I SA/Wr 465/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2017 r. w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca to postanowienie nie została odebrana przez skarżącego. Skutek prawny doręczenia stronie tego postanowienia, przyjęty w oparciu o tzw. fikcję prawną doręczenia nastąpił w dniu 30 sierpnia 2017 r. Na mocy zarządzenia z dnia 22 września 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia wraz z pismem przewodnim został doręczony na adres skarżącego w dniu 29 września 2017 r. (doręczenia dokonano do rąk tzw. dorosłego domownika). W dniu 11 października 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadał do Sądu pismo (datowane na dzień 9 października 2017 r.), w którym zawarł prośbę o zwolnienie go od wpisu sądowego od skargi. W wykonaniu zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 19 października 2017 r., pismem z dnia 23 października 2017 r. skarżący został wezwany o wskazanie w terminie 7 dni, czy ww. pismo jest kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, czy sprzeciwem od ww. postanowienia referendarza sądowego złożonym po upływie terminu. W piśmie tym przedstawiono skarżącemu dotychczasowy przebieg postępowania, a nadto, pouczono o treści art. 87 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w tym, o możliwości wnioskowania o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy, odpis tego wezwania został doręczony na adres skarżącego w dniu 27 października 2017 r. W piśmie nadanym w dniu 8 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący oświadczył, że składa wniosek o przywrócenie terminu, z powodu długotrwałego przebywania za granicami kraju. Na mocy zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 24 listopada, pisma skarżącego z dnia 9 października i 8 listopada 2017 r. zostały zakwalifikowane jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu (jako sprzeciw Sąd zakwalifikował pismo strony z dnia 9 października 2017 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że wniosek strony zawarty w piśmie z dnia 8 listopada 2017 r. Sąd zakwalifikował jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2017 r. Jako sprzeciw zostało zakwalifikowane wcześniejsze pismo strony, tj. pismo z dnia 9 października 2017 r. Tak zakwalifikowane pisma podlegały ocenie z punktu widzenia treści art. 87 § 1-4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem (§ 1-4), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi ( § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powołanej regulacji wynika m.in., że wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W sprawie, Sąd przyjął, że uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu miało związek z nieodebraniem przez skarżącego odpisu postanowienia z dnia 31 lipca 2017 r. o odmowie przyznania mu prawa pomocy, a jednocześnie, z niewiedzą strony o odmownym rozpoznaniu jej wniosku przez referendarza sądowego. O fakcie wydania tego postanowienia Sąd poinformował skarżącego w piśmie z dnia 23 października 2017 r., pouczając jednocześnie o treści art. 87 p.p.s.a. oraz wyznaczając 7dniowy termin na sprecyzowanie charakteru pisma z dnia 9 października 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, pismo Sądu zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 27 października 2017 r. Należało zatem uznać, że z dniem doręczenia tego pisma ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia sprzeciwu (jaką była niewiedza strony o wydaniu postanowienia w przedmiocie prawa pomocy przez referendarza sądowego) i rozpoczął się bieg 7dniowego terminu do złożenia przez stronę ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin ten mijał w dniu 3 listopada 2017 r. (piątek). Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki strona złożyła w dniu 8 listopada 2017 r., a zatem po terminie. Zgodnie z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Z tych względów, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.