I SA/Wr 4166/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Asesor WSA Maria Tkacz - Rutkowska Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca / Protokolant Edyta Luniak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A SA w J.G. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1998 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1998 r., II. w pozostałej części skargę oddala, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 5 zł (słownie: pięć złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania, III. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega w tej części wykonaniu. Skarżąca Przedsiębiorstwo A Spółka Akcyjna J. N. w J. G. zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...] o nr [...] określającą za miesiąc lipiec 1998 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...], zaległość podatkowa w kwocie [...], odsetki od tej zaległości w kwocie [...] oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie za ten miesiąc w kwocie [...]. Urząd Skarbowy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w związku z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług czynności przekazania i zużycia towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy, zweryfikował rozliczenie skarżącej za miesiąc lipiec 1998 r. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zostało utrzymane przez organ odwoławczy. W skardze z dnia [...] skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego i materialnego. Zdaniem skarżącej, zweryfikowanie podatku za miesiąc lipiec 1998 r., mimo uchylenia przez Sąd decyzji obu instancji, mogło nastąpić jedynie w trybie wznowienia postępowania. Niezależnie od tego organ podatkowy powinien był zbadać, z udziałem podatnika, zasadność zakwalifikowania spornych wydatków. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu wskazała, iż na skutek uchylenia przez Sąd decyzji organu I i II instancji sprawa "wróciła" do organu pierwszej instancji. Wobec tego brak było przesłanek do wznowienia postępowania. Odnosząc się do zarzutu skarżącej nie uwzględnienia wniosku dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że został on odrzucony, ponieważ sporna kwestia została wystarczająco udowodniona dokumentami w postaci zapisów w księgach rachunkowych. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zrzutem skarżącej, co do braku podstaw opodatkowania czynności przekazania towaru na potrzeby reprezentacji i reklamy. Na rozprawie pełnomocnik Izby Skarbowej wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.s.a.). Skarga zasługuje w części na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż wskazała skarżąca. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, niezależnie od zarzutów i żądań podniesionych w skardze. Jedynym ograniczeniem jest związanie Sądu granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zatem granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności decyzji podatkowej, z drugiej strony przez zakaz reformationis in peius. W rozpatrywanej sprawie Sąd z urzędu stwierdził, iż Urząd Skarbowy ustalił z naruszeniem prawa dodatkowe zobowiązanie za miesiąc lipiec 1998 r. (decyzja z [...], doręczona [...]) Zgodnie bowiem z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm., w brzmieniu przed 1 stycznia 2003 r.) zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1998 r. niewątpliwe powstał w roku 1998, a więc termin do doręczenia decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie za ten okres upływał z dniem [...]. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi. W sytuacji uchylenia przez Sąd decyzji I i II instancji, po stronie organów podatkowych powstał obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w wyroku. Z uwagi na fakt wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji wymiarowej brak było również podstaw do wznowienia postępowania w tym zakresie. Bezzasadny jest także zarzut nie uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącej. Okoliczność, której udowodnienia żądała skarżąca, została udowodniona zapisami księgowymi dokonanymi przez samą skarżącą. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego skarżąca nie przedłożyła żadnych innych dokumentów, które pozwoliłyby poddać pod wątpliwość to, co już zostało udowodnione. Skoro w postępowaniu podatkowym ustalenia organu podatkowego nie zostały skutecznie podważone, to zdaniem Sądu, prawidłowo organy podatkowe obu instancji zakwalifikowały czynność przekazanie towaru na potrzeby reklamy i reprezentacji. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w J. G. została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie i orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 206 p.s.a. zwrot kosztów postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.s.a.