I SA/Wr 50/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżący wniósł do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jako uzasadnienie swojego wniosku podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazał, że organy podatkowe błędnie ustaliły podstawę opodatkowania. W jego ocenie, organy obu instancji nie uwzględniły - przy wydawaniu swoich rozstrzygnięć - treści interpretacji indywidualnej wydanej na rzecz skarżącego w przedmiocie zaliczenia wkładu mieszkaniowego jako kosztu uzyskania przychodu ze zbywanej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać trzeba, że skarżący nie wykazał, w jaki to sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie (niebezpieczeństwo wyrządzenie znacznej szkody). Zaś żądanie strony o wstrzymanie wykonania aktu nie stanowi samo w sobie okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej. Niewystarczające jest również wskazanie przez stronę, że działania organu podatkowego są niezgodne z prawem (lub z treścią pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie). Rozpoznając wniosek strony, Sąd nie dokonuje bowiem oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie nie uprawniała więc – w ocenie Sądu – do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.