I SA/Wr 459/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do grudnia 2011 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący, zastępowany przez doradcę podatkowego, wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 4.775 zł, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w związku ze stanem zdrowia jego firma A generowała straty. Z końcem sierpnia 2016 r. wnioskodawca zlikwidował firmę, gdyż od 2014 r. przynosiła stratę w rachunku ciągnionym – w 2015 r. strata wyniosła około 60.000 zł. W 2016 r. wnioskodawca przeszedł na emeryturę, która na dzień dzisiejszy wynosi 2.740,14 zł. Ma 67 lat i od dłuższego czasu ma problemy ze zdrowiem. Przebywał na wielotygodniowych zwolnieniach lekarskich, co uniemożliwiło wykonywanie pracy zawodowej. Wnioskodawca jest pod opieką lekarską z uwagi na chorobę nowotworową, jest poddawany chemioterapii, a z powodu komplikacji pooperacyjnych przebywa obecnie w szpitalu. Ze względu na nowotwór złośliwy prostaty ponosi znaczne koszty leczenia i leków. Pełnomocnik skarżącego dodatkowo zaznaczył, że aktualnie nastąpiło pogorszenie zdrowia jego mocodawcy z powodu przerzutów nowotworu, co uniemożliwia z nim kontakt. Wskazał, że wnioskodawca ma ustanowioną rozdzielność majątkową z żoną od 2008 r., a od 2012 r. nie ma z nią kontaktu i nie wie gdzie przebywa. W 2011 r. złożył wniosek o przyznanie mieszkania socjalnego. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ruchomego, a na rachunku firmowym saldo jest ujemne i wynosi 5.500 zł. Rachunek jest objęty zajęciem egzekucyjnym. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. wnioskodawca został wpisany do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienione zostały media około 300 zł, koszty leczenia około 800 zł, wyżywienie 600 zł, środki higieny 80 zł. Do akt złożono faktury potwierdzające stan zdrowia wnioskodawcy, nabycie leków, kopię decyzji ZUS z 2017 r. o przyznaniu i wysokości emerytury, ustalonej na kwotę 2.740,14 zł netto oraz kopie deklaracji VAT-7 ze stycznia i lutego 2016 r. z kwotami dostaw 2.597 zł i 4.714 zł. Przedłożono też oświadczenie wnioskodawcy z 2016 r. o uregulowaniu wynagrodzenia dla pełnomocnika po zakończeniu całego postępowania przed WSA we Wrocławiu. Mając na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek należało uwzględnić. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe zostało wykazane. Referendarz sądowy rozpoznający niniejszy wniosek wziął pod uwagę, iż wnioskodawca poddany jest leczeniu w związku z ciężką chorobą nowotworową. Przyjął też, że pełnomocnik nie był w stanie zgromadzić wszystkich wymaganych dokumentów bez pomocy swojego mocodawcy, który przebywa obecnie w szpitalu. Wnioskodawca ma aktualnie do dyspozycji tylko emeryturę wynoszącą około 2.800 zł netto (należało mieć tutaj na względzie, że w 2018 r. świadczenie to uległo waloryzacji). Wskazana kwota w znacznej części jest przeznaczana na bieżące wydatki, ale przede wszystkim na leczenie. Wnioskodawca poza tym nie ma majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki pieniężne na pokrycie kosztów swego udziału w sprawie. Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek należało ocenić jako uzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.