I SA/Wr 516/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, na etapie zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 515/13, w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 515/13, odmawiającego stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu referendarz wskazał, że skarżąca spółka nie wykazała przesłanki do przyznania jej wnioskowanego prawa. Zdaniem referendarza, strona nie przesłała całościowej dokumentacji odnośnie do swojej kondycji finansowej, a dokumenty, które przedłożyła, nie są wystarczające do przyznania jej wnioskowanego prawa. Wskazał w tym kontekście referendarz na odnotowane przez spółkę za 2010 r. i 2011 r. znaczne zyski. Dodał również, że odnotowana w 2012 r. strata spółki nie jest jednoznaczna z brakiem środków finansowych, albowiem odnotowanie straty związane jest z rozliczeniami w podatku dochodowym. Odnosząc się do powołanego przez stronę faktu prowadzenia egzekucji na kwotę ponad 5 milionów złotych referendarz sądowy wskazał, że spółka nie podała jakie środki egzekucyjne zostały zastosowane. Nawiązując z kolei do argumentu o dokonanym zajęciu towaru o wartości ponad 300 tysięcy złotych referendarz podkreślił, że fakt ten miał miejsce w 2011 r. a wyniki finansowe spółki dowodzą, że okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na funkcjonowanie spółki na rynku. Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącej spółki z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego. Na etapie skargi kasacyjnej od tego postanowienia skarżąca spółka wniosła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zmiany postanowienia z dnia 5 czerwca 2013 r. odmawiającego stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt I GZ 284/14, oddalił zażalenie spółki na ww. postanowienie. W następstwie ponownego wezwania do opłacenia skargi kasacyjnej, skarżąca spółka ponownie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie odmówił zmiany postanowienia z dnia 5 czerwca 2013 r. odmawiającego stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. Jak wynika z treści ww. postanowienia, Sąd nie znalazł przesłanek do przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym, a w konsekwencji uznał, że strona nie wykazała, aby jej sytuacja finansowa uległa pogorszeniu w stosunku do tej, która była przedmiotem analizy w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2013 r. W dniu 15 grudnia 2014 r. została odrzucona skarga kasacyjna spółki. W zażaleniu od ww. postanowienia spółka wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jaki po raz trzeci spółka wniosła w sprawie, zostało podane że w okresie od kwietnia do czerwca 2014 r. wobec spółki zostały wydane decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych na łączną kwotę ok. 6 milionów złotych, które zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Spółka podała także, że w 2013 r. osiągnęła zysk w kwocie 444.147,38 zł. Dodatkowo, do ww. wniosku pełnomocnik skarżącej spółki dołączył: kserokopię (niepełną) decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec, maj, oraz za miesiące od czerwca do grudnia 2010 r. w kwotach podanych w tej decyzji oraz kserokopie (niepełne) postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom z dnia [...]r. w zakresie podatku od towarów i usług (za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do kwietnia 2011 r.) oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Analizując treść wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także załączone przez stronę dokumenty, Sąd nie stwierdził, aby w sprawie zaistniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające zmianę postanowienia z dnia 5 czerwca 2013 r. Po pierwsze należy zauważyć, że w toku postępowania orzekano już o przyznaniu stronie prawa pomocy w związku z wcześniejszymi wnioskami strony w tym przedmiocie (ostatnio, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r.). Z tego względu rozpoznawany wniosek strony należało potraktować jako kolejny wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, jako że to właśnie postanowienie odnosi się do wykazania przez skarżącą spółkę przesłanki do udzielenia jej wnioskowanego prawa z zakresu prawa pomocy. Zgodnie zaś z treścią art. 165 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zmiana prawomocnego orzeczenia w trybie art. 165 p.p.s.a. musi zatem wiązać się z istotną zmianą okoliczności sprawy w stosunku do tych, które były wcześniej przedmiotem oceny w tym orzeczeniu. Dodać również należy, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2013 r. (wobec prawomocnie odrzuconego sprzeciwu od tego postanowienia) posiada, zgodnie z art. 259 § 3 p.p.s.a. walor prawomocnego orzeczenia sądu i może być uchylone i zmienione postanowieniem sądu na podstawie art. 165 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, treść uzasadnienia ocenianego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wskazuje na istotnie pogarszającą się sytuację finansową spółki. Zauważyć trzeba, że wszystkie podnoszone we wniosku okoliczności były już analizowane przez tutejszy Sąd. Po pierwsze, fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego na kwotę ok. 5 mln złotych skarżąca podnosiła już wcześniej. Natomiast przyczyny, dla których okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do przyznania spółce wnioskowanego prawa, zostały wyjaśnione w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2013 r., a także w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. Podobnie argument co do zajęcia towaru na kwotę ponad 300 tysięcy złotych był już analizowany przez tutejszy Sąd. Z kolei w postanowieniu z 15 grudnia 2014 r. WSA we Wrocławiu odniósł się do faktu wydania w stosunku do spółki kolejnych decyzji wymiarowych na łączną kwotę ok. 6 mln. złotych, dodatkowo, opatrzonych rygorem natychmiastowej wykonalności. Jak podniósł Sąd, przedstawione przez pełnomocnika strony kserokopie (niepełne) dwóch postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności dotyczą innej decyzji aniżeli przedstawiona wraz z nimi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. Dodatkowo z akt sprawy nie wynika - zdaniem Sądu - aby decyzja ta była ostateczna. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, że z treści oświadczenia o majątku i dochodach, zawartego w drugim wniosku, wynika, że spółka zakończyła 2013 rok z zyskiem na poziomie 444.147,38 zł. Wobec powyższego uznać należało, że w sprawie nie doszło do istotnej zmiany sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej spółki, która uzasadniałaby przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W efekcie, żądanie strony zmiany postanowienia referendarza sądowego z 5 czerwca 2013 r. jest nieuzasadnione. Z tych powodów, działając na podstawie art. 165 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.