I SA/Wr 491/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi "A"S.A. we W. ( obecnie: "A" we W. ) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. i odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., na rzecz strony skarżącej kwotę 1.414,00 zł ( słownie: jeden tysiąc czterysta czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A S.A. we W. (dalej skarżąca, spółka) wykazała w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r. podatek w kwocie 388.061,20 zł, tytułem posiadanych na terenie O. nieruchomości o wartości 19.403.060,19 zł. We wniosku z dnia 15 grudnia 2008 r. spółka wystąpiła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w tym podatku w wysokości 155.327,40 zł, składając jednocześnie korektę deklaracji za 2004 r. Jako podstawę swojego żądania wskazała wyłączenie z podstawy opodatkowania wartości szaf telekomunikacyjnych, linii telekomunikacyjnych oraz urządzeń telekomunikacyjnych. Decyzją z dnia [...]Burmistrz Miasta O. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie wynikającej z pierwotnie złożonej deklaracji podatkowej. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone i przekazane do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta O., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]., nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na nieprowadzenie przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania dowodowego w sprawie. W związku z czym nie było możliwe ustalenie, czy linie, szafy oraz urządzenia telekomunikacyjne, których wyłączenia z podstawy opodatkowania domagała się spółka, były częścią składową kanalizacji kablowej i wraz z nią stanowiły budowlę, czy też stanowiły samodzielne urządzenia budowlane, funkcjonujące niezależnie od obiektu budowlanego. Organ odwoławczy podniósł także, że Burmistrz Miasta O. nie ustalił roli, jaką spełniały te urządzenia w ramach świadczonych przez skarżącą usług telekomunikacyjnych Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, poprzez dokonanie oględzin szaf i linii telekomunikacyjnych spółki na terenie O., Burmistrz Miasta O. wydał w dniu [...]., decyzję nr [...], na mocy której umorzył postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, odmawiając jednocześnie stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, że spór w sprawie ograniczał się jedynie do rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii, szaf i urządzeń telekomunikacyjnych. Bezsporny natomiast był stan faktyczny w zakresie wartości poszczególnych składników majątkowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (zgodnie ze złożonymi przez spółkę deklaracjami podatkowymi). Powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) oraz art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 9 i art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2006 r., Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także orzecznictwo sądów administracyjnych, organ pierwszej instancji uznał, że linie telekomunikacyjne, jako sieci techniczne, są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast na wartość tych budowli składa się wartość kanalizacji technicznej wraz z umieszczonymi w niej przewodami i kablami. Podobnie zakwalifikował organ podatkowy szafy telekomunikacyjne, jako służące realizacji działalności gospodarczej spółki obiekty budowlane w całości związane z fundamentem. W wyniku rozpoznania wniesionego przez spółkę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia [...], nr [...], na mocy której ponownie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że przy przeprowadzaniu oględzin nieruchomości doszło do naruszenia art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zbyt późne zawiadomienie spółki o zamiarze przeprowadzenia tego dowodu. W efekcie, przy tej czynności nie był obecny żaden z jej przedstawicieli, przez co zdaniem organu odwoławczego, doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Dodatkowo organ odwoławczy polecił Burmistrzowi Miasta O. rozważenie, czy w sprawie zachodzi podstawa do wydania decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, czy też podstawa do umorzenia postępowania w tej sprawie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła spółka. Wyrokiem z dnia z 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 98/11, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że organ odwoławczy w sposób arbitralny, bez porozumienia ze spółką, ustalił zakres zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji. Dalej Sąd wskazał, że zapadłe na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej rozstrzygnięcie nie miało swojego uzasadnienia, albowiem stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej można było konwalidować na etapie postępowania odwoławczego, poprzez ponowienie dowodu z oględzin w warunkach zapewnienia udziału spółce. Końcowo Sąd odniósł się do kwestii potrzeby określenia w niniejszej sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w trybie postępowania przeprowadzonego z urzędu na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, stwierdzając, że nie było to konieczne, skoro nie stwierdzono nieprawidłowości pierwotnie złożonej deklaracji podatkowej. Sąd bowiem uznał, że korekta składana wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków materialnoprawnych, lecz tylko skutki obligacyjne, określone w art. 75 § 4 Ordynacji. W toku dalszego postępowania, to jest w dniu z dnia 17 czerwca 2011 