I SA/Wr 478/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2023 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.C. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 1986/21 postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pełnomocnik strony skarżącej będący radcą prawnym wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 1986/21. W skardze zarzucił, że pomimo uprawomocnienia się ww. wyroku organ nie wypłacił skarżącemu zwrotu kosztów postępowania w kwocie 597 zł. Strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o odrzucenie skargi. Wojewoda podał, że dokonał przelewu zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, zatem zarzut skargi jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z niewykonaniem przez organ administracji publicznej wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a., do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, obowiązku tego nie wykonał. Jednocześnie wskazać należy, że skarga z art. 154 § 1 p.p.s.a. nie może dotyczyć niewykonania orzeczenia w części dotyczącej zasądzenia kosztów sądowych, ponieważ w takiej sytuacji nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej (np. wszczęcia postępowania administracyjnego, wydania aktu itp.) zastrzeżonych prawem do jego właściwości, lecz powstaje pomiędzy organem (ściśle: jednostką sektora finansów publicznych obsługującą ów organ) a osobą, na rzecz której orzeczono zwrot kosztów sądowych, cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ jest dłużnikiem, a strona wierzycielem (zob. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 154). Uwzględniając powyższe, należy zauważyć, że wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów (w tym kosztów sądowych) odbywa się w drodze egzekucji sądowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805 ze zm.; dalej: k.p.c.). Po stwierdzeniu prawomocności wyroku sądu administracyjnego (art. 169 p.p.s.a.) wyrok taki stanowi tytuł egzekucyjny. Zgodnie zaś z art. 781 § 2 k.p.c. tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Z powyższego wynika, że do właściwości sądu administracyjnego nie należy rozpoznawanie żądań dotyczących przymuszenia strony do uregulowania należności pieniężnych zasądzonych prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25 marca 2004 r., SA/Sz 2291/03, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 123). W tym stanie rzeczy wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż sprawa nią zainicjowana nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast w pkt II sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.