I SA/Wr 4133/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przerachowania wpłat na poczet rat w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie izby Skarbowej w O. z dnia [...] o Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] o Nr [...] w sprawie odmowy dokonania przerachowania wpłat w kwocie 21.277,90 zł dokonanej w dniu 23 marca 1998 r. i w kwocie 18.772,10 zł dokonanej w dniu 25 marca 1999 r. na poczet rat w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2000 r. Pan S. M. zwrócił się o przerachowanie dokonanych w dniach 23 i 25 marca 1998 r. wpłat. Postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji w przedmiocie odmowy dokonania przerachowania dokonanych wpłat, o których mowa wyżej w uzasadnieniu wskazywało, że wpłaty dokonane zostały przez Pana S. M. ze szczegółowym przez niego wskazaniem zarówno rodzaju zobowiązania jak i okresu którego wpłaty dotyczą. Dokonane wpłaty zostały zaksięgowane w Pierwszym Urzędzie Skarbowy w O. na zaległość w podatku od towarów i usług za 1995 r. wraz z odsetkami za zwłokę w oparciu o wskazaną przez wpłacającego decyzję i brak jest podstaw do ich przerachowania na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. W toku postępowania pełnomocnik podatnika kwestionował istnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług, na poczet którego zostały dokonane wpłaty. W odpowiedzi na stawiany zarzut organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Warszawie z dnia 3 grudnia 1999 r. o sygn. akt III SA 8013/98, którym oddalona została skarga Pana M. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej określającej zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1995 r. W odwołaniu pełnomocnik podatnika podnosił przede wszystkim okoliczność, iż brak było decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową na osobę trzecią w przypadku likwidacji spółki cywilnej, która zaprzestała działalności z dniem 31 grudnia 1995 r. Dokonanie wpłat przez jednego ze wspólników rozwiązanej spółki cywilnej nie znajduje uzasadnienia, zatem dokonaną wpłatę należało zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa zarachować na poczet zobowiązania podatnika o najwcześniejszym terminie płatności. Pełnomocnik również przywołuje wyrok NSA z 3 grudnia 1999 r. o którym mowa wyżej podnosząc, iż w jego uzasadnieniu wskazano, że jeżeli zajdą określone ustawą przesłanki odpowiedzialności osób trzecich, a więc gdy ściągnięcie podatku od podatnika jest niemożliwe lub utrudnione /.../ organ podatkowy obowiązany jest do orzeczenia odpowiedzialności w formie odrębnej decyzji. Zdaniem pełnomocnika ściągnięcie od byłego wspólnika spółki cywilnej podatku jest niemożliwe bowiem nie istnieje spółka cywilna, która była podatnikiem podatku od towarów i usług podobnie jak nie jest możliwe zarachowanie wpłaty dokonanej przez byłego wspólnika na zobowiązania nie istniejącej już spółki. Podkreśla pełnomocnik, że realizacja zobowiązania może się odbyć wyłącznie w oparciu o przepisy o odpowiedzialności osób trzecich a w przedmiotowej sprawie zabrakło podstawy pranej do przyjęcia i zarachowania wpłat dokonanych przez jego mocodawcę. Izba skarbowa utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie, bowiem nie dopatrzyła się okoliczności, które musiałyby powodować jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podtrzymuje argumenty zawarte w uzasadnieniu zażalenia. Wskazuje na naruszenie art. 120 i 332 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 i 40 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy skarbowe w odniesieniu do spornych zagadnień dokonały prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności nie dopatrzył się naruszenia art. 332 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzającego, że do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych, bowiem zagadnienie odpowiedzialności osób trzecich nie było przedmiotem postępowania organów skarbowych. Tym samym Sąd nie stwierdza również naruszenia art. 5 i 40 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Wskazane wyżej wraz z uzasadnieniem naruszenia prawa mogłyby się odnosić do sytuacji kiedy organowi stawiano by zarzut bezczynności poprzez brak stosownej decyzji w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej a przecież nie to zagadnienie jest przedmiotem skargi. Przechodząc na grunt spornego rozstrzygnięcia, nie ulega wątpliwości, że określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług może nastąpić tylko w ramach decyzji wydanej przeciwko byłym wspólnikom spółki cywilnej, orzekającej o odpowiedzialności wspólników za jej zobowiązania. Jednak istota stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie jest inna, bowiem skarżący – były wspólnik spółki cywilnej dokonał dobrowolnej wpłaty zaległego zobowiązania rozwiązanej spółki z wyraźnym wskazaniem w dacie wpłaty czego dotyczy wplata i jak ma być zarachowana. Takie zachowanie spowodowało, że zobowiązania w podatku od towarów i usług poprzez zapłatę wygasło. Skoro nie ciążyło na spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług to też nie zachodziła potrzeba ich egzekwowania od byłych wspólników. Organy skarbowe zobligowane byłyby do wydania decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności osoby trzeciej tylko w sytuacji przystąpienia do egzekwowania zaległości w podatku od towarów i usług a takie w dacie dokonania dobrowolnej wpłaty przestały istnieć. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że skarżone postanowienie nie narusza prawa, bowiem prawidłowo i zasadnie odmówiono przerachowania dokonanych wpłat na poczet rozłożonego na raty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, skoro zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić niezgodności z prawem, skarga podlega oddaleniu, po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.