I SA/Wr 426/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. na skutek wniosku M. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...], uzupełnionym pismem z dnia [...], skarżący M. K. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł podnosząc, iż dopiero w dniu złożenia przedmiotowego wniosku zdołał zgromadzić środki pieniężne na opłacenie wpisu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w stosunku do niego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Na poparcie tych twierdzeń wnioskodawca przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego dla W.-F. w W. Wydział IX Gospodarczy z dnia [...] o wpisaniu M. K. do rejestru dłużników niewypłacalnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; zwanej dalej u.p.s.a.). Jak stanowi powołany przepis, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w dyspozycji art. 87 u.p.s.a. Mianowicie, należy wystąpić z wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nadto, wraz z wnioskiem należy dokonać zaległej czynności. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż brak winy oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia i nie do usunięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04). A contrario, za zawinione przez stronę należy uznać te okoliczności, które przy dołożeniu należytej staranności nie stanowiłyby przeszkody do zachowania terminu. W stanie faktycznym sprawy bezspornym było, że doszło do uchybienia terminu do opłacenia skargi, który upływał z dniem [...] (wtorek). Analizując podniesione przez skarżącego przyczyny z powodu których wnioskodawca uchybił temu terminowi tj., brak środków pieniężnych na uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200 zł Sąd uznał, że okoliczność ta nie stanowi nadzwyczajnej przeszkody, które uniemożliwiałyby stronie zachowanie terminu do skutecznego wniesienia skargi. Jak podkreśla się w orzecznictwie, oceniając wystąpienie przesłanki braku zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1 u.p.s.a. Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego, kto należycie dba o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/2005). W ocenie Sądu, deklarowana przez skarżącego sytuacja materialna jakkolwiek mogła stanowić przeszkodę do opłacenia skargi, to niewątpliwie, nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej opłacenie skargi po terminie. Skarżący, w piśmie z dnia [...] został bowiem prawidłowo pouczony zarówno o biegu terminu procesowego do uiszczenia wpisu sądowego i skutkach zaniechania tego obowiązku, jak również, co ma najistotniejsze znaczenie w sprawie, o prawie i sposobie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (pkt 5 pouczenia). Skoro zatem, na dzień wniesienia skargi skarżący nie dysponował odpowiednimi środkami finansowymi na uiszczenie wpisu, mógł złożyć wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych w tej części. Z tych względów, skarżący domagając się uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, nie może powoływać się na brak swojej winy wskazując, że nie miał on środków na opłacenie pisma procesowego (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 października 1974 r., sygn. akt III CRN 223/74, LEX nr 7603). Wskazana okoliczność uzasadniała odmowne załatwienie wniosku, o czym, na podstawie art. 86 § 1 u.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać należy, iż skoro strona zamierzała wnieść skargę do sadu administracyjnego winna wziąć pod rozwagę ewentualne koszty związane z zainicjowaniem postępowania sądowego w sprawie.