I SA/Wr 433/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA Marta Samiczek, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant: Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2012 r. przy udziale spółki A. z/s w W. sprawy ze skargi I.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r.: oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z [...] października 2011 r., nr [...], określającą I. H. oraz spółce A S.A. (A S.A.) w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 14.949 zł. Jak wynikało z akt administracyjnych sprawy, przedmiotem opodatkowania była nieruchomość gruntowa o powierzchni 2.190 m2, zabudowana budynkami, położona w K., przy ul. [...] [...]. Na podstawie wypisu z rejestru gruntów ustalono, że współwłaścicielami tej nieruchomości w udziałach wynoszących po ½ byli I. H. i Skarb Państwa. W toku postępowania podatkowego ustalono, że częścią należącą do Skarbu Państwa władała bez tytułu prawnego spółka A S.A.. Organ podatkowy fakt ten uznał za bezsporny, gdyż spółka złożyła stosowną deklarację w podatku od nieruchomości za badany rok podatkowy i nie wniosła odwołania od decyzji wymiarowej. Ponadto brak tytułu prawnego spółki A S.A. do przedmiotowej nieruchomości ustalono na podstawie wypisu z rejestru gruntów oraz pisma B z dnia [...] listopada 2010 r. W wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że powierzchnia użytkowa znajdującego się na nieruchomości budynku mieszkalnego, liczącego cztery kondygnacje (piwnica, parter, I i II piętro) wynosiła 1.190,54 m2. Z czego na cele mieszkalne skarżącej przypadało 291,39 m2, powierzchnia użytkowa pozostała wynosiła 899,15 m2, z czego zajęta przez A na prowadzenie działalności gospodarczej - 595,27 m2. Z kolei 303,88 m2 wynosiła powierzchnia budynku mieszkalnego należącego do podatniczki, przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania, jako B, w okresie od [...] czerwca do [...] września 2008 r. Na posesji znajdowały się poza tym trzy garaże o łącznej powierzchni 46,43 m2 , skarżąca zajmowała jeden z nich. Biorąc pod uwagę przedstawione fakty organ podatkowy określił skarżącej i spółce A S.A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2008 r., przyjmując, że nieruchomości będące we władaniu spółki podlegają opodatkowaniu wg stawki przewidzianej dla działalności gospodarczej. Nieruchomości stanowiące własność strony opodatkowano wg stawki właściwej dla budynków mieszkalnych oraz pozostałych (garaż), natomiast za okres od [...] czerwca do [...] września 2008 r. (powadzenia przez stronę działalności gospodarczej) część zajętą na ten cel wg stawki najwyższej. Rozpoznając odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) i ust. 4, art. 6 ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej u.p.o.l.), wskazało, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach lub współposiadaczach. Zatem zasadnie podatniczka została obciążona przedmiotowym podatkiem wraz ze spółką A S.A. (posiadającą nieruchomość bez tytułu prawnego). Jako osoba fizyczna, skarżącą razem ze spółką A S.A.– osobą prawną – zobligowana była do składania deklaracji i wpłacania podatku od nieruchomości w 12 ratach, czyli na zasadach przewidzianych dla osób prawnych. W takim przypadku w deklaracji podatkowej należało wykazać jako podstawę opodatkowania całą nieruchomość, a nie tylko jej część i od niej wyliczyć podatek od nieruchomości. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na charakter zobowiązania podatkowego obciążającego stronę i spółkę A S.A. powstającego z mocy prawa, bez konieczności doręczania decyzji wymiarowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że w spornym budynku istnieje wspólnota mieszkaniowa, która w świetle art. 6 ust. 11 u.p.o.l. jest wyłączona z obowiązku składania deklaracji na podatek od nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na treść przepisów ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) wskazując, że dla powstania wspólnoty mieszkaniowej decydujące jest wyodrębnienie i przeniesienie własności pierwszego samodzielnego lokalu w konkretnej nieruchomości (bez względu na to, czy jest to lokal mieszkalny, czy użytkowy). Ustanowienie odrębnej własności lokalu powinno być dokonane w formie aktu notarialnego, a dla powstania tej własności niezbędny jest wpis w księdze wieczystej. Okoliczności takich nie stwierdzono, nie wynikało to też z księgi wieczystej według stanu na dzień [...] września 2010 r., skarżąca także nie przedstawiła żadnego dowodu na ich potwierdzenie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zobowiązanie obciążające m.in. stronę powstało z mocy prawa i przedawnia się wg reguł wynikających z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: O.p.). W sytuacji, gdy podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości i podatek ten zapłacił, przed upływem terminu przedawnienia, to upływ tego terminu nie skutkuje uznaniem, że