I SA/Wr 428/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia odrzucić skargę. . W dniu 5 kwietnia 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę na oznaczoną w sentencji decyzję. Decyzją ta została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 3 marca 2018 r. z pomocą platformy internetowej epuap. W skardze wskazano, ze decyzją została doręczona pełnomocnikowi na portalu epuap w dniu 7 marca 2018 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Wskazał, że stwierdzenie pełnomocnika strony o udostepnienie decyzji w dniu 7 marca 2018 r. nie znajduje pokrycia w dokumentach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem została wniesiona z uchybieniem terminu. W myśl art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca skargę postanowieniem, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Z kolei art. 152a § 1 O.p. stanowi, że w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. Natomiast jak wynika z art. 152a § 2 i 3 O.p., w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została wysłana pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 16 lutego 2018 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej tj. za pośrednictwem platformy ePUAP. Z akt administracyjnych wynika, że skutek doręczenia tej decyzji nastąpił 3 marca 2018 r. co wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 173 akt administracyjnych). Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 3 kwietnia 2018 r., natomiast skargę wniesiono w dniu 5 kwietnia 2018 r. , a zatem z uchybieniem terminowi do jej wniesienia. Skarga jako spóźniona podlega zatem odrzuceniu. Należy podkreślić, że stwierdzenie pełnomocnika skarżącej o udostępnieniu decyzji w dniu 7 marca 2018 r. nie znajduje pokrycia w aktach sprawy, nie zostało też w żaden sposób uzasadnione ani uprawdopodobnione. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. .