I SA/Wr 404/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia NSA Henryka Łysikowska,, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do maja 2010 r. postanawia: zawiesić z urzędu postepowanie sądowe. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] października 2011 r., nr [...], określającą M. P. (dalej: skarżący) zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do maja 2010 r. w kwocie 55.571 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego ustalono, iż skarżący przy sprzedaży oleju opałowego w objętym sporem okresie nie mógł skorzystać z obniżonej stawki podatku akcyzowego, albowiem nie złożył miesięcznych zestawień oświadczeń nabywców oleju opałowego (część zestawień złożył po upływie terminu), o jakich mowa w art. 89 ust. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: u.p.a.). Zdaniem organów podatkowych, jest to jeden z koniecznych, określonych ustawowo warunków (art. 89 ust. 5 – 15 u.p.a.), których łączne spełnienie daje prawo do zastosowania przy sprzedaży oleju opałowego preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Niespełnienie natomiast chociażby jednego z nich, skutkuje utratą tego prawa, a co za tym idzie, zastosowaniem wyższej stawki akcyzy w wysokości 1.822 zł/1.000 litrów. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzucił organom podatkowym naruszenie: - art. 120 oraz art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez pominięcie w toku postępowania obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych na niekorzyść podatnika; - art. 122 oraz 187 O.p. poprzez przyjęcie założenia, iż okoliczność sprzedaży przez skarżącego oleju opałowego - zgodnie z jego przeznaczeniem - pozostaje bez wpływu na wynik sprawy; - art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 14 u.p.a., poprzez przyjęcie, że opóźnienie w przekazaniu miesięcznego zestawienie oświadczeń, o których mowa w art. 89 ust. 15 stanowi uchybienie, które zgodnie z art. 89 ust. 16 u.p.a. jest podstawą do zastosowania stawki z art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. - art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie tego przepisu przy wykładni art. 89 ust. 16 u.p.a.; - art. 21 ust 4 Dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.), poprzez niezastosowanie tego przepisu przy wykładni art. 89 ust. 16 u.p.a.; W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: u.p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. (I SA/Wr 562/14) tut. Sąd skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TS UE) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści: "1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 – 15 u.p.a.? 2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?"; 3. czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?". W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd powziął tożsame wątpliwości jakie zostały sformułowane przez skład orzekający w przywołanym postanowieniu. Mając jednak na uwadze ekonomikę postępowania uznał za niecelowe kierowanie pytania prejudycjalnego o takiej samej treści, na które TS UE ma udzielić odpowiedzi w wyniku opisanego postanowienia. W tych okolicznościach uzasadnionym jest zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez TS UE, gdyż odpowiedź TS UE - udzielona na pytania przedstawione w ww. postanowieniu - będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.