I SA/Wr 520/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia 27 października 2010 r. odmawiającą skarżącej "A." Sp. z o.o. stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych pobranego od dokonanego w 2005 r. podwyższenia kapitału zakładowego. Jak wynikało z akt sprawy uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników "A" Sp. z o.o., występująca obecnie pod firmą "A", (skarżąca) doszło do podwyższenia kapitału zakładowego o kwotę 38.341.750,00 zł. Do podwyższenia kapitału zakładowego doszło poprzez ustanowienie nowych 766835 nowych udziałów po 50,00 zł każdy. Podwyższony kapitał został pokryty przez jedynego wspólnika "B." Sp. z o.o., który tytułem aportu przeniósł na skarżącą spółkę zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 (1) k.c. – działającego pod firmą "C." we W. oraz zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 (1) k.c. – działającego pod firmą "D." w G. W zamian objął 766835 udziałów skarżącej spółki, z tego tytułu notariusz sporządzający akt notarialny pobrał podatek od czynności cywilnoprawnej w kwocie 191.647,20 zł, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 9) lit. a) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 399 ze zm.) – dalej powoływana jako p.c.c. w brzmieniu obowiązującym w dniu sporządzenia aktu notarialnego tj. 9 września 2005 r. Pismem z dnia 31 sierpnia 2010 r. skarżąca wystąpiła o stwierdzenie, względnie zwrot nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, wskazując, iż czynność dokonana przez Spółkę, zgodnie z Dyrektywą Rady 69/355/EWG z dnia 17 lipca 1969 r., była zwolniona od podatku od czynności cywilnoprawnych. Skarżąca wskazała także na wyrok NSA w Warszawie z dnia 20.03.2009r., sygn. akt II FSK 1661/07 oraz WSA w Krakowie z dnia 22.10.2009r., sygn. akt I SA/Kr 813/09, w których Sądy w podobnych stanach faktycznych uwzględniły skargi. Rozpoznając opisany wniosek organ I instancji odmówił stwierdzenie nadpłaty wskazując, że normy prawa krajowego nie naruszają przepisów prawa w tym także wspólnotowego. Zapłata podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z wniesieniem aportu do spółki była zgodna z przepisami Dyrektywy 69/355/EWG. W decyzji wskazał, że art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. nakładał na Polskę obowiązek zwolnienia od podatku kapitałowego czynności, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z opodatkowania lub opodatkowane według stawki 0,5% lub niższej. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. zauważył, że na dzień 1 lipca 1984 r. w Polsce obowiązywały przepisy ustawy o opłacie skarbowej oraz przepisy rozporządzenia w sprawie opłaty skarbowej, zgodnie z którymi wysokość opłaty skarbowej od tej umowy była wyższa niż 0,5%. Skoro stawki opłaty skarbowej obowiązujące w dniu 1 lipca 1984 r. były wyższe niż wskazane w Dyrektywie 69/355/EWG, wyłączało to zwolnienie wynikające z przepisów Dyrektywy. Omawiana decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła : 1) mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 1) lit. k) w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2) w związku z art. 1 ust. 3 pkt 2) w związku z art. 1 ust. 5 pkt 2) w związku z art. 4 pkt. 2) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 8) lit. b) i w związku z art. 7 ust. 1 pkt 9) ustawy z dnia 9 września 2000 roku podatku od czynności cywilnoprawnych (w brzmieniu na dzień 30 września 2005 roku, tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku Nr 41 poz. 399) oraz art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 lipca 1969 r. 69/335/EWG (Dz. U. UE. L 249, s. 25), z uwzględnieniem zmian wynikających z Dyrektywy Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz. U. UE L 103, s. 13), Dyrektywy Rady 73/80/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. (Dz. UE L 103, s. 15) oraz Dyrektywy Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz. U. UE L 156, s. 23), zwanej dalej Dyrektywą kapitałową - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że Spółka była zobowiązana do uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych od podwyższenia kapitału zakładowego poprzez utworzenie nowych udziałów objętych w całości aportem, 2) mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie prawa postępowania podatkowego, tj. art. 207 § oraz § 2 w związku z art. 210 § 1 pkt 5) oraz pkt 6) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 z późno zm.) - poprzez jego niezastosowanie, tj. niedokonanie rozstrzygnięcia w zakresie wniosku opartego na art. 74 O.p. (zwrot nadpłaty) oraz naruszenie art. 74 O.p., poprzez jego niezastosowanie w sprawie (zwrot nadpłaty). Zdaniem Spółki organ podatkowy - poprzez niewłaściwą wykładnię art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG - nieprawidłowo uznał, iż obowiązujące na podstawie przepisów Dyrektywy 69/335/EWG zwolnienie z podatku Kapitałowego przyjmujące za dzień odniesienia dzień 1 lipca 1984 roku nie ma zastosowania w stosunku do Polski, która przystąpiła do Wspólnoty Europejskiej ze skutkiem od 1 maja 2004 roku, czym naruszył podstawowe zasady stosowania prawa wspólnotowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie: p.p.s.a.), sąd z urzędu może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wprawdzie w omawianym art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże zdaniem Sądu nie wyłącza to możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problematyczne zagadnienie prawne w obu sprawach jest tożsame. Trybunał Sprawiedliwości UE jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2130/08, skierował, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa unijnego: 1. Czy przy wykładni art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić postanowienia dyrektyw zmieniających, w szczególności dyrektyw 73/79/EWG i 73/80/EWG, w sytuacji, gdy dyrektywy te nie obowiązywały już w momencie akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej? 2. W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy wyłączenie aktywów spółki kapitałowej z podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym, określone w art. 5 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 69/335/EWG dotyczy wyłącznie aktywów spółki kapitałowej, której kapitał ulega podwyższeniu? W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na zadane pierwsze pytanie prejudycjalne będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze strona skarżąca zarzuciła bowiem między innymi naruszenie art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335, a zarzut ten związany jest z wątpliwościami jakie budzi to, czy dla zastosowania zwolnienia określonego w tym przepisie konieczne jest uwzględnienie kolejnych zmian Dyrektywy 69/335, jeśli w momencie akcesji Polski do Unii Europejskiej niektóre z tych zmian już nie obowiązywały (por. też postanowienie NSA z 27 maja 2010 r., II FSK 80/09). W świetle obowiązujących przepisów prawa nie ulega ponadto wątpliwości, że orzeczenie TSUE dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, a także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2009 r. sygn. akt I FSK 656/08). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości UE odpowiedzi na wskazane pytanie prejudycjalne.