podatek zapłacony na podstawie tej deklaracji ma charakter nienależny i podlega zwrotowi podatnikowi. Dalej organ II instancji stwierdził, że podjęto wszelkie kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 r. Przy czym ustalony stan faktyczny nie został przez stronę podważony. W skardze strona zarzuciła naruszenie art. 21 § 1 pkt 2, art. 68 § 1, art. 125 § 1, art. 187 § 1 art. 247 § 1 pkt 5 O.p., art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 2 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7a pkt 2 u.p.o.l., a także art. 31 i 32 Konstytucji RP. Uzasadniając zarzuty, skarżąca wskazała, że decyzja ustalająca przedmiotowe zobowiązanie podatkowe została doręczona [...] października 2011 r., a więc po upływie 3-letniego terminu przedawnienia przewidzianego przepisem art. 68 § 1 O.p. Nadto zobowiązanie to wyliczono na podstawie informacji złożonych na drukach IPN-1, przeznaczonych dla osób fizycznych będących właścicielami nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego. Według zapisów w księdze wieczystej skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości wraz ze Skarbem Państwa w udziałach po ½. Przy czym, zgodnie z ustaleniami organu I instancji, strona zajmowała mieszkanie, które zajmowane też było przez poprzednich właścicieli na podstawie wydanych w tej sprawie decyzji. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o własności lokali, właściciel wyodrębnionego lokalu ma takie same prawa do nieruchomości wspólnej, jakie przysługują właścicielom lokali wyodrębnionych. Zdaniem strony skarżącej, organ podatkowy zobligowany był do wydawania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości co roku, bez względu na to na jakich drukach była złożona deklaracja na ten podatek. Podatnik winien bowiem mieć wiedzę co do wysokości zobowiązania podatkowego, jakie obowiązany jest uiścić. Strona zauważyła też, że organy podatkowe błędnie ustaliły krąg podatników. Spółka A S.A. nie była trwałym zarządcą części należącej do Skarbu Państwa. Wskazała na decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] czerwca 1968 r., nr [...], mocą której udział w nieruchomości należącej do Skarbu Państwa przekazano A S.A. w użytkowanie. Zatem spółka ta nie była podatnikiem przedmiotowego podatku na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a był nim Skarb Państwa na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.p.o.l. Powyższy fakt można było wywieść z danych zawartych w księdze wieczystej. Organ podatkowy nie zebrał w tym zakresie materiału dowodowego i nie ustalił stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, czym naruszył art. 122 i 187 § 1 O.p. Decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości była w konsekwencji doręczona podmiotowi niebędącemu stroną w sprawie, co w ocenie strony skarżącej, daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 5 O.p. Do skargi załączono kopie decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za poszczególne lata, pisma dotyczące postępowania podatkowego oraz decyzję Starosty K. z [...] lutego 2011 r. w sprawie wygaszenia prawa użytkowania nieruchomości przez A S.A.. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna podtrzymała dotychczasowe stanowisko, dodając, że załączone do skargi dokumenty potwierdzają, iż A S.A. w latach 2007-2010 była posiadaczem udziału w spornej nieruchomości bez tytułu prawnego. Z ww. decyzji Starosty K. bowiem wynika, że nieruchomość pozostaje we współwłasności po ½ I. H. i Skarbu Państwa, będąc jednocześnie w użytkowaniu A S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który warunkowałby jej uchylenie. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu najdalej idącego, to jest naruszenia art. 247 § 1 pkt 5 O.p., stanowiącego podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli była skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Punktem wyjścia dla rozpoznania tego zarzutu jest ustalenie stron postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, co do którego zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z niespornych ustaleń przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość gruntowa wraz ze znajdującymi się na niej budynkami, której współwłaścicielami po ½ są – według zapisów w księdze wieczystej – strona skarżąca i Skarb Państwa. Z poczynionych w toku postępowania podatkowego ustaleń wynikało, że udziałem należącym do Skarbu Państwa w rzeczywistości władała spółka A S.A.. W tym względzie strona także nie wnosi zarzutów, kwestionując jedynie tytuł prawny na podstawie, którego władztwo nad nieruchomością objęła spółka A S.A. i w konsekwencji uznania A S.A. za stronę postępowania oraz zasadność objęcia skarżącej treścią art. 3 ust. 4 u.p.o.l.. Organ podatkowy z kolei, wywodząc ze zgromadzonego materiału dowodowego, że spółka A S.A. władała nieruchomością należącą do Skarbu Państwa bez tytułu prawnego przyjął, że obligowana była - stosownie do treści art. