I SA/Wr 445/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres, sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Protokolant: starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi P.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi P. R. (dalej: Skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy) z 23 czerwca 2020 r. nr 0201-IOA.4105.5.2020 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Ś. (dalej: Naczelnik US) z 25 września 2018 r. nr 0228-SPA.4105.47.2017.GK.869/31 w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatku akcyzowego w kwocie 1 109 zł z tytułu nabycia wewnątrz-wspólnotowego olejów smarowych o nazwach: Total Quartz 9000 Futurę NFC 5W30, Total Quartz 9000 5W40, Total Quartz 7000 10W40, Oryginał BMW LL04 5W30, Total Quartz INEO MC3 5W30, Mobil Super 3000 Xl 5W40, Total Rubia TIR 8600 10W40, Total Rubia TIR 8900 10W40, Total Rubia TIR 9200 FE 5W30, Shell Helix Diesel HX7 10W40 oraz Shell Helix HX7 Diesel 10W40, dokonanego w oparciu o fakturę nr [...] z dnia 17.08.2015 wystawioną przez K. GmbH, Q., [...] B. N., oraz o faktury nr [...] i nr [...] z dnia 16.02.2015 r. wystawionej przez U. GmbH, G. ([...]), [...] T. – A. Postanowieniem nr 0228-SPA.4105.47.2017.GK.8Ó9 z dnia 04.07.2017 r. (doręczonym w dniu 12.07.2017 r.), Naczelnik Urzędu Skarbowego Wroeław-Ś. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym w związku z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli nr [...] z dnia 31,01.2017r., przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego we Wrocławiu, a dotyczącej prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu obrotu wyrobami energetycznymi w tym nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego za okres od dnia 01.01.2014 r, do dnia 31.12.2015 r. W związku z poczynionymi ustaleniami oraz po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Ś. decyzją nr 0228- SPA.4105.47.2017.GK.869/31 z dnia 25.09.2018 r. określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym w kwocie 1.109 zł. Zdaniem organu podatkowego I instancji w/w zobowiązanie w podatku akcyzowym powstało wskutek nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego podlegającego opodatkowaniu akcyzą. Od w/w decyzji Strona, złożyła odwołanie z dnia 18.10.2018 r., w którym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W ocenie Strony organ podatkowy I instancji bezpodstawnie zakwalifikował oleje smarowe do norm CN innych niż 3403, w wyniku czego błędnie określił stawkę akcyzy, która powinna wynosić 0%. Podatnik zarzucił, że organ ograniczył się tylko do uzyskania, nie zweryfikowanych w jego ocenie, informacji od przedstawicieli koncernów dystrybuujących zupełnie inne - w jego ocenie - niż Podatnika produkty, uznając, że to ten sam produkt. Na tej podstawie określił błędnie kod w klasyfikacji CN. Podatnik stwierdził również, że na rynku polskim obowiązują inne normy niż na rynkach zagranicznych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją nr 0201-JOA.4105.254.2018 z dnia 26 lutego 2019 r. nie uwzględnił odwołania i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 30 października 2019 sygn. akt I SA/Wr 484/19 uchylił w/w decyzję. Podstawę uchylenia stanowiło nieustalenie przez organ rzeczywistego składu spornych olejów i oparcie się w tym zakresie jedynie na informacji o stosowanym przez dystrybutora kodzie CN. Dotyczyło to T. sp. z o.o. Sąd zakwestionował także dowód z informacji od E. ze względu na wady formalne tego dokumentu. Ponadto w uzasadnieniu Sąd wskazał że "przedkładane przez Skarżącego "karty charakterystyki" nie są przydatne dla oceny prawidłowości zakwalifikowania wyrobu do kodu CN.,". Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwrócił się do polskiego przedstawiciela producenta nabytego oleju - firmy E. Sp. z o.o. o udzielenie odpowiedzi czy w/w olej Mobil Super 3000X1 5W40 zawiera w swoim składzie 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią zasadnicze składniki wymienionego preparatu. Jednocześnie wezwał do udzielenia informacji czy w jakimkolwiek okresie sprzedaży była zmieniona formulacja produktu powodująca zmianę kodu CN na inny niż 27101981 (np. ze względu na rynek, na którym był sprzedawany). Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji. Organ uznał że część w/w nabytych przez Stronę olejów zakwalifikowanych do kodu CN 27101981, zawiera w swojej masie powyżej 70 % olejów mineralnych lub olejów otrzymanych z minerałów bitumicznych. Odwołał się do informacji udzielonych przez polskich przedstawicieli producentów poszczególnych olejów. S. Sp. z o.o. pismem z dnia 16.12.2016 r. wystosowanym w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, wskazała, że olej Shell Helix HX7 Diesel 10W40 klasyfikowany jest do kodu CN 27101981 i zawiera więcej niż 70% (90,25%) masy oleju z minerałów bitumicznych. Firma T. Sp. z o.o., pismem z dnia 20.12.2016 r. poinformowała, że nabyte przez Stronę oleje Total Quartz 9000 Futurę NFC 5W30, Total Quartz 7000 10W40, Total Quartz 9000 5W40, Total Quartz INEO MC3 5W30, Total Quartz INEO MC3 5W40, Total Rubia TIR 8600 10W40, Total Rubia TIR 9200 FE 5W30 klasyfikowane są do kodu CN 27101981. Pismem z dnia 07.10.2014 r. przedstawiciel koncernu poinformował również, ze nabyty przez Stronę olej Total Rubia TIR 8900 10W40 także klasyfikowany jest do kodu CN 27101981. Firma B. Oddział w P. pismem z dnia 15.12.2016 r., wskazał, że olej Oryginał BMW LL04 5W30 klasyfikowany jest do kodu CN 27101981, a zawartość w nim olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z materiałów bitumicznych wynosi więcej niż 70%. Firma E. Sp. z o.o., pismem z dnia 27.05.2020 r. podtrzymała i potwierdziła informacje zawarte w piśmie z dnia 23.12.2013 r. Poinformowała, że olej smarowy Mobil Super 3000 Xl 5W40 jest olejem silnikowym i jest klasyfikowany przez producenta do kodu CN 27101981, co oznacza, że w swoim składzie zawiera 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z materiałów bitumicznych, których te oleje stanowią zasadnicze składniki wymienionego produktu. Potwierdziła jednocześnie, że na podstawie dostępnej dokumentacji archiwalnej, wspomniany produkt dostarczany na terytorium Polski miał zawsze kod CN 27101981 (co najmniej od roku 2013). Wskazała przy tym, że nie posiada informacji na temat zastosowania kodu CN w innych krajach UE, jednakże biorąc pod uwagę, że E. zajmuje się dystrybucją produktów marki Mobil na terenie całej Europy, stosowanie innych kodów CN jest mało prawdopodobne. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu firmy S. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., B. Oddział w P. są właściwymi podmiotami do udzielenia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości informacji dotyczącej przedmiotowego oleju. Posiadają bowiem (jako firmy zależne kapitałowo i osobowo od firmy będącej producentem wyrobu) wszystkie niezbędne informacje, które umożliwiają prawidłową klasyfikację konkretnych wyrobów do kodu CN. Pozyskują także wymagane informacje bezpośrednio w siedzibie producenta. Strona (oprócz swojego twierdzenia) nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że producent tj. koncerny S., T., E. oraz B. produkuje wyroby, których skład fizyczny i chemiczny jest różny w zależności np. od serii lub np. rynku, na który został wyprodukowany. Brak jest również takiej informacji na karcie charakterystyki wyrobu jak również i same firmy S. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., B. Oddział w P. jako główni przedstawiciele producentów na rynek Polski nie przekazali takiej informacji. Należy zatem przyjąć, że dany towar (występujący również pod wspólną nazwą handlową i oferowany w krajach Unii Europejskiej) posiada taki sam skład chemiczny i fizyczny oraz takie same cechy użytkowe, co oznacza że niezależnie od kraju, wyroby te powinny być klasyfikowane do takiego samego kodu CN. Zdaniem Dyrektora izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, skoro Skarżący kwestionował ustalenia organów podatkowych, to powinien przedstawić dokumentację wskazującą na skład surowcowy umożliwiającą klasyfikacje nabywanych wyrobów, czego nie uczynił. Tymczasem w toku postępowania kontrolnego i podatkowego Skarżący nie przedstawił dowodów na podstawie których możliwe byłoby ustalenie w sposób precyzyjny składu nabywanego wyrobu, jak również zakwestionowanie taryfikacji tych wyrobów akcyzowych wskazanych w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości. Decyzji zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie w szczególności: art. 89 ust. 1 pkt 11, art. 21 ust. 3 pkt 3, art. 21 ust. 1 i 2, art. 78 ust. 1 i 3, art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1 i 4, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 86 ust. 1 pkt 2, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 11 u.p.a. i w konsekwencji błędne uznanie przez organ podatkowy, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nabyciem podlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z zastosowaniem innej stawki niż stawka zerowa; - art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.) przez wydanie decyzji z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez brak dostatecznego wyjaśnienia w toku prowadzonego postępowania okoliczności mających istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i wydanie decyzji w oparciu o subiektywną ocenę organu jakoby w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nabyciem podlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z zastosowaniem innej stawki niż stawka zerowa; - art. 122 O.p., art. 180 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – błędne ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nabyciem podlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z zastosowaniem innej stawki niż stawka zerowa; - art. 139 § 1 i 2 O.p. przez prowadzenie postępowania ponad 2 miesiące od dnia wszczęcia; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności brak ustosunkowania się do wszystkich znaczących wyjaśnień i twierdzeń Skarżącego wnoszonych w toku postępowania podatkowego oraz do powołanych tam dowodów; - art. 191 § 1 O.p. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że okoliczności będące przedmiotem sporu zostały udowodnione. Wskazując na te zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie jednak z innych względów niż w niej podniesione. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd podkreśla, że sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 30 października 2019 sygn. akt I SA/Wr 484/19 uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku akcyzowego od spornych nabyć . W powołanym wyroku, Sąd dokonał oceny spornej kwestii dowodów w oparciu, o które należy ustalać właściwy kod CN wyroby. Sąd w wyroku tym przesądził, że nieprzydatne są w tym celu powoływane przez Skarżącego karty charakterystyki. Jednocześnie Sąd wskazał, że miarodajnym dokumentem są informacje od producentów/ dystrybutorów o składzie oleju. W związku z tym wskazano, że " W ponownym postępowaniu organ odwoławczy powinien, więc pozyskać od kompetentnych podmiotów wiarygodną informację, co do składu spornych olejów smarowych w celu rzetelnej klasyfikacji do kodu CN." Wskazać należy, że Skarżący ani organ wyroku tego nie zaskarżyli. W tej sytuacji należy podkreślić, że orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., gdyż niniejszy wyrok jest poprzedzony przytoczonym wyżej wyrokiem tut. Sądu z 30 października 2019 sygn. akt I SA/Wr 484/19. Zgodnie bowiem z ww. przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Biorąc pod uwagę wiążący charakter wyroku rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ wykonał wskazania sformułowane w prawomocnym wyroku. Jednocześnie zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W ocenie Sądu zalecenia zawarte powołanym wyroku nie zostały prawidłowo wykonane. Organ bowiem ograniczył się do uzyskania od E. Sp. z o.o. prawidłowej pod względem formalnym informacji o stosowanym kodzie CN. Nie uzyskał natomiast informacji o fizycznym składzie oleju ani od E. Sp. z o.o. ani od T. sp. z o.o.. Od tej ostatniej firmy uzyskano informację dotyczących olejów różniących się nazwą od będących przedmiotem postępowania. Należy za powołanym wyrokiem sygn. I SA/Wr 484/19 wskazać, że o ile niewątpliwie obowiązek klasyfikacji wyrobu będącego przedmiotem określonej czynności lub zdarzenia do kodu CN ciąży na producencie wyrobów akcyzowych, jak i na podmiocie dokonującym obrotu wyrobem akcyzowym, to nie wyklucza to konieczności rozwiania wszelkich wątpliwości w tym zakresie przez organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Informacje, pozyskane w sprawie od polskich dystrybutorów powinny zatem zawierać takie dane, które dadzą możliwość skontrolowania przez organy podatkowe prawidłowości dokonanej przez nich klasyfikacji do kodu CN. Sam zresztą organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołuje się do szeregu przepisów umożliwiających właściwą klasyfikację produktu do kodu CN. Organ odwoławczy podkreślił też, że w przedmiotowej kwestii nie może rozstrzygać sprawy w sposób dowolny, lecz w chwili zaistnienia pewnych okoliczności faktycznych stosuje odpowiednie przepisy. Jednakże nie ma jasności, jakie konkretnie są okoliczności faktyczne sprawy. O ile bowiem nabycie wewnąrzwspólnotowe olejów smarowych nie budzi wątpliwości, to nie wiadomo, jaki olej był przedmiotem nabycia. Opieranie się przez organ podatkowy jedynie na oświadczeniach dystrybutorów, co do kodu CN wartościuje w sposób niedopuszczalny prawem procesowym dowody w sprawie. A trzeba przy tym wyraźnie podkreślić, że pisemne niektóre informacje od polskich dystrybutorów wskazują kody CN bez wskazania składu przedmiotowego produktu, co jest niewystarczające dla rzetelnej weryfikacji. W niniejszej sprawie dotyczy to informacji od E. Sp. z o.o. i T. sp. z o.o. Jednocześnie wskazać należy, że pismo tej ostatnie firmy zawiera informacje, iż nazwy podane w zapytaniu nie są zgodne z oficjalnym cennikiem w związku, z czym podano dane dla produktów o nazwach podobnych. Tak więc z informacji tych wynika jedynie pod jakimi kodami CN dystrybutor nabywa wymienione w piśmie produkty. W aktach sprawy nie ma żadnej innej informacji, która pozwalała by na samodzielną klasyfikację organów podatkowych tego wyrobu energetycznego do kodu CN. W tej sytuacji należy przyjąć, że organ podatkowy, po pierwsze, odstąpił swoje kompetencje dowodowe podmiotowi nieuprawnionemu i, po drugie, nie zweryfikował prawidłowości klasyfikacji oleju smarowego do kodu CN, jakiej podmiot ten dokonał. Tymczasem jest to podstawowy obowiązek i ustawowe zadanie procesowe organu podatkowego. Informacja od dystrybutora jest jednym z dowodów w sprawie i podlega ocenie dowodowej, jak każdy dowód. Dystrybutor krajowy olejów smarowych nie może zastąpić organu w tej ocenie, i w konsekwencji - w sklasyfikowaniu oleju smarowego do odpowiedniego kodu CN. Nie może działać za organ podatkowy. Jeśli zaś dane konieczne do rzetelnego sklasyfikowania są niewystarczające, muszą być uzupełnione dodatkowymi dowodami. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone w wyżej powołanym wyroku i przyjmuje je za własne. Przedmiotem sporu w sprawie jest zagadnienie opodatkowania nabytych przez Skarżącego wewnątrzwspólnotowo olejów smarowych. Opodatkowanie uzależnione jest od zakwalifikowania ww. wyrobu do kodu CN 27101981. Organ podatkowy przyjął właśnie taką klasyfikację spornych olejów smarowych, opierając się na informacjach uzyskanych od krajowych dystrybutorów tych wyrobów. Zdaniem Skarżącego skład poszczególnych olejów smarowych wynikający z kart charakterystyki nie uprawnia do zakwalifikowania ww. olejów smarowych do kodu CN 2710 19 81, lecz raczej do kodu CN 3403. