I SA/Wr 497/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...]lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J., strona skarżąca – E. K. i J. K.– wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na ważny interes skarżących. W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku ogólnie wskazano na wysoki wymiar podatku, którego jednorazowa zapłata przez skarżących "mogłaby negatywnie wpłynąć na możliwość realizacji zaplanowanych przez nich wydatków." Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ogólnie wskazali na znaczną wartość ciążącego na nich zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oraz związaną z tym faktem, ograniczoną możliwość realizacji zaplanowanych wcześniej wydatków. Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie, odniesiona do ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., rozważanych jako prawne podstawy możliwości wstrzymania aktów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie uprawniała – w ocenie Sądu – do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. Należy wyjaśnić, że jedynym kryterium, jakie Sąd bierze pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że dla przyjęcia zasadności złożonego w sprawie wniosku nie wystarcza powołanie się – jak to miało miejsce w sprawie – na samą wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na stronie, ale niezbędnym warunkiem jest przede wszystkim wskazanie, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw, określonych w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawiązując do treści wniosku, wskazane w nim przez skarżących negatywne skutki uboczne związane z koniecznością wypełnienia zobowiązania podatkowego nałożonego na mocy decyzji, niezależnie od kierowanych przeciwko niej zarzutów skargi, nie mogły zostać ocenione jako równoważne w swych skutkach z niebezpieczeństwem, o jakim traktuje przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek powinność świadczenia podatkowego stanowi niewątpliwą dolegliwość w odczuciu strony skarżącej, to, wedle tego co podano we wniosku, trudno obiektywnie uznać, że ograniczenie możliwości zaplanowanych przez stronę wydatków (bez sprecyzowania ich charakteru) stanowi szkodę choćby w przybliżeniu porównaną do tej, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., czy też, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jakkolwiek sam przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. - w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonalności aktu - posługuje się zwrotami niedookreślonymi, niemniej, już samo językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Tak też obie przesłanki interpretowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Reasumując, skoro złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał w istocie odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak było podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji. Należy uzupełniająco dodać, że - rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji - Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.