I SA/Wr 465/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędzia WSA Marta Semiczek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w Wydziale I w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi RS.A. z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2025 r. nr SKO 4810.1.2025 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi R. S.A. z siedzibą we W. (dalej Spółka/ Skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej SKO) z dnia 16 stycznia 2025 r. nr SKO 4810.1.2025 utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Wrocławia (dalej organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 13 grudnia 2024 r. nr WZN-DE.3160.2.986.2024.KJ, WZN-DE.3160.8.56.2023.SK, którym działając jako organ egzekucyjny oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej z powodu wygaśnięcia obowiązku w całości z uwagi na jego przedawnienie w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] oraz stwierdził niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej z powodu wygaśnięcia obowiązku w całości z uwagi na jego wykonanie w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], ponieważ zarzut ten był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. 1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO wynika, że w dniu 29 stycznia 2021 r. Spółka złożyła w Urzędzie Miejskim Wrocławia deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2021. Brak uregulowania przez podmiot zobowiązany powyższych należności skutkował wystawieniem przez organ podatkowy pierwszej instancji, w dniu 18 maja 2023 r., tytułu wykonawczego nr [...]. Został on skutecznie doręczony Spółce, wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, w dniu 22 maja 2023 r. 1.3. W dniu 26 maja 2023 r. do Urzędu Miejskiego Wrocławia wpłynęły zarzuty Spółki w sprawie prowadzonej wobec niej egzekucji administracyjnej. Zostały one oparte o określoną w art. 33 § 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.; dalej uPEA) przesłankę wygaśnięcia w całości egzekwowanego obowiązku. Spółka wskazała, iż raty należnego od niego podatku uiszczała w należnej wysokości i w wymaganych terminach, natomiast organ podatkowy pierwszej instancji zaliczał je, czemu dał wyraz w postanowieniu z dnia 7 listopada 2022 r. (znak sprawy: WPO-DNT.3221.1.2022/4107), na poczet należności z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2018. Spółka zaznaczyła przy tym, iż wprawdzie wzmiankowane postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO z dnia 24 stycznia 2023 r. nr SKO 4011/716/22, to jednak nie jest ono prawomocne i nie wywołuje skutków przed upływem terminu na wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. 1.4. Po uchyleniu dwukrotnym postanowień, organ podatkowy pierwszej instancji powołanym na wstępie postanowieniem podtrzymał swoje stanowisko w kwestii braku przedawnienia egzekwowanej należności. W kwestii jej wygaśnięcia wskutek wykonania organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż było to przedmiotem analizy zarówno przez niego jak i przez SKO. Postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 7 listopada 2022 r. oraz 18 maja 2023 r. o zaliczeniu wpłat dokonywanych na poczet podatku od nieruchomości należnego od Spółki na poczet należności za lata 2017, 2018, styczeń 2019 r. zostały utrzymane w mocy postanowieniami SKO - odpowiednio - z dnia 24 stycznia 2023 r. i z dnia 5 lipca 2023 r. Tym samym uznano zarzut za niedopuszczalny z uwagi na to, iż kwestie w nim podniesione były przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu podatkowym. Zwłaszcza, że wyrokami z dnia 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 622/23 i z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 1018/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi w całości. 1.5. SKO utrzymując w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji wskazał, że termin wygaśnięcia zobowiązań podatkowych wynosi 5 lat od końca roku kalendarzowego w jakim upłynął termin ich płatności. W przypadku podatku należnego za rok 2021 ulegnie on przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2026 r. Odwołano się do treści art. 12 § 4, art. 21 § 1 pkt 1 i art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1977 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej OP) i art. 6 ust. 9 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170) na dzień wydania niniejszego postanowienia termin przedawnienia powyższego zobowiązania jeszcze nie nastąpił. Niezależnie od tego SKO przypomniało, iż w dniu 18 maja 2023 r. wobec Spółki zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego i skutecznie ją o tym powiadomiono. Tym samym, mając na uwadze art. 70 § 4 OP, termin przedawnienia zobowiązania z tytułu należnego od Spółki podatku od nieruchomości za rok 2021 uległ przesunięciu na dzień 19 maja 2028 r. W konsekwencji, zarzut oparty przesłankę wygaśnięcia obowiązku wskutek jego przedawnienia okazał