I SA/Wr 487/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2017 r. Sąd wezwał skarżącą K. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca to wezwanie, po dwukrotnym jej awizowaniu w dniach 5 i 14 czerwca 2017 r. została w dniu 22 czerwca 2017 r. zwrócona do nadawcy (Sądu). W związku z powyższym, przyjęty w drodze tzw. fikcji prawnej skutek doręczenia skarżącej ww. wezwania przypadał na dzień 19 czerwca 2017 r. Skarga nie została opłacona, co potwierdza informacja uzyskana w Wydziale Finansowo-Księgowym tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej - p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak stanowi natomiast art. 220 § 1 zd. 2 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy pismem takim jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, pod rygorem odrzucenia skargi, do jej opłacenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sprawy, skierowane do strony wezwanie do opłacenia skargi nie zostało podjęte przez adresata, przy czym, Sąd nie stwierdził uchybień w sposobie samego doręczenia. Dokonując oceny skuteczności samego doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a. który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego – czternastego dnia. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. W stanie faktycznym sprawy, czternastodniowy termin o jakim mowa w ww. przepisie, a zatem liczony od dnia pierwszego awizo (5 czerwca 2017 r.) upływał z dniem 19 czerwca 2017 r. Datę 19 czerwca 2017 r. uznać zatem należało za początkującą bieg siedmiodniowego terminu do opłacenia skargi. Liczony w ten sposób termin upływał w dniu 26 czerwca 2017 r. Skarga nie została opłacona. Okoliczność, że skarżąca nie uiściła wymaganej opłaty od skargi obligowała Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie powołanego przepisu orzekł jak w sentencji.