I SA/Wr 484/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 18 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A sp. z o.o., z powodu uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi po terminie. Sąd uznał, że skuteczne doręczenie wezwań dotyczących usunięcia wymienionych braków, po dwukrotnym ich awizowaniu w sytuacji kiedy pierwsze awizo miało miejsce w dniu 5 czerwca 2017 r., nastąpiło w dniu 19 czerwca 2017 r. Zatem termin do wykonania wezwań mijał z upływem dnia 26 czerwca 2017 r. Braki natomiast zostały uzupełnione w dniu 27 czerwca 2017 r. Na wymienione postanowienie Sądu skarżąca spółka złożyła zażalenie, w którym sformułowała także wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braków skargi. W uzasadnieniu tego wniosku strona podniosła, że uchybienie rzeczonemu terminowi nie wynikało z jej winy. Wydanie przesyłek na poczcie nastąpiło bowiem w dniu 20 czerwca 2017 r., wobec czego strona uznała, że od tego dnia należy liczyć siedmiodniowy termin do wykonania wezwań. Niezależnie od powyższego wskazano, że prezes zarządu spółki (organ uprawniony do reprezentacji spółki), cierpi na [...], która łączy się z zaburzeniami pamięci, co także potwierdza brak winy w uchybieniu terminowi. Na dowód choroby, przedstawione zostało zaświadczenie lekarskie z dnia 19 lipca 2017 r. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2018 r. sygn. akt II FZ 838/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony skarżącej na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 września 2017 r. i jednocześnie postanowił o przekazaniu temu Sądowi do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu NSA wskazał, odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu, że wydanie przesyłki po 14 dniach od pierwszego awizowania było błędnym działaniem operatora pocztowego. Adresat przesyłki ma zaś prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i uznać, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z przepisami prawa. NSA zaznaczył jednak, że w takiej sytuacji skuteczność wniosku zależna jest od uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że regułą w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Przepis art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.) przewiduje bowiem możliwość przywrócenia terminu przez sąd na wniosek strony pod warunkiem, że uchybiła ona terminowi bez swojej winy. Zgodnie zaś z przepisem art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie - jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie - jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. postanowienia NSA z 20 lutego 2012 r. sygn. akt II FZ 145/12 oraz z 24 listopada 2011 r. sygn. akt II FZ 711/11). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi. Mając bowiem na uwadze treść przepisu art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a., uznać należało, że przesyłki zawierające wezwania w podanym przedmiocie, zostały skutecznie doręczone w dniu 19 czerwca 2017 r., mimo że na poczcie wydano je adresatowi w terminie późniejszym, tj. w dniu 20 czerwca 2017 r. Jak wskazano w uzasadnieniu wniosku, strona skarżąca właśnie datę wydania przesyłki wzięła pod uwagę, licząc termin do uzupełnienia braków skargi. W tym miejscu należy przytoczyć pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przy rozpatrywaniu wniosku o przywróceniu terminu, należy uwzględnić to, jaki wpływ na prawidłowe obliczenie przez stronę terminu do dokonania czynności procesowej miały błędy doręczyciela (Poczty Polskiej) polegające na wydaniu przesyłki w okresie dłuższym niż 14 dni licząc od pierwszego zawiadomienia. Jeżeli strona działała w błędzie w związku z nieprawidłowościami, których dopuścił się doręczyciel i nie przyczyniła się do powstania tych nieprawidłowości, to można przyjąć, że uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (por. wyrok NSA z 27 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1407/12). Mając powyższe na uwadze przyjąć należało w niniejszej sprawie, że pracownik Poczty Polskiej dopuścił się błędu, który polegał na wydaniu przesyłki stronie skarżącej po okresie dłuższym niż 14 dni, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia, co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek (k. 16 i 17 akt sądowych). Wskazaną datę wydania tychże (w dniu 20 czerwca 2017 r.) potwierdza również pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 18 sierpnia 2017 r. (k. 29 akt sądowych). W tak ukształtowanych okolicznościach sprawy uznać więc trzeba, że strona, licząc termin od daty wydania przesyłek, nie ponosi winy w przekroczeniu terminu do uzupełnienia dostrzeżonych w sprawie braków. Trudno bowiem uznać, że prezes zarządu skarżącej spółki odbierając awizowaną przesyłkę w dniu 20 czerwca 2017 r., zwłaszcza że cierpi na [...], mógł być przekonany o tym, że termin do wykonania wezwań Sądu należy liczyć od innej, wcześniejszej daty. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustalenie takich okoliczności, jak termin pierwszego awiza i upływ 14 dni licząc od tego momentu, należy w tym przypadku przede wszystkim do pracowników Poczty Polskiej. Zatem, skoro odbiorca przesyłki działał w błędzie w związku z nieprawidłowościami, których dopuścił się doręczyciel, a jednocześnie brak jest podstaw do uznania, że strona przyczyniła się do powstania tych nieprawidłowości, błąd ten uprawdopodobnia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że strona skarżąca nie ponosi winy w nieterminowym uzupełnieniu braków skargi, dlatego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.