r., spółka poinformowała organ odwoławczy, że wartość linii telekomunikacyjnych objętych korektą za 2004 r. dotyczyła zarówno linii zlokalizowanych poza budynkami (w kanalizacji), jak i tych w budynkach. Spółka argumentowała przy tym, że w tym drugim przypadku linie pełnią służebną rolę w budynku, podobnie jak instalacje wodociągowe, energetyczne, kanalizacyjne i inne. Pozostają wobec tego w ścisłym związku funkcjonalnym z budynkiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykonując zalecenia zawarte w wyroku z dnia 24 marca 2011 r. zleciło Burmistrzowi Miasta O. ponowne dokonanie oględzin szaf telekomunikacyjnych oraz kabli telefonicznych znajdujących się na obszarze O. Po uzupełnieniu w ten sposób materiału dowodowego organ odwoławczy w dniu [...]wydał decyzję nr [...], na mocy której utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu podzielił stanowisko Burmistrza Miasta O. w kwestii opodatkowania linii i szaf telekomunikacyjnych, uznając je za budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (tekst jednolity z 2010 r. Dz. U. Nr 95, poz. 613 ze zm.), w związku z art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego (tekst jednolity z 2010 r., Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a w konsekwencji stwierdzając, że stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zalicza do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości między innymi "budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Powołując się na definicję budowli, zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. organ podniósł, że w sprawie wymagała wyjaśnienia kwestia, czy linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej mogą podlegać objęciu zakresem pojęciowym "obiektu budowlanego" lub "urządzenia budowlanego związanego z obiektem budowlanym" w rozumieniu Prawa budowlanego, a następnie czy "zapewnią one możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem", co stanowi warunek konieczny do uznania budowli lub urządzenia budowlanego za budowlę w świetle przepisu powołanego przepisu u.p.o.l. Bazując wobec tego na treści art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz powołując się na poglądy orzecznictwa i doktryny w tym zakresie, organ odwoławczy wskazał, że budowlą na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. będzie obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wymóg ten spełnia wobec tego sieć telekomunikacyjna, której elementami są linie kablowe, kanały kablowe, studzienki telekomunikacyjne, które w wyniku ich technicznego powiązania, stanowią funkcjonalną całość i służą przekazywaniu informacji. Następnie odnosząc swoje rozważania do stanu faktycznego sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w postaci ponownych oględzin instalacji spółki, wraz z dowodami OT dotyczącymi wartości budowli, czasu ich użytkowania oraz amortyzacji, pozwolił ocenić, że posiadane przez spółkę telekomunikacyjne linie kablowe wraz z kanalizacją kablową oraz szafy telekomunikacyjne, zamontowane na fundamentach, jako budowle - podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przy czym, jak podkreślił organ, uiszczona kwota podatku od nieruchomości wykazana przez skarżącą w pierwotnej deklaracji była prawidłowa. Tym samym nie było podstaw do określenia zobowiązania podatkowego w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, a także do stwierdzenia żądanej nadpłaty. Ustosunkowując się natomiast do podniesionej w piśmie z dnia z dnia 17 czerwca 2011 r. kwestii braku podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci wewnątrzbudynkowych o wartości 2.355.698,41 zł, Kolegium wskazało, że wartość ta dotyczy wartości linii telekomunikacyjnych objętych korektą, nie zaś pierwotną deklaracją, co czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do powołanej przez spółkę nowej okoliczności w sprawie. Jednocześnie Kolegium uznało za bezzasadny zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W jego bowiem ocenie zakwestionowana decyzja zawierała wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 Ordynacji, a jej uzasadnienie spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji. W skardze z dnia 22 marca 2012 r. na powyższą decyzję, w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od sieci wewnątrzbudynkowych, spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłową interpretację i przyjęcie, że linia telekomunikacyjna zlokalizowana w budynkach, do których doprowadza sygnał telekomunikacyjny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla; b) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Podnosząc powyższe spółka wniosła o uchylenie decyzji oraz przyznanie jej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi spółka wyjaśniła, że pominięcie przez organ odwoławczy kwestii opodatkowania linii telekomunikacyjnych wewnątrz budynku było niezrozumiałe, bo choć kwestia ich wyłączenia spod opodatkowania była przedmiotem korekty, to jednak linie te były zgłoszone wraz z pierwotną deklaracją. W konsekwencji, spółka uznała, że organ odwoławczy dokonał w sprawie wadliwych ustaleń faktycznych. Dalej podała, że wyłączyła spod opodatkowania linie telekomunikacyjne znajdujące się wewnątrz budynków, z uwagi na to, że piony wewnątrzbudynkowe w których się znajdują, są wykonywane w innej technologii niż kanały zewnętrzne i nie mogą funkcjonować poza budyniem. Podkreśliła przy tym, że linie te mają funkcję służebną i pozostają z