I SA/Wr 512/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: 1. odrzucić zażalenie; 2. odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 512/13 odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W sprawie, postanowieniami z dnia 20 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez spółkę od postanowienia z dnia 10 marca 2014 r. odrzucającego skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej oraz oddalił wniosek strony o zmianę prawomocnego postanowienia tut. Sądu z dnia 2 czerwca 2014 r. odmawiającego skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienia z dnia 20 października 2014 r. zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej spółki (adwokatowi) w dniu 12 listopada 2014 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 12 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego, k. 255 akt sądowoadministracyjnych), skarżąca (reprezentowana przez adwokata) wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2014 r. odrzucające skargę kasacyjną (błędnie nazwane "skargą kasacyjną"). W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe - bo przedwczesne - zastosowanie. W załączeniu przedstawiono wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei, w myśl art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z akt sprawy wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że zażalenie skarżącej spółki (nazwane błędnie "skargą kasacyjną") zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. Odpis postanowienia z dnia 20 października 2014 r. odrzucającego skargę kasacyjną został skutecznie doręczony profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 12 listopada 2014 r. (środa). Niewątpliwie więc termin do wniesienia zażalenia upłynął z końcem 19 listopada 2014 r. (środa). Tymczasem skarżąca nadała pismo stanowiące w swojej istocie zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2014 r. w placówce pocztowej w dniu 12 grudnia 2014 r. (piątek), a zatem po upływie ustawowego, siedmiodniowego terminu. W tych okolicznościach, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w pkt I. sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazać należy, że spółka skorzystała już w toku niniejszego postępowania z możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. odmówiono jej bowiem przyznania prawa pomocy, a następnie prawomocnym postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. tut. Sąd oddalił wniosek strony o zmianę prawomocnego postanowienia z dnia 2 czerwca 2014 r. Kolejny już w sprawie wniosek należy więc konsekwentnie traktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia z dnia 2 czerwca 2014 r. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone a nawet prawomocne. Jednakże warunkiem przyznania prawa pomocy w określonej sprawie jest wyczerpujące udokumentowanie stanu majątkowego wnioskodawcy, wskazującego na zasadność uwzględnienia wniosku. Zmiana prawomocnego orzeczenia musi wiązać się ze zmianą okoliczności sprawy, która to zmiana powinna była zaistnieć po tym, jak Sąd rozstrzygnął pierwszy wniosek strony w tej materii. W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała, aby jej sytuacja majątkowa pogorszyła się względem ustaleń dokonanych prawomocnym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. Wskazane w kolejnym wniosku z zakresu prawa pomocy okoliczności - te same, które były przedmiotem rozważań w powołanym wyżej postanowieniu - nie dają podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym, co uzasadnia odmowę zmiany tego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 165 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt. II sentencji postanowienia.