I SA/Wr 509/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu. W dniu 30 sierpnia 2013 r. strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 września 2013 r. (doręczonym w dniu 9 września 2013 r.), wezwano stronę skarżącą wnoszącą skargę kasacyjną do wskazania, czy spełnia wymogi dotyczące przymusu adwokackiego określone w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W dniu 16 września 2013 r. profesjonalny pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną złożoną zgodnie z wymogami art. 175 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w wyniku zmian organizacyjnych w spółce nastąpiły zmiany kompetencji personalnych. W tym czasie obowiązywała zasada, że wszystkie pisma wychodzące podpisuje dyrektor jednostki. Skarga kasacyjna, po akceptacji dyrektora jednostki, nie została zwrócona do radcy prawnego. Strona podniosła, że w związku z dużym natężeniem prac i znacznymi zmianami organizacyjnymi, związanymi z konsolidacją firm, omyłkowo pominięto radcę prawnego w parafowaniu i podpisaniu skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie, zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarga kasacyjna nie została prawidłowo przez stronę wniesiona w terminie, gdyż nie spełniała wymogu określonego w art. 175 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie. W przedmiotowej sprawie, moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty otrzymania wezwania Sądu, dotyczącego wskazania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną spełnienia wymogu określonego w art. 175 p.p.s.a., tj. do dnia 9 września 2013 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 16 września 2013 r., zatem nie ulega wątpliwości, że strona dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie niniejszego wniosku, a wraz z wnioskiem dopełniła czynności dla której termin był ustanowiony wnosząc skargę kasacyjną zgodnie z wymogami art. 175 p.p.s.a. Przechodząc do oceny okoliczności podanych przez stronę w motywach wniosku, wskazać należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Po stronie zainteresowanego istnieje obowiązek wskazania na istnienie przeszkód, które - w jego ocenie - uniemożliwiły dokonanie określonej czynności w zakreślonym terminie. Muszą to być okoliczności istniejące obiektywnie, niezależne od woli strony. Powyższe oznacza, że przywrócenie terminu jest możliwe w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, Lex nr 40381, z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, Lex nr 39797, z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała aż do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem W ocenie Sądu, w sprawie strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Okolicznościami powodującymi uchybienie terminowi do prawidłowego wniesienia skargi kasacyjnej były zmiany kompetencji personalnych w spółce. Podniesiono także, że w związku z dużym natężeniem prac i znacznymi zmianami organizacyjnymi, związanymi z konsolidacją firm, omyłkowo pominięto radcę prawnego w parafowaniu i podpisaniu skargi kasacyjnej. Powyższych okoliczności, w ocenie Sądu, nie można uznać za przeszkodę nieusuwalną. Nie są to okoliczności, które wystąpiły niezależnie od strony. Zmiany kompetencji personalnych w firmie i wynikająca z nich dezorganizacja pracy, nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem na dyrektorze jednostki ciąży taki obowiązek organizacji firmy i pracy zatrudnionych w niej osób, aby w sposób właściwy dbano o jej interesy. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. Podwyższona staranność, w tym także profesjonalistów w zakresie obsługi prawnej, oznacza, że przyczyną uchybienia terminu nie może być zwykły błąd czy niedopatrzenie. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 p.p.s.a., tzn. strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.