budynkiem w ścisłym związku funkcjonalnym. Ponadto w obowiązującym prawie brak jest podstaw do odróżniania takich linii telekomunikacyjnych od innych rodzajów sieci istniejących wewnątrz budynku i uznawania tylko niektórych z nich za niezbędnych mieszkańcom. Zwłaszcza, że rola poszczególnych instalacji uległa zmianie na przestrzeni na lat. Stąd też zdaniem spółki piony wewnątrz budynku powinny zostać opodatkowane łącznie z budynkiem, w którym się znajdują. Dalej spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie standardów konstytucyjnych w zakresie prawidłowej wykładni prawa podatkowego, określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. (P33/09), poprzez uznanie, że zakwalifikowanie obiektu w rozumieniu Prawa budowlanego przesądza o jego kwalifikacji jako budowli w rozumieniu u.p.o.l. W odpowiedzi z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w sprawie dotychczas zajmowane stanowisko. Uzupełniająco organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania była kwestia prawidłowości uznania za budowlę linii, szaf i urządzeń telekomunikacyjnych. Wyjaśnił, że pominięcie problematyki zgłaszanej przez skarżącą w piśmie z dnia 17 czerwca 2011 r., to jest opodatkowania linii telekomunikacyjnych ułożonych wewnątrz budynku, było konsekwencją uznania, że dla celów opodatkowania, wszystkie elementy sieci stanowią całości i wartość tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania. Przyjęto wobec tego szerokie rozumienie budowli, obejmujące nie tylko samą budowlę ale także instalacje umożliwiające jej użytkowanie. Tym samym, zdaniem Kolegium, odniosło się ono do całości problemu zasadności opodatkowania linii telekomunikacyjny, w tym tych wewnątrzbudynkowych. Ponadto, jak organ odwoławczy podkreślił, powyższe stanowisko wynika również z faktu, że wartość budowli przyjęta przez organy podatkowe obu instancji wynika z wysokości wynikającej z pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości i została ustalona w oparciu o ewidencję środków trwałych oraz dokumentów OT, co zostało również wskazane w wyroku I SA/Wr 91/11 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych podniesionych przez skarżącą, wskazując, że co do zasady, orzecznictwo to jest zgodne z linią organu, natomiast powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stanowi jedynie dyrektywy interpretacyjne dotyczące obiektów i urządzeń znajdujących się na wyrobisku górniczym. Organ odwoławczy wskazał też, że o ile instalacje znajdujące się wewnątrz budynku wchodzą w jego skład i nie podlegają odrębnemu opodatkowaniu, to sytuacja wygląda inaczej w przypadku, gdy w budynku umiejscowiono budowlę stanowiącą odrębny obiekt budowlany. Wówczas opodatkowaniu będzie podlegał osobno budynek i budowla. Analogicznie zaś będzie opodatkowana budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Końcowo Kolegium podniosło sprzeczność zarzutów spółki, podniesionych w skardze. Jego zdaniem wykluczają się bowiem wzajemnie: zarzut naruszenia przepisów procesowych, poprzez nie odniesienie się do kwestii zasadności opodatkowania sieci wewnątrz budynku oraz zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, polegający na uznaniu tych sieci za podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga spółki jest zasadna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. naruszyło przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozważania w niniejszej sprawie należy poprzedzić stwierdzeniem, że spór między stronami sprowadza się w istocie do kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych, znajdujących się w wewnątrz budynków. Strony są natomiast zgodne, że linie telekomunikacyjne, ułożone w kanalizacji kablowej, a także szafy telekomunikacyjne, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Należy jeszcze zwrócić uwagę, że bezsporna między stronami jest także wartość podstawy opodatkowania, w tym linii wewnątrzbudynkowych. Mimo podnoszonej argumentacji przez skarżącą zarówno na etapie postępowania podatkowego organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji całkowicie pominął kwestię opodatkowania linii wewnątrzbudynkowych, nie odnosząc się w ogóle do podnoszonej w tym zakresie argumentacji skarżącej. Uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę, wskazując, że problematyka ta nie mieściła się w zakresie przedmiotu postępowania, wobec czego nie było potrzeby zajmowania w tym zakresie stanowiska. Nie sposób jednak zgodzić się tu z organem odwoławczym. W myśl bowiem z art. 122 Ordynacji podatkowej, wyrażającego zasadę prawdy materialnej na gruncie postępowania podatkowego, organy podatkowe zobowiązane są do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że oznacza to rozważenie wszystkich podnoszonych przez stronę okoliczności faktycznych aż do zakończenia postepowania wyjaśniającego, które mają realny wpływ na wynik postępowania. W niniejszej sprawie okolicznością taką był fakt uwzględnienia przez spółkę, w wartości odliczonej od podstawy opodatkowania, wartości linii telekomunikacyjnych położonych wewnątrz budynków. