I SA/Wr 451/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr 0114-KDIP4-1.4012.125.2024.1.MK w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wezwano pełnomocnika strony skarżącej, będącego doradcą podatkowym, do usunięcia braku formalnego skargi, tj. do złożenia do akt sprawy dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skierowane na adres pełnomocnika strony skarżącej w e-PUAP i doręczone w dniu 20 czerwca 2024 r. (urzędowe poświadczenie doręczenia – k. 43 akt). Na wezwanie nie udzielono odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nie budzi wątpliwości, że dokumentem wskazującym na osoby umocowane do podjęcia działań w imieniu spółki jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego tej spółki. Niedołączenie do skargi dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej jest brakiem formalnym skargi podlegającym usunięciu w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005 nr 5, poz. 91 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie ma rygor odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy przy tym zaznaczyć, że obowiązek wykazania (za pomocą dokumentu) umocowania do reprezentacji strony skarżącej spoczywa na osobie działającej przed sądem. Nie ma zaś podstaw, aby obowiązek ten przerzucać na sąd. Sąd jest bowiem gospodarzem postępowania i nie jest uprawniony do zastępowania stron tego postępowania, a do tego doprowadziłoby nałożenie na niego obowiązku weryfikacji danych osoby działającej za stronę z danymi wynikającymi z odpowiedniego rejestru, nawet tak dostępnego jak KRS (zob. postanowienie NSA z 8 grudnia 2022 r., II GZ 460/22). Rozważenia wymagało przy tym, czy nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez pełnomocnika, który złożył skargę, wywołuje skutki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czy też wymaga od Sądu wystosowania kolejnego wezwania, tym razem bezpośrednio do strony postępowania. Sąd przyjął, że skoro art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek odrzucenia skargi ("Sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, to Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak dołączenia dokumentu wskazującego sposób reprezentacji strony skarżącej) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Ponadto podzielić należy pogląd, że dwukrotne wzywanie do uzupełnienia braków formalnych skargi: najpierw pełnomocnika (do nadesłania brakującego dokumentu), a następnie strony (do osobistego podpisania skargi, a później do usunięcia braków formalnych skargi), prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług zawodowych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości z różnych przyczyn nie korzystają (zob. postanowienie NSA z 20 grudnia 2023 r., I FZ 303/23 i powołane tam orzecznictwo). Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zawierające wszystkie niezbędne elementy wezwanie do usunięcia braków skargi zostało prawidłowo doręczone, a braki formalne skargi nie zostały w terminie uzupełnione. Z tych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji. Natomiast w pkt II sentencji Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.