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit b ww. ustawy - do zapłaty podatku z tego tytułu. Z uwagi na brzmienie powołanego wyżej art. 3 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek ten obciążał solidarnie spółkę i skarżącą. Odnosząc się do opisanych wątpliwości, w pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 3 ust. 1 u.p.o.l. określający krąg podatników podatku od nieruchomości. Zgodnie z przywołaną normą prawną są nimi: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Jednocześnie art. 3 ust. 4 ww. ustawy przewiduje, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. W opinii Sądu, rozpoznającego niniejszą sprawę, poczynione przez organy podatkowe ustalenia pozwalają na przyjęcie, że w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zaś współzobowiązanym do zapłaty zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją była spółka A S.A. Jakkolwiek jej tytuł do prawny wynika z innej podstawy prawnej niż wskazana w decyzji, to w opinii Sądu fakt ten pozostając bez wpływu na wynik sprawy nie mógł przesądzić o uchyleniu zaskarżonego aktu. Odnosząc się zatem do zagadnienia tytułu spółki A S.A. do zapłaty ww. zobowiązania, wskazać trzeba na zebrane w toku postępowania dowody, z których bezspornie wynika uprawnienie spółki A S.A. do władania częścią spornej nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Z treści pisma B wynika, że decyzją Prezydium Rady Narodowej w K. z 1968 r., co do ½ udziału w nieruchomości należącego do Skarbu Państwa ustanowione zostało tzw. prawo użytkowania na rzecz A. Nie zatem ulega wątpliwości, że w badanym okresie rozliczeniowy tj. w 2008 r. spółka A S.A. władała częścią spornej nieruchomości na podstawie tytułu prawnego – użytkowania ustanowionego w dniu [...] czerwca 1968 r. na podstawie decyzji nr [...] Prezydium Rady Narodowej w K.. Potwierdza to także decyzja Starosty K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], którą wygaszono prawo użytkowania A S.A. w W. na nieruchomości zabudowanej położonej w K. przy ul. [...] [...] oznaczonej geodezyjnie nr [...] ([...]) obręb [...] o pow. 0,2190 ha. W świetle przedstawionych faktów błędnie organy podatkowe dokonały oceny zebranego materiału dowodowego uznając, iż spółka A S.A. w 2008 r. nie miała tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości – było nim bowiem prawo jej użytkowania. Zakwalifikowanie zatem A S.A. jako podatnika podatku od nieruchomości nie znajdowało podstawy w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy i tym samym nie daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 207 – dalej powoływana jako p.p.s.a.) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. Zgodnie z treścią art. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uchylenia zaskarżonego aktu jest zatem nie tylko stwierdzenie, że wykładnia lub zastosowanie prawa materialnego dokonana przez organy stosujące prawo jest nieprawidłowa, koniecznym jest także wykazanie, że uchybienie tym przepisom miało wpływ na wynik sprawy. Takich wniosków w rozpoznawanej sprawie wyprowadzić nie sposób, a to z uwagi na brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. stanowiącego, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Przedstawione fakty, mające uzasadnienie w zebranych dowodach, jednoznacznie wskazują, że spółka A S.A. władała częścią spornej nieruchomości na podstawie innego tytułu prawnego (posiadała prawo jej użytkowania), co łączyło obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za badany okres rozliczeniowy. Niewątpliwie zatem była podatnikiem podatku od nieruchomości, a tym samym stroną prowadzonego postępowania, co uchyla zarzut naruszenia art. art. 247 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 122, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 O.p. W tych okolicznościach jako nieuzasadniony ocenić należało także zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 21 § 1 pkt 2 O.p., który wiąże powstanie zobowiązania podatkowego z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W istocie, podatek od nieruchomości w stosunku do osób fizycznych powstaje dopiero z dniem doręczenia decyzji ustalającej wymiar zobowiązania w tym podatku, co wynika z treści art. 6 ust. 7 u.p.o.l. Jednakże art. 6 ust. ww. ustawy przewiduje odstępstwo od tej reguły stanowiąc, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Skarżąca, będąc współwłaścicielem i współposiadaczem nieruchomości wraz ze spółką A S.A. będącą osobą prawną, była zatem obowiązana – tak jak osoba prawna – dokonywać rozliczeń w podatku od nieruchomości zgodnie z regułami przewidzianym w art. 6 ust. 9 u.p.o.l., to jest złożyć właściwemu organowi podatkowemu deklarację do 31 stycznia i wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Organ podatkowy nie miał wobec tego obowiązku wydawania decyzji ustalającej podatek, który powstał