I SA/Wr 401/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do marca 2012 r postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca spółka, zastępowana przez adwokata, wraz ze skargą, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w związku z decyzją organu podatkowego I instancji wszczęto postępowanie zabezpieczające, a dalej egzekucyjne, które skutkowało postawieniem w stan wymagalności m.in. kredytu udzielonego [...] r. w kwocie 2.508.562,47 zł. Ponadto dokonano zajęcia wszelkich środków finansowych, w tym rachunków bankowych. W oświadczeniu o majątku i dochodach podano, że kapitał zakładowy spółki wynosi 500.000 zł, wartość środków wg stanu na rok 2015 – 4.470.843,02 zł, a zysk w 2015 r. wyniósł 372.151,25 zł. Saldo pięciu posiadanych rachunków na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiło: 0 zł (rachunek zajęty do kwoty 2.512.162,06 zł), 6.988,66 zł (rachunek zajęty do kwoty 4.124.496,24 zł), na trzech pozostałych rachunkach saldo wynosiło 0 zł. Jako dodatkowe informacje strona powołała zobowiązania w podatku od towarów i usług określone decyzją Dyrektora UKS we W. z dnia [...]r. na kwotę 2.967.788,00 zł. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Do wniosku załączono pismo banku o wypowiedzeniu umowy kredytu oraz wydruki z rachunków bankowych na potwierdzenie sald. Z dokumentów przedłożonych na wezwanie wynika, że spółka na koniec 2016 r. odnotowała przychody netto w wysokości 143,718,570,60 i stratę na poziomie 3.810.583,38 zł, wartość jej należności krótkoterminowych wynosiła 11.626.135,65 zł, a zobowiązań krótkoterminowych – 28.431.958,76 zł. Zgodnie z deklaracjami Vat-7 za kwiecień, maj i czerwiec 2017 r. spółka dokonała dostaw towarów i usług na kwoty odpowiednio 5.334.472 zł, 4.260.402 zł i 3.520.866 zł oraz dokonała zakupów związanych z działalnością opodatkowaną na kwoty 6.177.863 zł, 3.580.822 zł i 4.598.804 zł. Przedłożono kopie dokumentów potwierdzających zajęcia rachunków bankowych w postępowaniu komorniczym i egzekucyjnym w administracji oraz wydruk historii jednego rachunku bankowego, na którym odnotowane są obciążenia głównie opłatami związanymi z prowadzeniem rachunku, wpłata ze strony kontrahenta kwoty 20.000 zł tytułem zapłaty za paliwo oraz przelew kwoty 19.985,23 zł na rachunek należący do K. K.. Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wpis od skargi wyznaczony został na kwotę 29.286 zł, która została uiszczona przez skarżącą spółkę [...] r. Podstawą rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zdaniem referendarza powyższe nie zostało przez stronę wykazane. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że spółka prowadzi działalność gospodarczą, w której miesięczne obroty sięgają obecnie 5-6 mln złotych. Jakkolwiek strona wykazała, że wobec niej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na kwotę łączną sięgającą kilku milionów, nie jest to jednak równoznaczne z tym, że faktycznie strona została pozbawiona tej kwoty. Kwestia ta zresztą nie mogła zostać wyjaśniona, gdyż przedłożona została historia tylko jednego rachunku. Ten z kolei z pewnością nie mógł być wykorzystywany w działalności gospodarczej mając na uwadze tylko jedną wpłatę od kontrahenta o wartości 20.000 zł i kwoty wynikające z deklaracji VAT-7. Zauważyć również wypada, iż dokonane na koniec 2016 r. zajęcia rachunków bankowych w postępowaniu zabezpieczającym, a następnie egzekucyjnym, nie przeszkodziło spółce w kontynuowaniu działalności na znaczną skalę. Dla oceny zasadności wniosku najistotniejsze jest jednak to, że wpis od skargi w niniejszej sprawie w całości został uiszczony jeszcze przed rozpoznaniem przedmiotowego wniosku i nadto z rachunku bankowego, który nie został ujawniony przez wnioskującą spółkę. Powyższe wskazuje po pierwsze na to, że strona nie przedłożyła wszystkich żądanych dokumentów, które pozwoliłyby na rzetelną ocenę jej możliwości płatniczych i po drugie – co zadecydowało ostatecznie o odmowie przyznania prawa pomocy – że skoro spółka była w stanie uiścić wpis od skargi, który stanowi zwykle najwyższy koszt sądowy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to ma możliwość pozyskania środków również na pokrycie ewentualnych przyszłych kosztów sądowych, to jest opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wpisu od skargi kasacyjnej. Z powyższych względów przedmiotowy wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym postanowiono jak w sentencji postanowienia, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a.