I SA/Wr 410/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi G. K. przy udziale B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 16 czerwca 2020 r. nr SKO 4121/335/2020 utrzymująca w mocy decyzję tego organu z 24 lutego 2020 r. nr SKO 4121/1022/2019 stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza B. z 28 stycznia 2019 r. nr Fn.3121.692.2019, którą ustalono G. K. i B. K. wysokość podatku rolnego na rok 2019. Z akt administracyjnych wynika, że Burmistrz B. decyzją z 28 stycznia 2019 r. Fn.3121.692.2019 ustalił G. K. i B. K. podatek rolny na 2019 r. w kwocie 143,00 zł. Ustalając wysokość tego podatki organ I instancji zastosował tzw. ulgę górską w kwocie 43,87 zł. Pismem z 12 czerwca 2019 r. Burmistrz B. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej także: SKO w Wałbrzychu, Kolegium) o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza B. z 28 stycznia 2019 r. bowiem jest ona obarczona wadą, o jakiej mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej: O.p.). Wyjaśnił, że wynikający z tej decyzji podatek rolny ustalono w zaniżonej wysokość z uwagi na zastosowanie ulgi górskiej dla gruntów położnych na terenie wsi G. Zgodnie z art. 13b pkt 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm. – dalej: u.p.r.) podatek rolny od gruntów położonych na terenach podgórskich i górskich obniża się o 30% dla gruntów klas I, II, III a i III b, a o 60% dla gruntów klas IV a, IV, IV b. Za miejscowości położone na terenach podgórskich i górskich uważa się miejscowości, w których co najmniej 50% użytków rolnych jest położonych powyżej 130 m n.p.m. Wykaz tych miejscowości w województwie ustala sejmik województwa (art. 13b ust.2 u.p.r.). Z Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie ustalenia wykazu miejscowości w województwie dolnośląskim położonych na terenach podgórskich i górskich dla celów obniżenia podatku rolnego (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2018 r., poz. [...]), która weszła w życie od [...] stycznia 2019 r., wynika, że dwie wsie z terenu gminy B., tj. G. i T. zostały wyłączone z terenów podgórskich i górskich. Zmiana ta oznacza, że grunty położone na terenie wsi G. i T. nie mogą korzystać z obniżenia podatku rolnego o ulgi górskie (art. 13b pkt 1 u.p.r.). SKO w Wałbrzychu postanowieniem z 10 lutego 2020r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza B. z 28 stycznia 2019 r. Decyzją z 24 lutego 2020 r. SKO w Wałbrzychu, na podstawie art. 247 § 1 pkt 3, art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 i § 3 O.p. w związku z art. 13b ust. 1 i ust. 2 u.p.r., stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza B. z 28 stycznia 2019 r. nr Fn 3121.358.2019 w sprawie ustalenia G. K. i B. K. wysokości podatku rolnego na 2019 r. Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie przesłanki wskazanej w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. oznacza stwierdzenie, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie ze sobą. Rażące naruszenie prawa występuje zatem w sytuacji gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. W ocenie organu I instancji taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Organ podatkowy rażąco naruszył art. 13b ust. 1 w zw. z ust. 2 u.p.r. Przepis ten stanowi, że podatek rolny od gruntów położonych na terenach podgórskich i górskich obniż się o 30% dla gruntów klasy I, II, III a i III b, a o 60% dla gruntów klasy IV a, IV i IV b. Miejscowością położoną na terenach podgórskich i górskich, zgodnie z art. 13b ust. 2 u.p.r. jest miejscowość, w której co najmniej 50% użytków rolnych jest położoną powyżej 350 m n.p.m. Wykaz tych miejscowości w danym województwie ustala sejmik wojewódzki. Z brzmienia ww. przepisów Kolegium wyprowadziło wniosek, że aby podatnikowi przysługiwała ulga górska, miejscowość w której położone są użytki rolne musi być wymieniona w uchwale sejmiku wojewódzkiego obowiązującej w roku, za który ustalany jest podatek. Istotne znaczenie ma zatem to czy miejscowość znajduje się w wykazie uchwalonym przez sejmik. Organy podatkowe nie są uprawnione do badania czy miejscowość, która została wymieniona w wykazie albo w wykazie się nie znalazła, spełnia ustawowe kryteria objęcia jej ulga górską. Od [...] stycznia 2019 r. obowiązuje nowa uchwała Sejmiku Województwa Dolnośląskiego w sprawie ustalenia wykazu miejscowości w województwie dolnośląskim położonych na terenach podgórskich i górskich dla celów obniżenia podatku rolnego, która weszła w życie od [...] stycznia 2019 r., tj. Uchowała nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. W uchwale tej, miejscowość w której znajdują się należące do Strony grunty nie została wymieniona. Pomimo to Burmistrz B. decyzją z 28 stycznia 2019 r. przyznał Stronie ulgę górską. W związku z tym, zdaniem Kolegium, decyzja Burmistrza została wydana wbrew nakazowi ustanowionemu w