I SA/Wr 488/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. U. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2018 r. w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec i sierpień 2016 r. postanawia umorzyć postępowanie wywołane sprzeciwem. Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2018 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 26 lutego 2018 r. skarżący złożył wniosek o częściowe zwolnienie z kosztów sądowych, zakwalifikowany jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, z uwagi na wniesienie go w terminie otwartym do złożenia sprzeciwu. Pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. wnioskodawca cofnął wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, wnosząc jednocześnie o wyznaczenie kwoty wpisu oraz podanie numeru konta bankowego do wpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do art. 259 § 3 p.p.s.a. jeżeli nie wniesiono sprzeciwu, postanowienie referendarza w przedmiocie przyznania (odmowy przyznania) prawa pomocy, ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu. W sprawie pismo procesowe z dnia 24 kwietnia 2018 r. pomimo jego treści, iż skarżący cofa wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych Sąd uznał iż w istocie pismo to stanowi cofnięcie sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2018 r. Stanowisko to uzasadnione jest wcześniejszym zakwalifikowaniem pisma skarżącego z dnia 26 lutego 2018 r. jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, nie zaś jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy wszczęte wnioskiem z dnia 15 stycznia 2018 r., a zatem uznanie iż wniosek dotyczy całego postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy skutkowałoby dwukrotnym umorzeniem tego samego postępowania wpadkowego. Zatem wniesiony przez stronę skarżącą sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2018 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy został pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. cofnięty przed przystąpieniem przez Sąd do rozpoznania sprawy na podstawie art. 260 p.p.s.a., co pozbawia tenże sprzeciw skutków prawnych, jakie wiążą się z jego wniesieniem. Cofnięcie sprzeciwu na tym etapie postępowania należy zatem potraktować tak, jakby środek ten w ogóle nie został złożony. W konsekwencji postanowienie referendarza sądowego zyskuje skutki prawomocnego orzeczenia zgodnie z art. 259 § 3 p.p.s.a., a postępowanie na podstawie art. 260 p.p.s.a. nie może się toczyć. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.