I SA/Wr 410/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] 2016 r., nr [...]. Skarżona interpretacja została skutecznie doręczona stronie w dniu 29 lutego 2016 r. Skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłka zawierają ww. wezwania została doręczona stronie w dniu 10 maja 2016 r. Skarżąca nie uzupełniła powyższych braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Po pierwsze skarga była niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą toku instancji. W myśl art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 768 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Tak więc skargę do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a więc strona wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa, musi dokonać tej czynności w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu interpretacji. Niespełnienie któregokolwiek z warunków czyni skargę niedopuszczalną. W niniejszej sprawie Minister Finansów wydał interpretację indywidualną [...] 2016 r. Interpretacja ta - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - została doręczona skutecznie stronie 29 lutego 2016 r. Skarżąca w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, winna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie spełniła tego warunku. Z tego powodu skarga jako taka podlegała już odrzuceniu. Trzeba jednak zauważyć, że skarga skarżącego była również niedopuszczalna z uwagi na nieusunięcie przez stronę wskazanych przez Sąd braków formalnych, tj. braku podpisu skargi oraz przedłożenia dowodu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 46 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te określa art. 46 § 1 p.p.s.a., wymieniając wśród nich podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga na interpretację indywidualną winna zawierać także dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W myśl natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przy czym, jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżąceą do uzupełnienia wskazanych braków formalnych. Wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 10 maja 2016 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła jednak wskazanych braków. Z tych powodów skarga także podlegała odrzuceniu Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, Sąd był zobligowany – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i pkt 3 p.p.s.a. – odrzucić skargę, o czym orzekł jak w sentencji.