I SA/Wr 402/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi kasacyjnej M. C., od wyroku z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2013 r., postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. (data wpływu 23 grudnia 2015 r.) skarżący reprezentowany przez r. pr., dor. pod. A. S. wniósł skargę kasacyjną na wskazany w osnowie niniejszego postanowienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wpis sądowy od skargi kasacyjnej został zapłacony przez pełnomocnika strony w dniu 13 stycznia 2016 r., po uprzednim wezwaniu do jego uiszczenia doręczonym również w dniu 13 stycznia 2016 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarga kasacyjna została cofnięta jeszcze przed przesłaniem akt do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym samym piśmie pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się o sporządzenie odpisu wyroku i doręczenie go wraz ze stwierdzeniem prawomocności oraz o zwrot po uprzednim potrąceniu opłaty kancelaryjnej za wnioskowane czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 178a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 zwanej dalej jako "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny umorzy na posiedzeniu niejawnym postępowanie kasacyjne, jeżeli strona skutecznie cofnęła skargę kasacyjną przed jej przedstawieniem wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Przepis ten z uwagi na treść art. 2 zd.1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. 2015.658) stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. przed 15 sierpnia 2015r. Ustawa nie przewiduje szczególnych przepisów dotyczących cofnięcia skargi kasacyjnej. W oparciu o treść art. 193 p.p.s.a w takiej sytuacji znajduje odpowiednie zastosowanie przepis dotyczący cofnięcia skargi. Wnoszący skargę kasacyjną jest jej dysponentem. Do czasu przedstawienia skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu Sąd I instancji jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie M. C. cofnął skargę kasacyjną przed przedstawieniem jej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wobec czego zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania kasacyjnego. Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest zdanie pierwsze art. 60 w związku z art. 193 P.p.s.a. Również zdanie drugie art. 60 P.p.s.a. ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym. Natomiast zdanie trzecie tego przepisu, traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 572 - 573, wyd. Wolters Kluwer Polska sp. z o.o., Warszawa 2009, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2016r., IIFSK 2781/13). Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, i to bez zgody strony przeciwnej i na każdym etapie postępowania kasacyjnego. Odnosząc się do wniosku o potrącenie z przypadającego do zwrotu wpisu opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie odpisu wyroku i doręczenie go wraz ze stwierdzeniem prawomocności stwierdzić należy, że dyspozycja art. 232 p.p.s.a. nie dopuszcza takiej możliwości. Sąd musi bowiem z urzędu, nawet bez żądania strony, zwrócić cały uiszczony wpis. Wspomniany przepis reguluje tę kwestię jednoznacznie i precyzyjnie. Wobec tego, skoro ustawa nakłada na Sąd obowiązek zwrotu całego wpisu, nie jest możliwe przychylenie się do wspomnianego wyżej wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 178a P.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.