I SA/Wr 401/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 21 marca 2018 r. wniesionej na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zasadność wniosku skarżący uzasadniał wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto w lakonicznym uzasadnieniu skarżący wskazał, że wobec niego i jego żony toczą się analogiczne postępowania za inne lata, a wysokość zobowiązań przekracza jakiekolwiek możliwości finansowe skarżącego. Skarżący nie załączył do wniosku żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności. Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, LEX nr 1990408). Należy wskazać, że skarżący nie uzasadnił dostatecznie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd stoi jednak na stanowisku, że ocena przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna być dokonana z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy oraz okoliczności znanych sądowi z urzędu, a także przedłożonych na etapie postępowania w przedmiocie prawa pomocy dokumentów i złożonych wyjaśnień obrazujących kondycję finansową skarżącego. Obowiązkiem Sądu, orzekającego w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej jest bowiem wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II FZ 673/15, LEX nr 1795729). Uwzględniając powyższe, dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę wysokość zobowiązania określonego sporną decyzją, a ponadto okoliczności podniesione przez stronę we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżący wraz z żoną i trójką dzieci utrzymują się z wynagrodzenia małżonki skarżącego w kwocie około 2.350 zł oraz z prac dorywczych skarżącego (dochód rzędu 600-800 zł miesięcznie), które zapewniają pokrycie minimalnych potrzeb socjalnych. Z akt sprawy wynika również, iż skarżący nie posiada rachunku bakowego, nie jest właścicielem nieruchomości oraz nie prowadzi działalności gospodarczej. W rezultacie Sąd uznał, że skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub zajście trudnych do odwrócenia skutków. Potencjalna konieczność zapłaty należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę) mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, w tym do pozbawienia środków na podstawowe potrzeby życiowe skarżącego i jego rodziny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.