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonywanego do składu podatkowego. Pod pojęciem wyrobu akcyzowego należy rozumieć wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe oraz susz tytoniowy, określone w załączniku nr 1 do ustawy (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a.). Zgodnie z poz. 27 Załącznika Nr 1 do u.p.a. – do kodu CN 2710 zalicza się oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe; preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów; oleje odpadowe. Natomiast, zgodnie z poz. 37 Załącznika Nr 1 do u.p.a. zalicza się preparaty smarowe (włącznie z cieczami chłodząco-smarującymi, preparatami do rozluźniania śrub i nakrętek, preparatami przeciwrdzewnymi i antykorozyjnymi, preparatami zapobiegającymi przyleganiu do formy opartymi na smarach) oraz preparaty w rodzaju stosowanych do natłuszczania materiałów włókienniczych, skóry wyprawionej, skór futerkowych lub pozostałych materiałów, z wyłączeniem preparatów zawierających, jako składnik zasadniczy, 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymanych z minerałów bitumicznych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów, iż przedkładane przez Skarżącego "karty charakterystyki" nie są przydatne dla oceny prawidłowości zakwalifikowania wyrobu do kodu CN., Słusznie bowiem organy podatkowe zauważyły, że karty te nie oddają całościowego składu danego oleju smarowego, a wskazują jedynie na zawartość w nim niektórych substratów, będących substancjami niebezpiecznymi. Są to dokumenty zawierające przede wszystkim opis potencjalnych zagrożeń związanych z daną substancją mieszaniną, metodach ich zapobiegania i procedurach, jakie należy wykonać w razie wystąpienia skażenia opisanym wyrobem. Co do zasady ustalenie składu chemicznego olejów smarowych nabywanych przez Skarżącego jest możliwe na etapie produkcji, czyli na podstawie informacji udzielonych przez producenta (dystrybutora), który jako jedyny posiada pełną wiedzę o składzie wytwarzanych wyrobów, w tym także w zakresie istotnym dla klasyfikacji do kodu CN. Tu trzeba zwrócić uwagę na treść Załącznika II Annex II "Wymagania dotyczące sporządzania kart charakterystyki" Część A Sekcja 3 pkt 3.2 rozporządzenia 1907/2006 REACH, który wskazuje zasady i sposoby podawania w karcie charakterystyki stężenia i przedziału stężeń substancji w mieszaninie tj. w postaci ułamków masowych lub objętościowych wyrażonych w procentach. Ponadto dostawca mieszaniny (jako zobowiązany do sporządzenia karty charakterystyki) może (podkreślenie Sądu) podać spis wszystkich substancji w mieszaninie, łącznie z niespełniającymi kryteriów klasyfikacji. Przedkładane przez Skarżącego karty informacji o pełnym składzie wyrobu nie zawierają. Podane w nich procentowe zawartości substancji nie sumują się do 100. Zdaniem Sądu, skoro Skarżący kwestionował ustalenia organów podatkowych to słusznie twierdziły one, że powinien przedstawić dokumentację wskazującą na skład surowcowy nabywanych wyrobów, czego nie uczynił. Tymczasem w toku postępowania kontrolnego i podatkowego Skarżący nie przedstawił dowodów, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie w sposób precyzyjny składu nabywanego wyrobu, jak również zakwestionowanie taryfikacji tych wyrobów akcyzowych wskazanych w decyzji. Tak więc zarzuty skargi uznać nalży za niezasadne. Jednak ze względu na wyżej wskazane uchybienia w ustaleniu stanu faktycznego należy stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 122 O.p., art. 187 § 1, art. 191 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy powinien więc pozyskać od kompetentnych podmiotów wiarygodną informację co do składu spornych olejów smarowych w celu rzetelnej klasyfikacji do kodu CN. Z tych też względów uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.