I SA/Wr 457/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. o nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela - Wójta Gminy C. B.. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej spółki z o.o. P.P.U. "A" z siedzibą w C. B., na podstawie wystawionych w dniu 30 października 2009 r. przez wierzyciela - Wójta Gminy C. B. tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za 2008 r. (12 rat) w wysokości 13.296 zł oraz za 2009 r. (10 rat) w wysokości 11.610 zł. Zawiadomieniami z dnia 10 i 13 listopada 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej spółki, doręczając stronie w dniu 19 listopada 2009 r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz odpisy tytułów wykonawczych. W wyniku zastosowania ww. czynności egzekucyjnej, wyegzekwowano kwotę 2.773,95 zł, z czego kwotę 2.485,15 zł przekazano wierzycielowi, natomiast kwotę 288,80 zł stanowiły koszty egzekucyjne. Na podstawie powyższych tytułów wykonawczych, protokołem z dnia 27 stycznia 2011 r. dokonano w toku dalszych czynności egzekucyjnych zajęcia ruchomości w postaci maszyn. Pismem z dnia 24 listopada 2009 r. spółka wniosła skargę na czynności egzekucyjne, w której zarzuciła nieistnienie obowiązku podatkowego określonego w ww. tytułach wykonawczych z uwagi na fakt uregulowania zaległości w 2008 r. W uzasadnieniu spółka wskazała, że decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzje w przedmiocie zobowiązań podatkowych za lata 2003-2007, a wpłacone przez spółkę kwoty, jako zaległość za lata 2008-2009, zaliczono na poczet lat ubiegłych. Do skargi strona dołączyła kserokopię dowodów przelewu kwoty 1.370,80 zł oraz kwoty 1.345,80 zł na poczet zaległości w podatku od nieruchomości. Pismem z dnia 8 grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, uznając wniosek strony za nieprecyzyjny, wezwał stronę do sprecyzowania, czy pismo stanowi skargę na czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm. - zwanej dalej u.p.e.a.), zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., czy też wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. Precyzując swój wniosek spółka wskazała w piśmie z dnia 18 grudnia 2009 r., iż składa zarzut nieistnienia obowiązku, z uwagi na wykonanie tego obowiązku (zobowiązanie za 2008 r. zostało uregulowane w całości). Pismem z dnia 4 stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał kopię zarzutów zobowiązanej spółki, celem zajęcia stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wierzyciel - Wójt Gminy C. B. uznał zarzut spółki w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadniony. W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia na postanowienie z dnia [...]r., organ zażaleniowy postanowieniem z dnia [...]r. nr SKO [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wierzyciel ponownie uznał zarzut strony za nieuzasadniony wskazując, iż przedstawione przez zobowiązaną spółkę dowody wpłat dotyczyły podatku od nieruchomości jedynie za grunty będące w posiadaniu spółki, natomiast złożone deklaracje zawierają pełne obciążenie za posiadaną i prowadzoną działalność gospodarczą spółki. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wobec złożenia przez spółkę w dniu 6 września 2010 r. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości, zobowiązania podatkowe za lata 2008-2009 zostaną pomniejszone do wymagalnych kwot. Postanowienie wierzyciela zostało doręczone stronie w dniu 27 października 2010 r. Od postanowienia spółka nie wniosła zażalenia. Opierając się na ostatecznym stanowisku wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie doręczono stronie w dniu 14 grudnia 2010 r. Pismem z dnia 17 grudnia 2010 r. spółka przedstawiła wierzycielowi rozliczenia dokonanych wpłat, prosząc aby nadpłatę w kwocie 1.149,25 zł przeksięgować na kwotę przyszłych zobowiązań. Pismem z tego samego dnia strona wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej we W. zażalenie na postanowienie o oddaleniu zarzutów, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zażalenia strona powtórzyła zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego oraz podniosła kolejny – dotyczący naruszenia art. 27 u.p.e.a. z uwagi na fakt, iż przedstawione organowi egzekucyjnemu tytuły wykonawcze nie wynikają z żadnej decyzji lub innego orzeczenia wydanego przez wierzyciela. Spółka podkreśliła, że w dniu wystawienia tytułów wykonawczych nie posiadała żadnych zaległości oraz, że na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zostały uchylone decyzje podatkowe za lata 2003-2007, a dokonane przez spółkę wpłaty, wierzyciel zaliczył na poczet zaległości z lat ubiegłych. W ocenie spółki, podniesiony przez nią zarzut z art. 33 § 1 u.p.e.a. dotyczący nieistnienia obowiązku podatkowego jest zasadny z uwagi na uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...]r. zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy C. B.. Zdaniem strony, zobowiązania podatkowe powstały z chwilą przedstawienia przez spółkę korekty podatku od nieruchomości za lata 2008-2009, tj. w dniu 6 września 2010 r., a kwoty tam wskazane znacznie odbiegają od kwot wystawionych w tytułach wykonawczych, wobec czego spółka zapłaciła powyższe należności. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że mając na względzie treść zarzutu postawionego przez spółkę, organ egzekucyjny związany był niekorzystnym dla skarżącej stanowiskiem wierzyciela, a w konsekwencji zobowiązany był wydać postanowienie uznające zarzuty spółki za nieuzasadnione, nie mógł natomiast badać sprawy od strony merytorycznej. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie organ egzekucyjny oparł na przepisie art. 33 pkt 1 w zw. z art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., dlatego też postępowanie zainicjowane wnioskiem strony z dnia 24 listopada 2009 r., uzupełnione pismem z dnia 18 grudnia 2009 r., dotyczyło powołanej w art. 33 pkt. 1 u.p.e.a. podstawy, tj. nieistnienia egzekwowanego obowiązku i tylko tą podstawę organ egzekucyjny był zobligowany zbadać w postępowaniu toczącym się w sprawie zarzutów. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że spółka kwestionując istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wskazywała na okoliczność uregulowania przez nią należności w tym podatku za lata 2008-2009, a wpłacone przez spółkę kwoty wierzyciel zaliczył na zaległości z lat poprzednich. W ocenie organu spółka jako podstawę zarzutu powinna zatem wskazać wykonanie obowiązku, a nie jego nieistnienie. Organ podkreślił również, że z postanowienia wierzyciela organu egzekucyjnego, a także z postanowienia wierzyciela, na którym oparł się organ egzekucyjny, wynika że wpłaty dokonane przez spółkę w dniu 21 lipca 2008 r. w wysokości 1.345,80 zł oraz w dniu 12 stycznia 2009 r. w wysokości 1.370,80 zł, dotyczyły podatku od nieruchomości jedynie za grunty będące w posiadaniu spółki, natomiast skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą, a złożone przez nią deklaracje zawierają pełne obciążenie za posiadane pomieszczenia związane z prowadzeniem działalności. Odnośnie podniesionego na etapie zażaleniowym zarzutu naruszenia przepisu art. 27 u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że granice sprawy, której przedmiotem było rozpatrzenie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wyznacza wniosek strony, co oznacza, że przedmiotem rozpoznania mogły być tylko te zarzuty, które spółka podniosła w piśmie z dnia 24 listopada 2009 r. uzupełnionym pismem z dnia 18 grudnia 2009 r., w których spółka zgłosiła w ustawowym terminie tylko jeden zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie egzekwowanego obowiązku. Dyrektor Izby Skarbowej nie mógł zatem badać nowego zarzutu zgłoszonego dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, m.in. z uwagi na wniesienie go po upływie terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu I instancji oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 27 i art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku podatkowego z powodu uregulowania zaległości w podatku dochodowym za 2008 r. oraz braku decyzji uzasadniającej wystawienie tytułów wykonawczych przez wierzyciela, a także wygaśnięcie tytułów wykonawczych już wystawionych. W uzasadnieniu skargi spółka przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazała, że w dniu 30 marca 2009 r. złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 13.937 zł oraz za 2009 r. w wysokości 13.303 zł, które następnie skorygowała deklaracją z dnia 6 września 2010 r. Zdaniem skarżącej, na mocy postanowienia wierzyciela II instancji, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...], którym uchylono zaskarżone postanowienie Wójta Gminy C. B., postanowienie wierzyciela utraciło moc. Zdaniem strony, w związku z wygaśnięciem zobowiązania, tracą swoją właściwość tytuły wykonawcze nie mające odniesienia do żadnego zobowiązania, a ponowne zobowiązanie powstaje z chwilą wystawienia przez spółkę nowych deklaracji, tj. w dniu 6 września 2009 r. w innej wysokości, na którą opiewają wystawione dużo wcześniej tytuły wykonawcze. Powołując się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., mocą którego uchylono decyzje podatkowe za lata 2003-2007 w wysokości 56.704,64 zł, spółka wskazała, że w dniach 10 września 2009 r., 21 lipca 2008 r. i 12 stycznia 2009 r. dokonała wpłat zaległości (w łącznej wysokości 12.716,60 zł), a w toku postępowania egzekucyjnego ściągnięto od niej kwotę 2.773,95 zł. Na dowód zaliczenia wpłat na poczet podatku od nieruchomości za lata 2008-2009, spółka powołała się na swoje pismo skierowane do Wójta Gminy C. B. z dnia 16 listopada 2009 r., załączając jego kserokopię do skargi. Zarzucając naruszenie art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej: Op), spółka wskazała, że każda jej wpłata określa rodzaj zobowiązania i termin płatności. Podkreśliła przy tym, że wierzyciel nie wydał w sprawie żadnego postanowienia uzasadniającego zaliczenie wpłaconych kwot na inne zobowiązanie niż deklarowane przez spółkę oraz, że w chwili dokonywania wpłat przez spółkę, nie istniały prawomocne decyzje określające zobowiązania podatkowe za lata 2003-2007. Zdaniem strony, wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego uzasadniony jest okolicznością, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. dwukrotnie – poprzez zajęcie hipoteki i zajęcie ruchomości – na co strona przedłożyła stosowne dokumenty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, organ poinformował, że z zajętej wierzytelności organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wyegzekwował