I SA/Wr 434/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1597/14 postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Strona skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu wniosku, że w przedmiotowej sprawie toczy się już postępowanie i uiszczony został wpis od skargi w kwocie 7.675 zł. W załączeniu przedłożyła dowód wpłaty. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach strona podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i trójką dzieci (ur. w 2007, 2010 i 2014 r.). Rubryki dotyczące nieruchomości i zasobów pieniężnych nie zostały wypełnione. Jako posiadane przedmioty o wartości powyżej 5.000 zł strona wymieniła marki samochodów: Jaguar XF, Citroen C8 i Subaru Impreza. Dochody uzyskuje w rodzinie tylko strona skarżąca z działalności gospodarczej w kwocie netto 30.000 zł miesięcznie. Zobowiązania i stałe wydatki to raty leasingowe 4.000 zł i koszty utrzymania 5.000 zł. Powyższe dane nie dają podstaw do uwzględnienia żądania przedmiotowego wniosku. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego, strona skarżąca nie spełnia warunków przewidzianych w przytoczonej wyżej regulacji. Dla dokonania tej oceny wystarczające były oświadczenia złożone na urzędowym formularzu wniosku, co z kolei uzasadniało odstąpienie od wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów na podstawie art. 255 p.p.s.a., który przewiduje takie wezwanie w przypadku, gdy dane na urzędowym formularzu są niewystarczające dla oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy lub budzą wątpliwości. Z wniosku zaś wynika, że miesięczne dochody rodziny skarżącej wynoszą około 30.000 zł, a miesięczne utrzymanie – 5.000 zł. Już ta informacja wskazuje, że strona jest w stanie ponosić koszty swego udziału w niniejszej sprawie bez uszczerbku dla zaspokojenia podstawowych potrzeb jej rodziny. Nadto skarżąca dokonała już wpłaty wpisu od skargi, który w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi zwykle najwyższy koszt sądowy. Zauważyć też trzeba, że strona nie podała żadnej argumentacji wskazującej na zasadność jej wniosku, ograniczając się jedynie to udzielenia informacji, iż wpis od skargi został opłacony. W związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.