I SA/Wr 402/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług postanawia odrzucić sprzeciw. J. Z. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Pismem z 27 kwietnia 2011 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 28 kwietnia 2011 r., na powyższe orzeczenie skarżący wniósł sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy strona może wnieść sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym W niniejszej sprawie postanowienie Referendarza sądowego z 11 kwietnia 2011 r. zostało doręczone skutecznie skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2011 r. Ostatni dzień 7-dniowego terminu przypadał na 25 kwietnia 2011 r., czyli drugi dzień świąt wielkanocnych, będący dniem ustawowo wolnym od pracy. Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Na podstawie przytoczonej regulacji ostatnim dniem terminu do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie był zatem 26 kwietnia 2011 r. W związku z tym sprzeciw wniesiony przez skarżącego 28 kwietnia 2011 r. należało uznać za spóźniony. W tym stanie rzeczy, w oparciu o przedstawione okoliczności oraz przytoczoną wyżej regulację, postanowiono jak w sentencji.