jedynie kwotę 2.773,95 zł, wobec czego skierował postępowanie egzekucyjne do innych składników majątkowych spółki, dokonując w dniu 27 stycznia 2011 r. zajęcia maszyn. Natomiast z wnioskiem o zabezpieczenie zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości poprzez wpis w księdze wieczystej, zwrócił się prawdopodobnie wierzyciel, a nie – jak ustalono – organ egzekucyjny. W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. Spółka podkreśliła, że zwróciła się ponownie do wierzyciela – Wójta Gminy C. B. o prawidłowe zaksięgowanie dokonanych wpłat na podatki od nieruchomości za lata 2008-2009 oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. Strona wskazała również, że pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r. wierzyciel poinformował skarżącą, że dokonane przez nią wpłaty nie zostaną zaksięgowane zgodnie z jej dyspozycją, tylko na częściowo przedawnione należności z lat 2004-2007, na dowód czego strona załączyła kserokopię ww. pisma Wójta Gminy C. B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli w/w postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej spółki z o.o. P.P.U. "A" z siedzibą w C. B., na podstawie wystawionych w dniu 30 października 2009 r. przez wierzyciela - Wójta Gminy C. B. tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za 2008 r. (12 rat) w wysokości 13.296 zł oraz za 2009 r. (10 rat) w wysokości 11.610 zł. Pismem z dnia 24 listopada 2009 r. spółka wniosła skargę na czynności egzekucyjne, w której zarzuciła nieistnienie obowiązku podatkowego określonego w ww. tytułach wykonawczych z uwagi na fakt uregulowania zaległości w 2008 r. Pismem z dnia 4 stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał kopię zarzutów zobowiązanej spółki, celem zajęcia stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wierzyciel - Wójt Gminy C. B. uznał zarzut spółki w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadniony. W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia na postanowienie z dnia [...]r., organ zażaleniowy postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wierzyciel ponownie uznał zarzut strony za nieuzasadniony wskazując, iż przedstawione przez zobowiązaną spółkę dowody wpłat dotyczyły podatku od nieruchomości jedynie za grunty będące w posiadaniu spółki, natomiast złożone deklaracje zawierają pełne obciążenie za posiadaną i prowadzoną działalność gospodarczą spółki. Postanowienie wierzyciela zostało doręczone stronie w dniu 27 października 2010 r. Od postanowienia spółka nie wniosła zażalenia na podstawie art.34§2 u.p.e.a. i stało się ono ostateczne. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy uznać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który następnie został trafnie oceniony przez organy, w wyniku prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów art. 34 § 1, § 1a i § 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 – 7, 9 i 10 (...) po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (podkr. Sądu). W myśl art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel nie zajmuje merytorycznego stanowiska, lecz zobowiązany jest wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Z treści art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika zaś, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga zatem, że organ egzekucyjny w określonym zakresie nie może badać sprawy od strony merytorycznej co do zgłoszonych zarzutów, gdyż związany jest stanowiskiem wierzyciela w tej sprawie. Wynika to wprost z dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Mając na względzie treść zarzutów postawionych przez stronę skarżącą uznać należy, że organ egzekucyjny obowiązany był wydać postanowienie uznające zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione. W realiach niniejszej sprawy zarzuty i argumentacja skargi nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd, działając z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znalazł wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu Dyrektora Izby Skarbowej. Organ egzekucyjny nie może badać sprawy od strony merytorycznej, gdyż w postępowaniu egzekucyjnym nie powinno się rozstrzygać spraw ostatecznie rozstrzygniętych. Organ egzekucyjny obowiązany jest natomiast rozpatrywać kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny rozpatrujący zarzuty zamieniłyby się w trzecią instancję, a samo postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania, w którym wydano akt prawny będący podstawą postępowania egzekucyjnego (por. R. Hauser, Z. Leoński: Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyd. Prawnicze, Warszawa 1992 r., str. 63). Nie zasługuje także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art.55§2 Ordynacji podatkowej bowiem nie dotyczy on postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.. Na marginesie należy tylko zauważyć, że jeżeli Spółka dokonywała wpłat na poczet zaległości w podatku od nieruchomości przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które zostały rozrachowane na należność główną i odsetki to zarzut niewydania postanowienia w trybie art.55§2 Ordynacji podatkowej może postawić jedynie organowi podatkowemu - w przedmiotowej sprawie Wójtowi Gminy C. B.. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.