I SA/Wr 478/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kruś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. P., C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi J. P. i C. P. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 27 marca 2017 r. zakupili od Gminy M. działkę nr [...] o powierzchni 0,6280 ha. W dacie zakupu działka w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowana była jako "Tereny różne" o symbolu "Tr". Działkę jako "Tereny różne" określono również w umowie sprzedaży. Także skarżący w informacji z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie podatku od nieruchomości wskazali na taką klasyfikację zakupionej działki. Ww. decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji ustalił skarżącym podatek od ww. nieruchomości za 2017 r. w kwocie 1.554 zł – stosując stawkę podatkową przewidzianą dla tzw. gruntów pozostałych. W rozstrzygnięciu organ podatkowy pierwszej instancji powołał przepisy art. 2, 3, 4, 5, 6 ust. 1-8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785; dalej: u.p.o.l.), uchwałę Nr XXIII/122/2016 Rady Miejskiej w M. z dnia 29 listopada 2016 w sprawie podatku od nieruchomości, art. 165 § 5 pkt 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.; dalej: p.g.k.) oraz załącznik nr 6 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że zgodnie z przepisami zakupiony przez skarżących grunt należało sklasyfikować na podstawie ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. Działka zakupiona przez skarżących określona jest zaś w ewidencji jako "Tereny różne". "Tereny różne" nie stanowią zaś użytków rolnych - wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W odwołaniu skarżący zarzucili, że zakupiona przez nich w dniu 27 marca 2017r. działka została wydzielona dopiero w kwietniu 2016 r.; do momentu wydzielenia, na posiadanych przez skarżących mapach oznaczona była tylko numerem, bez określenia sposobu użytkowania; dopiero po wydzieleniu działka została oznaczona symbolem Tr – Tereny różne; skarżący dzierżawili od Gminy zakupiony grunt już od 2004 r., a w umowach dzierżawy wskazano, że "w skład dzierżawionej działki wchodzą użytki Ps-IV" (tj. zaliczane do gruntów rolnych pastwiska trwałe); świadczy to o tym, że do momentu sprzedaży nieruchomość była traktowana przez Gminę jako użytek rolny; o takim przeznaczeniu nabytej nieruchomości świadczy fakt, że w dniu 29 lipca 2016 r. Gmina zwróciła się do Agencji Nieruchomości Rolnych (ANR) we W. z wnioskiem o wyrażenie zgody w formie decyzji administracyjnej na zbycie nieruchomości rolnej, zgodnie z art. 2a ust.4 punkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego. Sprzedaż "terenów różnych" nie podlega zaś pod tą ustawę; działka od dawna jest użytkowana jako rolna i brak merytorycznego oraz prawnego uzasadnienia obecnej klasyfikacji. W uzupełnieniu odwołania przy piśmie z dnia 28 listopada 2017 r. skarżący przedłożyli dodatkowo m.in. decyzję Starosty K. w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia [...] r., nr [...], w której orzeczono o "zmianie klasyfikacji gruntu położonego w obrębie ewidencyjnym N., gmina M., oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...], w następujący sposób: 1) w działce nr [...] utworzyć kontur klasyfikacyjny nr [...], w miejsce Tr o powierzchni 0,6280 ha". Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie zasadnym było powołanie się przez organ pierwszej instancji na art. 21 ust. 1 p.g.k. Wskazany przepis wiąże bowiem organ właściwy dla wymiaru podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotu opodatkowania tym podatkiem odsyłając do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśnił, że organy podatkowe przy wymiarze podatku nie mogą podważać informacji zawartych we wskazanych ewidencjach. Są to bowiem dokumenty urzędowe, które na podstawie art. 194 § 1 O.p. korzystają z domniemania prawdziwości zawartych w nich danych. Organ podatkowy drugiej instancji wywodził, że zebrany materiał dowodowy potwierdza zasadność stanowiska organu pierwszej instancji co do kwalifikacji gruntów objętych działką nr [...] do gruntów "Tr" i opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych. Zgodnie z zawiadomieniem Starosty K. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 czerwca 2017 r. grunty na działce nr [...] były zakwalifikowane jako "Tereny różne". Podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków, bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Wszelkie zmiany danych w tej ewidencji dokonywane są na wniosek właściciela/posiadacza samoistnego i to on jest zobowiązany do tego, by zapisy w ewidencji odzwierciedlały stan rzeczywisty. Organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, że usuniecie (zmiana) wpisu w ewidencji gruntów następuje w ramach aktualizacji - i dokonuje się od momentu jej ujawnienia. