I SA/Wr 4/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do kwietnia 2011 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca spółka, wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 43.654 zł, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że obecnie nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi – jej rachunki bankowe zostały objęte zajęciem egzekucyjnym. Wobec niej prowadzona jest egzekucja należności w wysokości ponad 5.000.000 zł z tytułu należności publicznoprawnych. Ponadto w wyniku zajęcia przez Urząd Celny towaru o wartości ponad 300.000 zł w 2011 r., Spółka została pozbawiona możliwości uzyskania zapłaty za ten towar od kontrahenta. Zwrócono też uwagę, że strona wniosła do tutejszego Sądu kilkadziesiąt skarg (sygn. akt I SA/Wr 457-466/13, I SA/Wr 511-517/13 i I SA/Wr 2084-2110/13), w związku z czym zobligowana jest do uiszczenia wpisów sądowych w łącznej kwocie 49.640 zł, a nadto w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1155-114/15 w kwocie 69.170 zł. W wyniku kontroli skarbowych, prowadzonych od kwietnia do czerwca 2014 r., wydane zostały decyzje określające spółce zobowiązania podatkowe w łącznej wysokości około 6.000.000 zł, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Spółka w 2014 r. nie odnotowała zysku, a przez ostatnie pół roku faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej. Postępowania egzekucyjne są umarzane ze względu na bezskuteczność egzekucji. W oświadczeniu o majątku i dochodach podano, że kapitał zakładowy spółki wynosi 400.000 zł, spółka nie ma środków trwałych, a wynik finansowy na koniec 2013 r. wyniósł 444.147,38 zł. Strona nadto podała wyniki finansowe za lata 2010 i 2011 r., które były dodatnie i wynosiły odpowiednio 195.307,98 zł i 185.573,46 zł, zaś w 2012 r. odnotowana została strata w kwocie 72.117,31 zł. Z dokumentów i oświadczeń złożonych w wyniku wezwania wynika, że na koniec grudnia 2015 r. spółka odnotowała przychody netto w wysokości 306.000 zł i zysk w wysokości 68.674 zł. Kapitał własny miał wartość 3.790.166,80 zł, należności krótkoterminowe spółki wynosiły 3.407.412,53 zł, a zobowiązania krótkoterminowe – 2.292.939,30 zł. W kasie i na rachunkach na koniec grudnia 2015 r. spółka dysponowała środkami pieniężnymi w kwocie 46.896,90 zł. Na podstawie deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. oraz luty i marzec 2016 r., spółka dokonała dostaw towarów na kwoty po 25.500 zł i dokonała zakupów w związku działalnością opodatkowaną na kwoty 14.847 zł, 15.539 zł i 19.881 zł. Nie przedłożono bilansu oraz rachunku zysków i strat za styczeń, luty i marzec 2016 r., wydruków historii rachunków bankowych za grudzień 2015 r. oraz styczeń i luty 2016 r., a także deklaracji VAT-7 za styczeń 2016 r. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona 4 grudnia 2015 r. W ocenie referendarza sądowego, przedstawione oświadczenia nie dają podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W świetle przytoczonej wyżej regulacji, ocena możliwości płatniczych w przypadku osób prawnych sprowadza się tylko i wyłącznie do ustalenia, czy strona dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Brak tutaj dodatkowych obwarowań, które występują w regulacjach dotyczących przyznania prawa pomocy osobom fizycznym i nakazują uwzględnienie na rzecz wnioskodawcy tych środków, które muszą pozostać do jego dyspozycji na niezbędne utrzymanie własne i rodziny. Strona będącą spółką kapitałową, winna wykazać, że niemożność opłacenia kosztów sądowych jest trwała – tzn. strona nie jest w stanie pozyskać środków z bieżącej działalności, z kredytów, z dopłat udziałowców lub akcjonariuszy. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to wnioskodawca ma obowiązek wykazać okoliczności uzasadniających jego żądanie. I nie chodzi tu tylko o uprawdopodobnienie, ale udowodnienie faktów, na które strona we wniosku się powołuje. Skarżącą spółkę zastępuje profesjonalny pełnomocnik, prowadzący wszystkie sprawy wymienione przez stronę we wniosku, który z pewnością zna wymogi stawiane ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy. Odnosząc natomiast powyższe do rozpoznawanego wniosku, zdaniem referendarza sądowego, dane wynikające z dokumentów finansowych, które zostały udostępnione przez stronę skarżącą wskazują, iż spółka była w stanie zgromadzić środki na potrzeby uiszczenia przede wszystkim wpisu od skargi, który zwykle jest najwyższym kosztem sądowym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Spółka bowiem ma nie tylko wysokie przychody (ponad 300.000 zł w 2015 r.), ale odnotowuje zyski. W istocie wynik finansowy z 2015 r. jest wielokrotnie niższy od tego, który był odnotowany za 2013 r., jednak nadal wskazuje na rozmiar prowadzonej działalności, który umożliwia zgromadzenie środków pieniężnych celem pokrycia kosztów swojego udziału w niniejszej sprawie. Mając zaś na uwadze wartość kapitału własnego i nadwyżkę należności krótkoterminowych nad zobowiązaniami krótkoterminowymi, trudno mówić o złej kondycji spółki. Ponadto spółka wykazuje w bilansie na koniec 2015 r. posiadanie środków pieniężnych w kasie i na rachunkach w kwocie ponad 46.000 zł. Fakt dysponowania środkami pieniężnymi potwierdzają też dane z deklaracji VAT-7. Nie jest jednak wiadome, jakie kwoty faktycznie pozostawały do dyspozycji skarżącej spółki w roku bieżącym, z których mogłaby poczynić rezerwy – strona nie przedłożyła rachunków zysków i strat za pierwsze trzy miesiące 2016 r. ani wydruków historii rachunków bankowych. Być może rachunki bankowe są objęte zajęciem egzekucyjnym i brak na nich operacji, a saldo jest zerowe, jednak w żaden sposób nie zostało to udokumentowane. W każdym razie te dane, które zostały udostępnione, wskazują na to, że spółka była w stanie poczynić stosowne oszczędności na opłacenie przede wszystkim wpisu od skargi, czego powinna się spodziewać najpóźniej z dniem wniesienia skargi, a wiec od 8 grudnia 2015 r. Końcowo wskazać należy, że sprawy, których sygnatury strona podała w uzasadnieniu wniosku, zostały zakończone odrzuceniem skarg ze względu na nieuiszczone wpisy. Zatem strona na dzień dzisiejszy nie poniosła żadnych kosztów sądowych związanych z udziałem w tych sprawach. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.