I SA/Wr 413/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc lipiec 2009 r. postanawia: zawiesić z urzędu postępowanie sądowe. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżoną decyzją z [...] września 2011 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej: Dyrektor IC), po rozpatrzeniu odwołania H. D. (dalej: podatnik, strona, skarżący), uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. (dalej: Naczelnik UC) z dnia [...] czerwca 2011 r. (nr [...]) i określił zobowiązanie w podatku akcyzowym za lipiec 2009 r. w kwocie 29.859 zł. Uchylenie decyzji spowodowane było błędnym ustaleniem podstawy opodatkowania a w konsekwencji zawyżeniem wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym. Organ odwoławczy podzielił natomiast pogląd organu I instancji, że podatnik - dokonując sprzedaży oleju napędowego do celów opałowych - obowiązany był do zastosowania stawki akcyzy przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm. - dalej: u.p.a.), zgodnie z ust. 16. Dyrektor IC uzasadniał, że złożone przez nabywców oświadczenia o przeznaczeniu oleju na cele opałowe, o których mowa w art. 89 ust. 5 pkt 1 u.p.a., oraz sporządzone i przekazane przez podatnika Naczelnikowi UC zestawienia, o których mowa w art. 89 ust. 14 u.p.a., są niekompletne, tj. nie zawierają wszystkich wymaganych przez prawo elementów, określonych - odpowiednio - w ust. 6 i ust. 15 art. 89 u.p.a. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu, w której zarzucił organom podatkowym naruszenie: - art. 120, art. 121 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, w szczególności czy odbiorcy oleju opałowego, których oświadczenia zostały zakwestionowane, zakupili olej opałowy, w jakiej ilości i w jakim celu; - art. 89 ust. 5-15 u.p.a. poprzez przyjęcie, że wady nieistotne oświadczeń uzyskanych od odbiorców oleju podważają rzetelność tych oświadczeń, gdy zakwestionowane oświadczenia zawierają dane pozwalające na ustalenie odbiorców paliwa oraz w jakiej ilości olej został zakupiony; - art. 2, 20, 22 i 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz uznanie, że formalne uchybienia w prowadzonej przez przedsiębiorcę dokumentacji zwalniają organy podatkowe z obowiązku weryfikacji, czy zdarzenia gospodarcze (uregulowane w art. 89 u.p.a.) miały miejsce. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie. WSA we Wrocławiu zawiesił postępowanie w sprawie, z uwagi na pytanie prawne WSA we Wrocławiu skierowane do Trybunału Konstytucyjnego, mające na celu zbadanie zgodności art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 14 u.p.a. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. (P 24/12) Trybunał Konstytucyjny nie dopatrzył się naruszenia przez ww. przepisy u.p.a. zasad konstytucyjnych. W związku z ustaniem przyczyny zawieszenia, WSA we Wrocławiu podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem trzeba, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. (I SA/Wr 562/14) tut. Sąd skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści: "1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 - 15 u.p.a.? 2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?; 3. czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?". Wprawdzie na gruncie regulacji art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., jako przesłanki zawieszenia postępowania, ustawodawca wprost nie wymienił postępowania przed TSUE, to niewątpliwie przepis ten obejmuje swoim zakresem również wspomniane postępowanie sądowe. W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd powziął tożsame wątpliwości co skład orzekający występujący z powołanym pytaniem. Mając jednak na uwadze ekonomikę postępowania Sąd, uznał za niecelowe kierowanie pytania prejudycjalnego o takiej samej treści. W tych okolicznościach, uzasadnionym jest zawieszenie postępowania przed WSA we Wrocławiu do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez TSUE, gdyż odpowiedź TSUE, udzielona na pytania przedstawione w ww. postanowieniu, będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie. Z tych też względów, WSA we Wrocławiu - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.