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego strona przedłożyła dowody, z których wynika, że zainicjowały wniosek o zmianę klasyfikacji gruntu. W wyniku tego w dniu [...] r. została wydana decyzja Starosty w sprawie klasyfikacji przedmiotowego gruntu. Okoliczność ta nie mogła jednak, zdaniem organu drugiej instancji, spowodować w badanym okresie wyłączenia przedmiotowych gruntów z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podniósł organ, że zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z regulacji tej wynika, że data zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Dopiero z ta datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Zdaniem organu drugiej instancji, nawet jeśli ujawnianie zmian w ewidencji gruntów i budynków wiąże się z opóźnieniem, czy opieszałością organu prowadzącego dany rejestr, nie może to stanowić podstawy do kwestionowania danych, na które wskazuje art. 21 ust. 1 p.g.k. Z przepisu tego wynika, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. W skardze do tut. Sądu skarżący wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i zasadzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego zarzucili naruszenie: 1) art. 7, 77, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego polegającą na nie uwzględnieniu przez organ drugiej instancji, że decyzją z dnia [...] r. Starosta zmienił klasyfikację działki nr [...] z Tr na Ps-V, oraz nie uwzględnieniu zawiadomienia o zmianie klasyfikacji z dnia 10 stycznia 2018 r., które wpłynęło do Starostwa w dniu 15 stycznia 2018 r.; 2) art. 21 p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu w toku postępowania podatkowego oraz, że organ nie jest uprawniony (a tym bardziej zobligowany) do przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, a podatnik nie może w toku postępowania skutecznie przedstawiać przeciwdowodów w tym zakresie; 3) art. 122 oraz art. 187 § 1, § 2, i § 3 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, co doprowadziło do ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym oraz naruszających zasadę prawdy obiektywnej; 4) art. 180, art. 181 oraz 194 § 3 O.p. poprzez uznanie, że nie można przeprowadzić przeciwdowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego - danych z ewidencji gruntów i budynków; 5) art. 2 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 i 4 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym bezpodstawne naliczenie stronie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu wywodzili, że w okresie pomiędzy wydaniem decyzji drugiej instancji, a jej doręczeniem, organ odwoławczy dysponował decyzją z dnia [...] r. Starosty oraz zawiadomieniem o zmianie klasyfikacji gruntów z dnia 10 stycznia 2018 r. Zatem, w tym okresie organ drugiej instancji posiadał informacje dotyczące niezgodności kwalifikacji gruntów z faktycznym ich stanem. Zdaniem skarżących, stanowisko organu drugiej instancji o niedopuszczalności przeprowadzenia dowodów przeciw danym z ewidencji gruntów i budynków nie może być zaakceptowane. Podkreślili również, że zgodnie z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy M., na dzień 18 lipca 2016r., teren działki nr [...], obręb N., stanowiła tereny użytków rolnych - uprawy polowe. Zdaniem skarżących także tą okoliczność organy podatkowe winny wziąć pod uwagę z urzędu przy wydawaniu decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczył problemu, czy dla celów podatkowych grunt należący do skarżących należało sklasyfikować na podstawie dokumentu urzędowego w postaci ewidencji gruntów i budynków do kategorii "Terenów różnych" (o symbolu Tr) i ustalić podatek w stawce przewidzianej w uchwale gminnej rady dla tzw. gruntów pozostałych (jak chce tego organ), czy też sklasyfikować nie na podstawie urzędowej ewidencji, lecz zgodnie z, jak twierdzi strona, faktycznym użytkowaniem w charakterze działki rolnej oraz zgodnie z decyzją Starosty z dnia [...] r., jako pastwisko trwałe (o symbolu PsV), co implikowałoby konieczność wyłączenia gruntu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sąd podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że organy podatkowe nie są kompetentne do określania rodzaju gruntów i mają prawny obowiązek przyjmować dane pochodzące z ewidencji gruntów i budynków. Sąd wskazuje, że w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd o związaniu organów podatkowych zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu, brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające ze wskazanej ewidencji. Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji i nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku (por. też np. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07, opubl. w CBOSA). Ustalenie innej klasyfikacji gruntu, niż określona w ewidencji gruntów i budynków może zostać dokonane wyłącznie w pewnych specyficznych okolicznościach – o czym niżej. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca wprowadził od tej zasady wyjątek, wyłączając spod opodatkowania tym podatkiem użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2 art. 2 u.p.o.l.). Wykładnia przepisu zawartego w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wymaga sięgnięcia do treści art. 1a ust. 3 u.p.o.l., wedle którego przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi – rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Przytoczone brzmienie art. 1a ust. 3 u.p.o.l. oznacza, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, że ewidencja gruntów i budynków ma decydujące znaczenie dla przyjęcia, z jakim charakterem gruntów mamy do czynienia w postępowaniu podatkowym. Ww. przepis wprost przesądza, że dla celów podatkowych znaczenie ma formalne odnotowanie w tym rejestrze. Zgodnie z treścią przepisu za użytek rolny uważa się bowiem grunty: "sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji". Znaczenie językowe tego sformułowania jest jednoznaczne i wyłącza tym samym możliwość zastosowania innej wykładni prawnej, niż językowa. Wyłącza to tym samym potrzebę, a także możliwość badania dla celów podatkowych faktycznego charakteru gruntu. Jak już wcześniej wzmiankowano, w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie tym powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Powyższa reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, jednakże może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1840/14 (CBOSA), uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p. W drugiej grupie znajdą się z kolei: dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczących właśnie opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). W sprawie, dane kwestionowane przez stronę należą do pierwszej kategorii. A zatem, dane te mają charakter bezwzględnie wiążący i dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie oceniane w decyzji podatkowej. Tym samym, w sprawie, podstawę określenia podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 O.p.), a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo; CBOSA). Sąd wskazuje, że pogląd ten wyrażony został także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3097/17, którym Sąd ten uchylił powołany przez stronę w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 435/17, nie podzielając poglądu Sądu pierwszej instancji. W sprawie, przedmiotowa działka gruntu w badanym okresie była sklasyfikowana w ewidencji gruntów symbolem "Tr" (Tereny różne) i jako taka została potraktowana przy wymiarze podatku od nieruchomości. Skarżący utrzymują, że działka ta jest gruntem rolnym wykorzystywanym i jest wykorzystywana w tym charakterze, o czym świadczyć ma m.in. treść zawieranych w przeszłości umów dzierżawy, wystąpienie przez Gminę do ARiMR o zgodę na sprzedaż oraz zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak okoliczności tych, biorąc pod uwagę bezwzględnie wiążący charakter wynikających z ewidencji danych dotyczących rodzaju przedmiotowych użytków gruntowych, organ nie mógł uwzględnić rozstrzygając sprawę. Prawidłowo także uznał organ odwoławczy, że odmiennego rozstrzygnięcia nie mogło spowodować przedłożenie przez stronę w postępowaniu odwoławczym decyzji Starosty z dnia [...] r. w sprawie przekwalifikowania przedmiotowych gruntów na pastwiska trwałe o symbolu Ps-V. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem sporządzone na podstawie § 49 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków zawiadomienie z dnia 10 stycznia 2018r. (kierowane m.in. do organu podatkowego), iż zmiana w ewidencji (a więc sklasyfikowanie w ewidencji w myśl art. 1a ust. 3 u.p.o.l.) została wprowadzona dopiero w dniu 10 stycznia 2018 r. Trafnie wywodzi organ odwoławczy, że stosownie do § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z przywołanej regulacji wynika zatem, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. To zaś oznacza, że dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nawet jeśli ujawnianie zmian w ewidencji gruntów i budynków wiąże się z opóźnieniem, czy opieszałością organu prowadzącego dany rejestr, nie może to stanowić podstawy do kwestionowania danych, na które wskazuje art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Dowodu takiego nie mogą bowiem z uwagi właśnie na ten przepis prawa materialnego samodzielnie kwestionować organy podatkowe dokonując odmiennej klasyfikacji na użytek sprawy podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 950/12; CBOSA). Z powyższych względów Sąd rozpoznający niniejszą sprawę działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), skargę jako nieuzasadnioną w całości oddalił.