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zignorowało ten element stanu faktycznego sprawy, przyjmując, że cała wartość linii telekomunikacyjnych skarżącej mieści się w instalacjach powiązanych z kanalizacją kablową, co stanowiło naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten bowiem nakazuje zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie. Konsekwencją zaś tego błędu było wydanie rozstrzygnięcia przez organ podatkowy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, co w sposób oczywisty doprowadziło nie tylko do zniekształcenia zapadłego rozstrzygnięcia i naruszenia w ten sposób art. 191 Ordynacji podatkowej, ale także skutkowało wadliwością zaskarżonej decyzji, w postaci braku dostatecznego uzasadnienia jej podstaw faktycznych i prawnych, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie stwierdzić należy, że wskazane uchybienia są konsekwencją odniesienia przyjętej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wykładni przepisów u.p.o.l., zarówno do linii telekomunikacyjnych znajdujących się wewnątrz budynku jak i tych, które znajdują się poza budynkiem, co w świetle aktualnie obowiązującego orzecznictwa należy uznać za błąd. Stąd też organ rozpoznając ponownie sprawę powinien w swych rozważaniach uwzględnić wyrażony poniżej pogląd, co powinno pozwolić na ostateczne rozpoznanie sprawy. Ma to o tyle uzasadnienie, iż sprawa dotyczy wniosku z dnia 15 grudnia 2008 r. i nie tylko była wielokrotnie rozpoznawana przez organy obu instancji, ale również przez tut. Sąd. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. użyte w tej ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast "budowla" to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym dla dookreślenia znaczenia obu wskazanych pojęć, niezbędne jest odwołanie się do ich definicji sformułowanych na gruncie ustawy Prawo budowlane. I tak zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego "obiekt budowlany" należy rozumieć jako: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. W myśl zaś pkt 2 tego artykułu, budynkiem będzie obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Z kolei w myśl pkt. 3 artykułu, przez "budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany, w tym między innymi sieci techniczne, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury. Choć we wskazanej definicji budowli nie wymieniono wprost sieci telekomunikacyjnych, to, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że mieszczą się one w pojęciu "sieci technicznej". Nie tylko z tego względu, że wyliczenie w treści art. 3 pkt 3 ma charakter przykładowy, ale również z uwagi na to, że w załączniku do ustawy Prawo budowlane określającym kategorie obiektów budowlanych, w kategorii XXVI, ujęto w ramach tego pojęcia sieci elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe. Wobec powyższego bez wątpienia sieć telekomunikacyjną należy uznać, co do zasady, za obiekt budowlany, stanowiący budowlę, a więc za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednak należy zauważyć, że w oparciu o art. 2 ust. 1 u.p.o.l., przedmiotem opodatkowania są także budynki. Z kolei w myśl art. 4 u.p.o.l. podstawą opodatkowania jest w przypadku budynków powierzchnia użytkowa budynku, natomiast budowli i ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 01 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 01 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Mając zatem na uwadze powyższe przepisy, uznać należy, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania, dla których inaczej ustala się podstawę opodatkowania. W ich oparciu należy sformułować wniosek, że skoro obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (w ujęciu Prawa budowlanego), to znajdujące się w tym budynku instalacje i urządzenia techniczne nie będą stanowiły dodatkowego przedmiotu opodatkowania, nawet jako elementy innej budowli – położonej w kanale linii telekomunikacyjnej. Sąd przychyla się bowiem do stanowiska spółki, że sieć telekomunikacyjna, założona wewnątrz budynku, stanowi, obok podobnych sieci: energetycznych, gazowych, ciepłowniczych oraz wodociągowych i kanalizacyjnych, urządzenie niezbędne do korzystania z doprowadzonych do budynku sieci zewnętrznych. Stanowi z nim zatem pewną całość użytkową. A tym samym spełnia wymóg art. 3 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego definiującego obiekt budowlany jako budynek wraz instalacjami i urządzeniami technicznymi. Istnienie tego związku użytkowego będzie podstawową przesłanką rozgraniczenia linii telekomunikacyjnych jako samodzielnych budowli. Wobec tego zgodzić należy się ze spółką, że instalacje i urządzenia położone wewnątrz budynku i pozostające z nim w ścisłym związku, nie powinny być kwalifikowane jako budowle, ani jako ich części. Dodać należy także, że uznaniu danej instalacji wewnątrzbudynkowej za wyposażenie budynku, nie będzie stać na przeszkodzie to, że są one jednocześnie wyodrębnienie w ewidencji środków trwałych. Jak bowiem już wskazano, podstawowe znaczenie ma pozostawanie takiej instalacji w związku funkcjonalnym z konkretnym budynkiem. W konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają sieci telekomunikacyjne znajdujące się wewnątrz budynków. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.uwzględni wyrażoną przez Sąd ocenę prawną powyższego zagadnienia. W tym wypadku właściwe rozumienie przepisów u.p.o.l. daje bowiem gwarancję przeprowadzania prawidłowego postępowania dowodowego, celem którego jest wyłączenie z podstaw opodatkowania obiektów niepodlegających opodatkowania, które wcześniej zostały do niej zaliczone. Wobec powyższego, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270) orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania postanowiono w oparciu o art. 200 tej ustawy.