z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Co za tym idzie, nie mógł mieć zastosowania art. 68 § 1 O.p., przewidujący przedawnienie zobowiązania podatkowego powstałego na mocy decyzji wymiarowej. Dodać trzeba, iż błędnie strona wskazywała na wyłączenie z obowiązku samoobliczania podatku od nieruchomości uznając, że w budynkach podlegających opodatkowaniu istnieje wspólnota mieszkaniowa. Słusznie organ podatkowy II instancji zwrócił uwagę, że definicję i zasady funkcjonowania wspólnoty mieszkaniowej reguluje ustawa o własności lokali. Zgodnie z art. 6 tejże ustawy wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Przy czym chodzi o lokale, stanowiące samodzielne nieruchomości z wyodrębnioną własnością, co wynika z treści art. 2 i art. 7 powołanej ustawy. Co istotne, umowa o ustanowieniu odrębnej własności winna przybrać formę aktu notarialnego, a do powstania własności konieczny jest wpis w księdze wieczystej (art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali). Tymczasem ani z aktów notarialnych, ani z wypisu z księgi wieczystej nie wynika, aby w budynkach będących przedmiotem opodatkowania były wyodrębnione własności lokali. Co istotne skarżąca poza powołaniem się na fakt istnienia wspólnoty mieszkaniowej nie wskazała na żadne dowody potwierdzające tą okoliczność, co w świetle braku jakichkolwiek wzmianek o tym fakcie w treści księgi wieczystej i aktów notarialnych, czyni uzasadnionymi wnioski organu podatkowego, że brak jest podstawy do wyłączenia treści art. 6 ust. 11 u.p.o.l. Prawidłowo również organy podatkowe zastosowały stawki podatku od nieruchomości, które – ustalone uchwałą Rady Gminy – nie wykraczały poza granice wyznaczone art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Należy również zwrócić uwagę, iż określając przedmiotowy podatek, zastosowały wyższą stawkę podatkową do części budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą tylko za te miesiące, w których ta działalność była przez skarżącą prowadzona. Za pozostałe miesiące wyliczyły podatek według stawki (niższej) dla budynków mieszkalnych. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powoływanych w skardze przepisów Konstytucji RP to jest art. 31 i art. 32, statuujących zasady wolności i równości wobec prawa. Wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji zasada równości wobec prawa oznacza, że podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa (por.. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2011 r., sygn. akt II FZ 634/11, LEX nr 965103). Skoro zatem skarżąca, podobnie jak spółka A S.A., była w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości i była przez ustawodawcę zrównana w obowiązkach w zakresie podatku od nieruchomości z tą osobą prawną, nie było podstaw do stosowania co do strony odmiennego procesu powstania zobowiązania podatkowego w tym podatku. Treść normy art. 6 ust. 11 u.p.o.l. odnosi się do wszystkich osób fizycznych współwładających nieruchomością wraz z osoba brana (jednostka organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej), brak zatem podstaw do przyjęcia, że norma ta narusza konstytucyjna zasadę równości. Skarżąca natomiast nie przedstawiła żadnej innej argumentacji wskazującej na naruszenia zasady wolności i równości, do której Sąd mógłby się odnieść. Nie stwierdzono także aby naruszone zostały powołane w skardze zarzuty odwołujące się do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, chodzi o art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2; art. 2 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 7a pkt 2 u.p.o.l. Regulują one zakres przedmiotu opodatkowania, jego podstawy oraz instytucję ewidencji podatkowej nieruchomości. W tym względzie skarżąca nie formułowała żadnych zarzutów, zaś Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. nie dostrzegł naruszenia ww. przepisów. Reasumując, organy podatkowe zebrały materiał dowodowy i ustaliły okoliczności faktyczne w zakresie niezbędnym do rozpoznania sprawy. Oparły się na danych zawartych w wypisach z księgi wieczystej, ewidencji gruntów, w aktach notarialnych, a więc na dokumentach stanowiących źródło danych zawartych w ewidencji podatkowej, na podstawie art. 7a ust. 2 u.p.o.l., oraz dodatkowych dokumentach zebranych w postępowaniu podatkowym. Wskazana wyżej błędna ocena zebranego materiału, a w konsekwencji błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego, stosownie do treści powołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie mogło być natomiast podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie – tak jak już wyżej zostało powiedziane – zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej nie wpłynęło na rozstrzygnięcie w zakresie podatku od nieruchomości co do strony skarżącej oraz spółki A S.A., zobowiązanych solidarnie z tego tytułu. W tym stanie rzeczy skarga, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a..