I SA/Wr 466/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy R. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług wskutek skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 466/17 o odrzuceniu skargi kasacyjnej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. W sprawie, postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną Gminy R. (dalej: strona skarżąca) od wyroku tego Sądu z dnia 5 września 2017 r., z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Odpis wskazanego postanowienia Sądu doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 19 stycznia 2018 r. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi kasacyjnej strony skarżącej, która została sporządzona i wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. przez dotychczasowego pełnomocnika strony skarżącej. W skardze kasacyjnej pełnomocnik wskazał w jej podstawie prawnej przepisy art. 173 § 1, art. 176, art. 174 pkt 2 i art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 178 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Natomiast przepis art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Z treści przywołanych powyżej przepisów wynika, że w odniesieniu do postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, stronie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, profesjonalny pełnomocnik wywiódł od postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną nie zażalenie, lecz nieprzysługujący od takiego orzeczenia środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że intencją pełnomocnika było wniesienie właśnie takiego środka zaskarżenia. Wskazują bowiem na to powołane tam przepisy. Jednakże, nawet gdyby przyjąć, że rzeczone pismo procesowe jest zażaleniem, to z uwagi na wniesienie go po upływie siedmiodniowego terminu określonego w ar. 194 § 2 p.p.s.a., podlegałoby ono odrzuceniu. Z powyżej przytoczonych względów, skargę kasacyjną uznać należało za niedopuszczalną, przez co podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., o czym postanowiono jak w sentencji.