I SA/Wr 421/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r., o sygn. akt I SA/Wr 414/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r., z uwagi na nie przedłożenie przez profesjonalnego pełnomocnika pomimo wezwania, w zakreślonym przez sąd terminie, pełnomocnictwa procesowego umocowującego do reprezentowania strony skarżącej przed sądem. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. uchylił ww. postanowienie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. Wskazał mianowicie na załączone do skargi kasacyjnej dowody nadania przesyłki, które potwierdzają wykonanie wezwania Sądu i tym samym okoliczność ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymaga wyjaśnienie, co zawierała nadana przesyłka, gdyż sam dowód nadania nie uprawdopodabnia jej zawartości. Ponadto odnosząc się do kwestii niedopuszczalności skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nie złożenie przez pełnomocnika pełnomocnictwa procesowego stwierdził, iż w przypadku braku odpowiedzi od osoby powołującej się na niezałączone do skargi pełnomocnictwo Sąd I instancji winien zwrócić się z wezwaniem o podpisanie skargi przez stronę, czego w sprawie nie uczyniono, a odrzucenie skargi tylko z tego powodu w sposób ewidentny pozbawia stronę możności obrony swoich praw przed sądem. Wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji ustalił, że w stosunku do skarżącego były prowadzone postępowania w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1733/09 i I SA/Wr 5/10 i w tych sprawach w dniu 19 kwietnia 2011r.( data nadania na poczcie 16 kwietnia 2010 r. nr przesyłek 137589710 i 137589711) wpłynęły pisma skarżącego – zawierające jedynie wnioski o sporządzenie o wyroku. Wobec powyższych ustaleń zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 24 marca 2011 r. skarżący został wezwany, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, do podpisania skargi pod rygorem jej odrzucenia. Powyższy brak nie został jak dotąd uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Koniecznym warunkiem pisma strony jest umieszczenie podpisu osoby, która to pismo wnosi tj. podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 ustawy p.p.s.a).. Wskazany brak formalny uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nie usunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi ( art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) Wezwanie Sądu zostało doręczone stronie w drodze tzw. prawnej fikcji doręczenia. Taki sposób doręczenia został uregulowany przepisem art. 73 p.p.s.a. W myśl § 1 tego artykułu, w razie niemożności doręczenia pisma pod adresem wskazanym przez stronę, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie zaś do § 3, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W myśl § 4, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Stwierdzić zatem należy, iż sposób doręczenia przesyłki, o jakim mowa w art. 73 p.p.s.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że doszła ona do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. O uznaniu, że do doręczenia doszło w tym trybie, przesądzają adnotacje znajdujące się na przesyłce, która ze względu na niepodjęcie jej w terminie przez adresata, zostaje zwrócona nadawcy. W ocenie Sądu, adnotacje na przesyłce nie budzą wątpliwości. Pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (awizo), z uwagi na stwierdzenie, iż adresat był nieobecny, zostało sporządzone w dniu 30 marca 2011r. Drugie awizowanie nastąpiło w dniu 7 kwietnia 2011 r. Awiza pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata. Ponieważ przesyłka nie została podjęta przez adresata we wskazanej placówce pocztowej, jej doręczenie, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., nastąpiło czternaście dni po pierwszym awizowaniu, a więc w dniu 13 kwietnia 2011 r. Skoro zatem pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do uzupełnienia braków formalnych nie uzupełniono ww. braku formalnego skargi i tym samym uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu, to Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany jest, po myśli art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi.