I SA/Wr 515/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia "A" sp. z o.o. z siedzibą w M. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 515/13, odrzucające skargę kasacyjną, w sprawie ze skargi "A"sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: odrzucić zażalenie. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie podatku akcyzowego. W dniu 10 marca 2014 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę spółki ze względu na nieuiszczenie we wskazanym terminie wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. została odrzucona skarga kasacyjna spółki z powodu jej nieopłacenia. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi spółki w dniu 22 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 21 stycznia 2015 r., zatytułowanym "skarga kasacyjna", pełnomocnik spółki wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem WSA we Wrocławiu, o uchylenie postanowienia z dnia 15 grudnia 2014 r. odrzucającego skargę kasacyjną. Postanowieniu z dnia 15 grudnia 2014 r. pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż wskazany przepis został zastosowany przedwcześnie, albowiem postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało wydane tego samego dnia, co postanowienie w przedmiocie prawa pomocy, od którego zażalenie nie zostało jeszcze rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd pismo pełnomocnika zakwalifikował jako zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z treści pisma pełnomocnika wynika bowiem, że intencją strony było uchylenie spornego postanowienia ze względu na naruszenie przepisów postępowania. Jedynym zaś dopuszczalnym środkiem odwoławczym, który umożliwiłby wzruszenie ww. postanowienia Sądu z dnia 15 grudnia 2014 r., było zażalenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a., na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenia. Z tego względu Sąd przyjął, że pełnomocnik strony omyłkowo nazwał swoje pismo skargę kasacyjną. W myśl natomiast art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się je za pośrednictwem sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. Stosownie zaś do art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., gdy zażalenie zostaje wniesione po terminie, sąd odrzuca postanowieniem zażalenie. Odrzucenie zażalenia następuje na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone orzeczenie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 22 grudnia 2014 r.. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał z końcem 29 grudnia 2014 r. (poniedziałek). Tymczasem środek zaskarżenia wniesiono dopiero w dniu 21 stycznia 2015 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego. W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. - zobligowany był odrzucić zażalenie spółki.