I SA/Wr 451/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca, wraz ze skargą, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji uzasadniając, że organ podatkowy uprawniony jest do wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji ostatecznej, do której może wystawić tytuł wykonawczy. Środki wyegzekwowane na jego podstawie doprowadzą do uszczuplenia majątku skarżącej. Natomiast przy ewentualnym uwzględnieniu skargi odzyskanie tych środków zajmie dużo czasu i prowadzić będzie do niepowetowanej szkody w tym majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma zapewnić tymczasową ochronę przed negatywnymi skutkami jego wykonania, ale tylko do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd. Jak wynika z brzmienia przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zwrócić należy uwagę, że strona ograniczyła argumentację wniosku jedynie do twierdzenia, że następstwem wykonania decyzji będzie uszczuplenie jej majątku. Nie wskazała jednak żadnych konkretnych zdarzeń, które wskazywałyby, że wyegzekwowanie podatku od nieruchomości pociągnie za sobą tego rodzaju konsekwencje, które będą nieodwracalne. Dlatego też nie było jakichkolwiek podstaw, które pozwoliłyby dokonać oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Końcowo zauważyć wypada, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest świadczenie pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.