I SA/Wr 459/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania. W skardze na oznaczoną w komparycji decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania wskazując, iż wykonanie skarżonej decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2005 r. z uwagi na znaczne kwoty określonego zobowiązania zagrozi istnieniu przedsiębiorstwa . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiony z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zaznaczyć przy tym trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji odnosi się jedynie do takich decyzji, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż w okolicznościach faktycznych sprawy trudno jest dostrzec negatywne dla strony konsekwencje o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wskazać bowiem należy, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień 2005 r. – jak wynika z oświadczenia Dyrektora Izby Skarbowej zawartego w odpowiedzi na skargę- zostało uregulowane w całości. A zatem, nie jest możliwe wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, w sytuacji gdy zobowiązanie nią określone zostało już wykonane. Również określenie przez organy innej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc niż zadeklarowana przez stronę za miesiące wrzesień, październik i listopad 2005 r., a także uchylenie decyzji w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji nie zagraża wszczęciu przez organ postępowania egzekucyjnego, z decyzji tej nie wynika bowiem obowiązek zapłaty należności podatkowej na rzecz organu podatkowego za wskazane wyżej okresy rozliczeniowe. Skoro, więc skarżona decyzja nie wymaga wykonania, to brak jest podstaw do jej wstrzymania. Wobec braku ustawowych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.