art. 13b ust. 1 w zw. z ust. 2 u.p.r. Tym samym doszło do rażącego naruszenie prawa, wydana decyzja odbiega bowiem w sposób ewidentny od obowiązującej normy prawnej, a wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Kolegium wyjaśnił także, że stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje skutki wsteczne, tj. decyzję tę traktuje się tak jakby nigdy nie została wydana, co oznacza, że wynikające z tej decyzji zobowiązanie podatkowe Strony nie powstało. Od decyzji SKO w Wałbrzychu G. K. (dalej Strona, Skarżąca) odwołała się, podnosząc, że - w decyzji gminnego organu podatkowego brak jest wskazania, że podatek rolny od gruntów położonych na terenach podgórskich i górskich został w niniejszej sprawie przyznany, ani tym bardziej w jakiej wysokości, - podstawa prawna decyzji Burmistrza nie wskazuje na to, że powołano się w niej na nieobowiązującą uchwałę sejmiku województwa ustalającą wykaz nieruchomości górskich i podgórskich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymało w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. Na wstępie wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpatrzenie zakończonej sprawy podatkowej, ale ustalenie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek nieważności decyzji wymienionych w art. 247 § 1 O.p. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru nie może rozpoznać sprawy co do istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Z tego powodu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny dokonuje na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie nieważność decyzji ostatecznej stwierdzono na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Op., tj. z powodu rażącego naruszenia prawa przez gminny organ podatkowy. Rażące naruszenie prawa, jak wyjaśniło Kolegium, występuje w sytuacji oczywistej, jasnej, bezspornej i wyraźnej sprzeczności między treścią przepisu a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Gminny organ podatkowy w sposób rażący naruszył bowiem art. 13b ust. 1 w zw. z ust. 2 u.p.r. przez przyznanie Stronie ulgi górskiej w podatku rolnym w sytuacji, gdy grunty Strony objęte tym podatkiem były położone na terenie miejscowości, która nie została wymieniona w Uchwale Sejmiku Województwa Dolnośląskiego, nie zostały zatem spełnione ustawowe przesłanki zastosowania przyznanej ulgi. Organ odwoławczy podkreślił, że w ramach prowadzonego postępowania nie jest uprawniony do badania prawidłowości wykazu gmin objętych ulgą. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że nie wpływają one na podjęte rozstrzygnięcie. To, że w podstawie prawnej gminny organ podatkowy nie wskazał Uchwały Sejmiku Województwa Dolnośląskiego Nr[...] w sprawie ustalenia wykazu miejscowości w województwie dolnośląskim położonych na terenach podgórskich i górskich dla celów obniżenia podatku rolnego nie ma żadnego prawnego znaczenia w sprawie. Uchwała ta obowiązuje i aby mogła być przyznana ulga górska miejscowość, w której położone są grunty rolne musi być w tej Uchwale wymieniona. Przyznanie lub nie ulgi górskiej nie jest natomiast uzależnione od wskazania Uchwały w podstawie prawnej decyzji. Jako bezzasadny oceniło zarzut nie wskazania w decyzji Burmistrza kwoty ulgi górskiej, w wysokości podanej przez Kolegium. Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało, że ulga górska wyniosła 43,87 zł. Taką sama kwotę ulgi wskazał w swojej decyzji Burmistrz B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Strona zarzuciła 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa (zwana dalej: OP) przez wydanie aktu zawierającego wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa, 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 247 § 1 pkt 3 OP poprzez błędne zastosowanie wskazanego przepisu oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że: W jej ocenie Organ odwoławczy sam wskazał, iż "rażące naruszenie prawa ma miejsce w sytuacji, gdy zaistnieje sytuacja oczywistej, jasnej, bezspornej i wyraźnej sprzeczności między treścią przepisu a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji", natomiast porównując treść decyzji Burmistrza B. z przepisami prawa nie sposób tego stwierdzić, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ I instancji oraz odwoławczy nie oceniają merytorycznych rozstrzygnięć zawartych w decyzji Burmistrza B., co zresztą sami podkreślają zarówno w decyzji organu I instancji jak i w decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, wydaną przez organ II instancji. Ponadto organ II instancji w decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w ogóle nie odniósł się zarzutów strony odwołującej się od decyzji organu I instancji - i jedynie powtórzył w uzasadnieniu błędne ustalenia poczynione w decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2325 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto odnotowania wymaga, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika powołanego wyżej art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Ponieważ zaskarżona została decyzja SKO w Wałbrzychu z 23 stycznia 2020 r. (błędnie określony rok 2019 r. SKO w Wałbrzychu sprostowało postanowieniem z 12 lutego 2020 r.) utrzymująca w mocy decyzję tego organu z 24 lutego 2020 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza B. z 28 stycznia 2019 r., którą ustalono G. K. i B. K. wysokość podatku rolnego na rok 2019. Sąd w ramach prowadzonego postępowania dokonuje oceny w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że bada czy SKO w Wałbrzychu prawidłowo przyjęło, że w wystąpiła, wskazana w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., przesłanka rażącego naruszenia prawa, uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza B. z 28 stycznia 2019 r., ustalającej G. K. i B. K. podatek rolny na 2019 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zostało uregulowane w przepisach od art. 247 do art. 252 O.p. Zgodnie z art. 248 §1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Oznacza to, że postępowanie to może się toczyć na wniosek strony, a także z urzędu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęto z urzędu. Do przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest też potrzebna zgoda strony. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć wyłączne decyzji ostatecznej. SKO w Wałbrzychu prawidłowo zastosowało przepisy od art. 247 do art. 252 O.p. do rozpoznania wniosku złożonego przez Burmistrza B. Stwierdzenie nieważności decyzji pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych szczególnie ciężkimi wadami materialnoprawnymi. Wady te dotyczą samej decyzji, tzn. jej treści oraz skutków prawnych, które wywołuje. Wady te zostały enumeratywnie wymienione w art. 247 § 1 O.p. W przypadku wystąpienia takich, szczególnie ciężkich wad materialnoprawnych, nie wystarczy uchylenie decyzji, które wywołuje skutki prawne na przyszłość od dnia uchylenia decyzji (ex nunc), ale konieczne jest wyeliminowanie skutków prawnych takiej decyzji już od momentu wydania decyzji dotkniętej tak poważną wadą (ex tunc). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej sprowadza się do ustalenia czy w sprawie wystąpiła jedna z wymienionych w art. 247 § 1 O.p przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie, że taka przesłanka wystąpiła obliguje organ podatkowy do stwierdzenia nieważności decyzji. Przepis art. 247 § 1 pkt 3 O.p. - wskazany w zaskarżonej decyzji, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z 28 stycznia 2019 r., ustalającej G. K. i B. K. podatek rolny na 2019 r. - stanowi: "Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, które został wydana z rażącym naruszenia prawa". Przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem każde naruszenie prawa, a jedynie jego kwalifikowana forma w postaci naruszenia prawa o rażącym charakterze. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a zatem już na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu. Nie można zatem uznać, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy nie jest wyjaśnione, czy w ogóle naruszenie prawa miało miejsce, a także gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. Rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy jest oczywiste, tzn. da się je ustalić na podstawie prostego zestawienia treści konkretnej normy prawa z treścią podjętego przez organy rozstrzygnięcia, przy czym zastosowany do rozstrzygnięcia sprawy przepis prawa musi być rozumiany jednolicie, tj. nie mogą występować rozbieżności w jego wykładni (por. LEX Komentarz do Ordynacji podatkowej (art. 247) pod red. Leonard Etel). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiem mowa w art. 247 §1 pkt 3 O.p. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz B. w decyzji ustającej Skarżącemu podatek rolny na 2019 r. zastosował ulgę w podatku rolnym, która nie przysługiwała Skarżącemu w 2019 r. Zgodnie z art. 13b pkt 1 u.p.r. podatek rolny od gruntów położonych na terenach podgórskich i górskich obniża się o 30% dla gruntów klas I, II, III a i III b, a o 60% dla gruntów klas IV a, IV, IV b. Za miejscowości położone na terenach podgórskich i górskich uważa się miejscowości, w których co najmniej 50% użytków rolnych jest położonych powyżej 130 m n.p.m. Wykaz tych miejscowości w województwie ustala sejmik województwa (art. 13b ust.2 u.p.r.). W Uchwale nr [...] Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie ustalenia wykazu miejscowości w województwie dolnośląskim położonych na terenach podgórskich i górskich dla celów obniżenia podatku rolnego (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2018 r., poz. [...] – dalej: Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z [...] kwietnia 2018 r.), która weszła w życie od [...] stycznia 2019 r. nie została wymieniona, jako położona na terenach podgórskich i górskich wieś G., znajdująca się w gminie B. Ponieważ na terenie wsi G. (gm. B.) położone są grunty rolne należące do Skarżącego, co nie jest w sprawie sporne, nie istniała podstawa prawna zastosowania przy wymiarze podatku rolnego w 2019 r. ulgi, o jakiej mowa w art. 13b pkt 1 i 2 u.p.r. Przepisy w tym zakresie są jasne i jednoznaczne. Nie występują na tle ich wykładni żadne rozbieżności interpretacyjne. Z art. 13b pkt 1 u.p.r. wynika jednoznacznie, do jakiej klasy gruntów położonych na terenach podgórskich i górskich możliwe jest obniżenie podatku rolnego (tzw. ulga górska), a przepis art. 13b ust. 2 u.p.r. wskazuje jakie miejscowości uważa się za położone na terenach podgórskich i górskich i gdzie znajduje się wykaz tych miejscowości, Przepis ten wprost odsyła do uchwały sejmiku województwa. W niniejszej sprawie jest to Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z [...] kwietnia 2018 r., która weszła w życie z dniem [...] stycznia 2019 r. Zestawienie obowiązujących przepisów w zakresie wymiaru podatku rolnego na 2019 r. z decyzją Burmistrza B. w sprawie wymiaru Skarżącej podatku rolnego na rok 2019 r. w sposób jednoznaczny wskazuje, że podatek rolny od gruntów położonych we wsi G. został obniżony bez podstawy prawnej. Stosując tzw. ulgę górską w ww. decyzji Burmistrz w sposób rażący naruszył przepisy art. 13b ust. 1 i ust. 2 w związku z Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z [...] kwietnia 2018 r. Na ocenę w niniejszej sprawie nie ma wpływu fakt, że poprzednia uchwała Sejmiku Województwa Dolnośląskiego traktowała wieś G., jako położoną na terenach podgórskich i górskich, wcześniejszy wykaz miejscowości przestał obowiązywać z dniem 31 grudnia 2018 r., nie mógł zatem mieć wypływu na wymiar podatku rolnego na 2019 r. Ze sposoby sformułowania zarzutów skargi wynika, że Skarżąca myli postępowanie zwykłe z postępowaniem prowadzonym w trybach szczególnych (stwierdzenie nieważności, wznowienie postępowania). W ramach postępowania zwykłego następuje, po przeprowadzeniu postępowania i zebraniu dowodów, wymiar podatku i to postępowanie zakończyło się wydaniem przez Burmistrza decyzji ustalającej Skarżącemu podatek rolny na 2019 r., Decyzją tą samorządowy organ podatkowy, przyznając Stronie nienależną jej ulgę górską, zaniżył zobowiązanie podatkowe. Decyzja ta stała się ostateczna. Postępowanie w trybie szczególnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie dotyczy ustalenia podatku, w ramach tego postępowania następuje ocena czy decyzja ustalająca podatek nie zawiera wady wskazanej w art. 247 § 1 O.p. Decyzje SKO w Wałbrzychu wydane w obu instancjach obejmują badanie czy w decyzji Burmistrza ustalającej Skarżącemu podatek rolny na 2019 r. nie tkwi wada np., czy decyzja ta nie został wydana z rażącym naruszaniem prawa (art. 247 §1 pkt 3). Badanie w tym zakresie, jak słusznie podnosi Kolegium, nie dotyczy samego wymiaru podatku. W przypadku uznania decyzji wymiarowej za rażąco naruszającą prawo organ podatkowy stwierdza nieważność tej decyzji, skutkiem czego jest wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego z mocą wsteczna, tj. od momentu jej wydania. Przepisy, na które powołało się Kolegium jako w sposób rażący naruszone przez Burmistrza B. decyzją z 28 stycznia 2019 r. obowiązywały od [...] stycznia 2019 r. Zasadnie też wskazało SKO w Wałbrzychu, że samorządowy organ podatkowy nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania w zakresie przyczyn, braku w Uchwale nr [...] Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z [...] kwietnia 2018 r.) miejscowości G. jako położnej na terenach podgórskich i górskich. Samorządowy organ podatkowy zobowiązany jest jedynie do zbadania czy miejscowość, w której są położone, podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym, grunty została wymieniona w uchwale sejmiku wojewódzkiego. Ponownie powołując się na art. 134 §1 P.p.s.a. należy przypomnieć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, granice sprawy określa przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja Kolegium w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza ustalającej Skarżącemu podatek rolny na 2019 r. W tak określonych granicach sprawy Sąd nie może zwolnić Skarżącego z obowiązku zapłaty podatku, który wynika z decyzji Burmistrza ustalającej podatek rolny na 2019 r. wyższy niż w decyzji, której nieważność stwierdziło Kolegium zaskrzoną decyzją. Nowa decyzja Burmistrza nie mieści się w granicach rozpoznawanej przez Sądu sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną. Sąd nie zasądził na rzecz Skarżącego kosztów postępowania bowiem, zgodnie z art. 200 P.p.s.a., zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd, a w rozpoznawanej sprawie Sąd skargi Strony nie uwzględnił.