagany w sprawie wpis stały od skargi został określony w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i wynosił 500 zł. Skarga nie została opłacona przez skarżącą, będącą profesjonalnym pełnomocnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; zwanej dalej u.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania, albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Jak wynika z powołanego przepisu, określone w nim wymagania stosowane są do czynności podejmowanych przez adwokata lub radcę prawnego, bez względu na to, jaką rolę procesową oni pełnią. Tym samym, strona postępowania sądowego, która jest adwokatem lub radcą prawnym, działającym we własnej sprawie, musi jednocześnie liczyć się z koniecznością spełnienia wszystkich wymagań, jakie ustawa wiąże z czynnościami adwokata, względnie radcy prawnego, w tym w szczególności z konsekwencjami wynikającymi z dyspozycji przepisu art. 221 u.p.s.a. Pogląd ten jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2006 r, sygn. akt II OZ 915/06, OSP 2007/11/135 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005 r, sygn. akt III CZ 2/05, Biuletyn SN 2005 r, nr 6), co uzasadnia stanowisko, że w stanie faktycznym sprawy, wymagany wpis od skargi w wysokości ustalonej w przepisach w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Sygn. akt I SA/Wr 398/08 powinien być uiszczony przez skarżącą bez dodatkowego wezwania do opłacenia skargi. Ponieważ do dnia wydania niniejszego postanowienia skarga nie została opłacona, na podstawie dyspozycji art. 221 u.p.s.a. skargę należało odrzucić. Z tych względów, na podstawie wyżej powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.