I SA/Wr 49/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Andrzej Szczerbiński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ł. i P. Ł. na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia 17 czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego strony skarżącej postanawia: odrzucić skargę. W niniejszej sprawie skarżący w dniu 19 stycznia 2004 r. złożyli skargę na wyżej oznaczone postanowienie Izby Skarbowej we W. zarzucając, iż przy jego wydaniu organ podatkowy działał sprzecznie z podstawowymi zasadami postępowania określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa( m.in. równości stron, obiektywności postępowania, szybkości działania) oraz podnieśli, iż zostały naruszone również przepisy Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu Karnego, a tym samym interes prawny skarżących. Dodali, iż skarżą również przewlekłe działanie organów i nie dotrzymywanie przez organy podatkowe terminów przewidzianych w art. 139 ustawy Ordynacja podatkowa. Konkludując wnieśli o uznanie powyższego postanowienia za nieważne z mocy prawa oraz nakazanie przeprowadzenia postępowania zmierzającego do załatwienia ich żądania zgodnie z przepisami prawa, a także o dopuszczeniu dowodu z przesłuchania wnioskowanych świadków. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż na powyższe postanowienie nie przysługiwał środek zaskarżania oraz wskazał, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Ustosunkowując się do zarzutu przewlekłości postępowania Dyrektor Izby Skarbowej we W. wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie została już wydana merytoryczna decyzja i uczyniono to w ustawowym terminie 2 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6/akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Postanowienie będące przedmiotem niniejszej skargi należy do postanowień incydentalnych i dotyczy odmowy dopuszczeniu dowodu zgłoszonego przez skarżących w trakcie postępowania toczącego się przez Izbą Skarbową we W.. Zgodnie z art. 236 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Powołana ustawa nie przewiduje jednak środka odwoławczego od postanowienia odmawiającego uwzględnienia wniosku dowodowego (z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie zawierało takie pouczenie) i gdy strona uważała, iż takie postanowienie wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy, to mogła podnosić zarzuty dotyczące tego postanowienia jedynie w skardze na akt kończący dane postępowanie. Mając na uwadze, iż w niniejszej sprawie Izba Skarbowa we W. zakończyła już postępowanie wydając w dniu 17 czerwca 2003 r. decyzję nr [...] jako bezzasadny należy uznać również zarzut bezczynności stawiany organom podatkowym, a wszelkie twierdzenia dotyczące przewlekłości postępowania strona mogła podnosić tylko w skardze na w/w decyzję. Podstawą odrzucenia niniejszej skargi jest nie tylko fakt, iż zaskarżony akt nie podlega kognicji Sądu, ale również istotna jest okoliczność, iż przy złożeniu skargi został naruszony tok instancji (art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a nadto strona składając skargę w dniu 15 stycznia 2004 r. uchybiła ustawowemu terminowi do jej wniesienia (art. 53 powołanej ustawy). Na marginesie należy wskazać, iż skarżący błędnie odczytują treść uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia 13 października 2003 r. (sygn. [...]), gdyż Sąd nie rozważał wówczas czy opisane w skardze działania (zaniechania) organów wyczerpują znamiona przestępstwa, tylko pouczył stronę, że sprawy przestępstw należą do kompetencji organów ścigania i nie mogą być przedmiotem rozstrzygania organów administracyjnych, a w konsekwencji także sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny- na podstawie art. 58 § l pkt 1, 2, 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – orzekł jak w sentencji.