się bezzasadny i podlegał oddaleniu (art. 34 § 2 pkt 1 uPEA). W zakresie zarzutu wygaśnięcia opartego o fakt wykonania obowiązku należy przypomnieć, iż w dniach 7 listopada 2022 r. oraz 18 maja 2023 r. organ podatkowy pierwszej instancji wydał postanowienia o zaliczeniu wpłat Spółki z tytułu powyższego podatku na poczet należnego podatku. Powyższe rozstrzygnięcia zostały utrzymane w mocy postanowieniami SKO z dnia 24 stycznia 2023 r. i 5 lipca 2023 r. Wniesione na nie skargi zostały oddalone wyrokami WSA we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2024 r i 11 lipca 2024 r. Nie zostało wstrzymane również ich wykonanie. Tym samym uznano, iż część z wniesionego zarzutu została oparta o przesłankę, która już została rozpoznana w ramach innego postępowania podatkowego. Stwierdzono niedopuszczalność wniesionego zarzutu w zakresie w jakim został on oparty o przesłankę wygaśnięcia obowiązku wskutek jego wcześniejszego wykonania (art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) uPEA). 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono w całości powołane na wstępie postanowienie SKO. Zarzucono: I) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 62 § 1 i 1a OP poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, iż organ miał prawo wyboru na poczet którego zobowiązania zostanie przeznaczona dokonana przez Stronę wpłata, podczas gdy Strona w ramach dokonywanych wpłat dokonała wyboru zobowiązania, na poczet którego mają one zostać przeznaczone, tj. na poczet zaliczek na podatek od nieruchomości za 2021 r. [błędnie oznaczona w skardze jako 2022 r.]; - art. 62 § 1 i 1a OP w zw. z przepisem art. 59 § 1 pkt 1 OP poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż zobowiązania podatkowe za 2017 r. nie zostały uiszczone i Strona ma zaległości podatkowe, które mogły zostać zaspokojone przez zaliczenie dokonywanych przez Stronę wpłat na ich poczet, podczas gdy zobowiązania podatkowe wynikające z podatku od nieruchomości Spółki za 2017 r. zostały w całości uiszczone przez Stronę zgodnie ze złożoną deklaracją, organ nigdy nie dokonywał kontroli oraz nie kwestionował sposobu oraz wysokości obliczonego i uiszczonego podatku, nie doręczał jakiejkolwiek decyzji w zakresie podatku od nieruchomości za 2017 r., wobec czego uznać należy, iż podatek ten został uiszczony w sposób prawidłowy, a zobowiązanie podatkowe nie istnieje i nie może być przedmiotem zaliczenia; II) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej KPA) w zw. z przepisem art. 140 KPA oraz przepisami art. 77 § 1 oraz art. 80 KPA, poprzez odstąpienie przez SKO od zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a ostatecznie przyjęcia za udowodnione okoliczności, które nie wynikają z całokształtu materiału dowodowego, tj. poprzez przyjęcie, iż decyzja stanowiąca podstawę prowadzonej egzekucji została doręczona prawidłowo podczas gdy orzeczony ww. decyzją obowiązek jest kwestionowany przez Spółkę, w szczególności pierwotnie wydana decyzja w tym postępowaniu została uchylona, a nowa decyzja, stanowiąca podstawę wydanego tytułu, nie została w sposób prawidłowy doręczona Spółce; - art. 144 KPA w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której organ pierwszej instancji naruszył: art. 62 § 1 i 1a OP w zw. z przepisem art. 59 § 1 pkt 1 OP poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż zobowiązania podatkowe za 2017 r. nie zostały uiszczone i Strona ma zaległości podatkowe, które mogły zostać zaspokojone przez zaliczenie dokonywanych przez Stronę wpłat na ich poczet, podczas gdy zobowiązania podatkowe wynikające z podatku od nieruchomości Strony za 2017 r. zostały w całości uiszczone przez Stronę zgodnie ze złożoną deklaracją, organ nigdy nie dokonywał kontroli oraz nie kwestionował sposobu oraz wysokości obliczonego i uiszczonego podatku, nie doręczał jakiejkolwiek decyzji w zakresie podatku od nieruchomości za 2017 r., wobec czego uznać należy, iż podatek ten został uiszczony w sposób prawidłowy, a zobowiązanie podatkowe nie istnieje i nie może być przedmiotem zaliczenia; art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 KPA, poprzez odstąpienie przez organ podatkowy pierwszej instancji od zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a ostatecznie przyjęcia za udowodnione okoliczności, które nie wynikają z całokształtu materiału dowodowego, tj. poprzez przyjęcie, iż decyzja stanowiąca podstawę prowadzonej egzekucji została doręczona prawidłowo oraz to, iż organ pierwszej instancji w sprawie ww. decyzji "postanowienie Prezydenta Wrocławia nr WPO- DRP.3221.1.2023/1678 z dnia 18 maja 2023 r. o rozliczeniu wpłat również zostało zaskarżone przez Spółkę do SKO, które następnie postanowieniem nr 4000.99.2023 z dnia 5 lipca 2023 r. utrzymało w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Oznacza to, iż w obydwu postanowieniach SKO potwierdziło słuszność w rozliczeniu wpłat w wyżej przedstawiony sposób, sprzeczny z intencją wpłacającej Spółki" (vide s. 5 postanowienia) oraz że "orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt SKO 4011/716/22 oraz z dnia 5 lipca 2023 r, sygn. akt 400.00.2023 są ostateczne wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania racji zobowiązanego, a co za tym idzie w świetle stanu faktycznego i prawnego prowadzonego postępowania, jego kontynuowanie jest w pełni uzasadnione." (vide s. 6 postanowienia), podczas gdy orzeczony ww. decyzją obowiązek jest kwestionowany przez Spółkę, w szczególności pierwotnie wydana decyzja w tym postępowaniu została uchylona, a nowa decyzja, stanowiąca podstawę wydanego tytułu, nie została w sposób prawidłowy doręczona Spółce. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie, gdyż skarga jest drugą skargą w tej samej sprawie albo oddalenie. Podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Skarga jest niezasadna. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, w sposób mający (w tym istotny) na wynik sprawy, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej PPSA). 3.2. Stosownie do treści art. 3 § 1 PPSA sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 PPSA). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną [...] (art. 134 § 1 PPSA). 3.3. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO, w którym utrzymano postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, którym oddalono zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej z powodu wygaśnięcia obowiązku w całości z uwagi na jego przedawnienie w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] oraz stwierdzono niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej z powodu wygaśnięcia obowiązku w całości z uwagi na jego wykonanie w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], ponieważ zarzut ten był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. 3.4. Analiza skargi wskazuje, że większość zarzutów dotyczy stwierdzenia przez SKO niedopuszczalności zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej z powodu wygaśnięcia obowiązku w całości z uwagi na fakt, że zarzut taki był już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. 3.5. Zgodnie z art. 32 § 2 pkt 3 lit. a) uPEA wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. 3.6. Jak dowodzą akta sprawy w dniach 7 listopada 2022 r. oraz 18 maja 2023 r. organ podatkowy pierwszej instancji wydał postanowienia o zaliczeniu wpłat dokonywanych na poczet podatku od nieruchomości należnego od Spółki w trakcie 2022 -2023 na poczet najstarszych należności – odpowiednio za lata 2017 – 2018 oraz za grudzień 2018 r. i styczeń 2019 r. Powyższe rozstrzygnięcia zostały utrzymane w mocy postanowieniami SKO z dnia 24 stycznia 2023 r. i 5 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokami z dnia 3 kwietnia 2024 r, sygn. akt I SA/Wr 622/23 i 11 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 1018/23 oddalił w całości skargi wniesione przez Spółkę. Stwierdzono w nich, że w oparciu o art. 62 § 1 OP, prawidłowe było w okolicznościach sprawy działanie organu podatkowego, który zaliczył ww. wpłaty dokonane przez Skarżącą w trakcie 2022 r. i 2023 r. zaliczył na poczet najstarszych istniejących zaległości, przypadających za lata 2017, 2018, styczeń 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 17 lutego 2026 r. sygn. akt III FSK 1303/24 oraz sygn. akt III FSK 86/25 oddalił skargi kasacyjne Skarżącej. NSA w powołanych wyrokach podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji i uznał, że dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty (wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego) jest wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, w której podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął. Stąd też prawidłowe było w okolicznościach sprawy działanie organu podatkowego, który wpłaty dokonane przez Skarżącą w 2022 r. i w 2023 r. zaliczył na poczet najstarszych istniejących zaległości, w tym samym podatku, tj. w podatku od nieruchomości. Powyższe wyroki NSA mają walor prawomocny i wiąże nie tylko sąd ale i strony, stosownie do treści art. 170 PPSA. Przypomnieć też trzeba, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 PPSA). 3.7. Stąd też podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 62 § 1 i 1a OP samodzielnie lub w związku z art. 59 § 1 pkt 1 OP i związane z nimi zarzuty naruszenia art. 144 KPA w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA, jak też art. 7, art. 77 § 1 KPA oraz art. 80 KPA są bezprzedmiotowe. Niezrozumiałe są zaś zarzuty naruszenia art. 144 KPA w zw. z art. 140 KPA oraz art. 7, art. 77 § 1 KPA oraz art. 80 KPA dotyczące prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji, skoro podstawą wszczęcia egzekucji była deklaracja na podatek od nieruchomości za 2021 r. 3.8. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 PPSA. 3.9. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 PPSA.