I SA/Wr 520/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA - Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: specjalista - Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 roku oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej również jako: organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej również jako: organ I instancji) z dnia [...] nr [...] w sprawie przedłużenia do dnia 29.06.2018 r. zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. spółce z o.o. A. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 22.07.2016 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęła deklaracja VAT-7 za czerwiec 2016 r., w której A sp. z o.o. (dalej również jako: Spółka, Skarżący) wykazała kwotę podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 11 625,00 zł. Wobec Spółki w dniu 16.09.2016 r. została wszczęta kontrola podatkowa, która nie została zakończona do dnia wydania postanowienia organu I instancji z dnia [...]. W kontrolowanym okresie, Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu materiałami paszowymi. Kwota wskazana w złożonej deklaracji wynikała z rozliczonych zakupów opodatkowanych VAT (sprzedaż śruty sojowej). Organ I instancji wskazał, że Spółka nie brała czynnego udziału w dokonywanych transakcjach ani nie dysponowała towarem. Była jedynie podmiotem przez który przechodziły faktury VAT. O powyższej okoliczności świadczyło funkcjonowanie Spółki w kontrolowanym okresie. Spółka nie posiadała środków transportu, innych środków trwałych wykorzystywanych w handlu śrutą sojową, magazynów, placów składowych ani punktów sprzedaży. Zatrudniała jednego pracownika biurowego, zaś transakcje dokonywane były pomiędzy powtarzającymi się podmiotami. Nie ponosiła również żadnych kosztów transportu, towar zaś nie był poddawany żadnym zabiegom ani procedurom. Celem sprawdzenia rzetelności działania Spółki, w tym przeprowadzonych transakcji, kontrolujący wystąpili do Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W., jako organu właściwego dla głównych kontrahentów A sp. z o.o. z wnioskiem o przeprowadzenie czynności kontrolnych i ustalenie źródła pochodzenia towarów. W wyniku podjętych działań ustalono m.in. powiązania osobowe i kapitałowe Skarżącego ze spółką B sp. z o.o. i powzięto podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego. Postanowieniem z dnia 16.09.2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. włączył jako dowód w postępowaniu kontrolnym postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. Następnie w dniu 10.07.2017 r. do organu I instancji wpłynęła decyzja Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia [...], wydana wobec Spółki, określająca zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług za okres od III kwartału 2014 r. do II kwartału 2015 r. Analiza materiału dowodowego pozwoliła na stwierdzenie, że Spółka nie prowadziła faktycznej działalności w zakresie hurtowego obrotu śrutą sojową, a tylko wystawiała nierzetelne faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dalej organ I instancji wywodził, że Spółka była uczestnikiem karuzeli podatkowej w której pełniła funkcję bufora tj. była jednym z podmiotów pośredniczących pomiędzy znikającymi podatnikami a odbiorcami. Organ I instancji podniósł, że w związku z wykazaniem zwrotu bezpośredniego konieczne było podjęcie czynności zmierzających do weryfikacji rozliczenia i przedłużenia terminu zwrotu do dnia 29.06.2018 r. Od powyższego postanowienia Spółka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 87 ust. 2 oraz art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej również jako: uVAT) skutkujące bezzasadnym przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki, pomimo niestwierdzenia nieprawidłowości; art. 121 § 1 oraz art. 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.: dalej również jako: O.p.) poprzez nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu; art.124 i art. 210 §4 w zw. z art. 219 O.p. oraz art. 87 ust. 2 uVAT poprzez brak wskazania istotnych i dających się zweryfikować wątpliwości powodujących potrzebę dodatkowego badania zasadności zwrotu. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że w rzeczywistości wobec Spółki od lat toczą się postępowania zainicjowane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. W ocenie Spółki postępowania te jednak są prowadzone opieszale i nie sposób określić terminu ich zakończenia. Tym samym, nie jest możliwym zaakceptowanie tezy, że tak prowadzone postępowania powinny mieć wpływ na postępowanie w przedmiocie wykazanej nadwyżki podatku VAT. Takie postępowanie organów godzi bowiem w sytuację ekonomiczną Spółki. Uzależnianie zaś postępowania w przedmiocie zwrotu wykazanej nadwyżki od innych postępowań toczących się wobec jej kontrahentów, nie jest w ocenie Spółki działaniem prawidłowym i stanowi rażące naruszenie zasad postępowania, a w szczególności zasady zaufania do działania organów podatkowych oraz zasady szybkości postępowania. Tym bardziej, że uczestnictwo kontrahentów Spółki w tzw. karuzeli podatkowej nie zostało dotychczas wykazane. Spółka wskazała, że realnie wykonuje czynności opodatkowane a płatności za wszystkie transakcje dokonuje z pośrednictwem rachunku bankowego w sposób transparentny. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy w/w postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Organ II instancji wskazał, że w myśl art. 87 ust. 2 uVAT, z zastrzeżeniem ust. 6 zwrot różnicy podatku następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia deklaracji, chyba że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Wówczas możliwe jest przedłużenie terminu zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji, która może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji. Weryfikacja prawidłowości zaskarżonego postanowienia obejmuje badanie jego elementów przewidzianych w przepisach, terminowości (tj. czy zostało wydane przed upływem ustawowego terminu lub prawidłowo przedłużonego terminu do dokonania zwrotu nadwyżki) i czy weszło do obrotu prawnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił również, że postanowienie takie ma jedynie charakter informacyjny i nie rozstrzyga czy zadeklarowany zwrot jest zasadny. Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.10.2016 r. sygn. akt I FPS 2/16 organ II instancji wskazał, że przedłużając termin weryfikacji organ winien wskazać konkretną datę do której trwać będzie weryfikacja. Następnie organ wskazał, że pierwsze postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu (16.09.2017 r.) zapadło jeszcze przed podjęciem przez NSA w/w uchwały i nie zawierało konkretnej daty zakończenia weryfikacji zwrotu. Z tego powodu organ dokonał jego uzupełnienia w trybie art. 213 § 2 O.p. postanowieniem z dnia 19.12.2016 r., poprzez wskazanie konkretnej daty zakończenia weryfikacji i pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia. Postanowienia uzupełniającego, pomimo jego dwukrotnego awizowania, Spółka nie odebrała i z uwagi na to organ w oparciu o art. 150 § 4 O.p. uznał skutek jego doręczenia na dzień 16.01.2017 r. Postanowienie przedłużające stało się prawomocne i nie mogło podlegać ocenie przez organ II instancji. Odnosząc się do postanowienia organu I instancji z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wskazał, że uzasadnienie postanowienia szczegółowo opisywało wątpliwości organu dotyczące transakcji stanowiących podstawę rozliczenia Spółki. Kwestie dotyczące możliwości technicznych i osobowych prowadzenia działalności dotyczącej obrotu śrutą sojową w zestawieniu z powiązaniami osobowymi z podmiotami będącymi kontrahentami Spółki były wystarczającą przyczyną kontynuowania weryfikacji w trybie kontroli podatkowej. Zdaniem organu II instancji nie sposób czynić zarzutu, że termin zakończenia weryfikacji uzależniony był od innych toczących się postępowań, w sytuacji gdy ich ustalenia są niezbędne dla oceny okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozliczenia Spółki. Zweryfikowanie rozliczenia za czerwiec 2016 r. będzie możliwe dopiero wówczas, gdy zostanie ustalony stan faktyczny sprawy, co jest istotne z punktu widzenia zasady prawdy obiektywnej. Organ II instancji podkreślił, że dążenie do zachowania szybkości postępowania jest uzasadnione również z perspektywy organu prowadzącego weryfikację. W przypadku niezasadnego przedłużania terminu zwrotu organ narażony jest bowiem na poniesienie dodatkowych kosztów (art. 87 ust. 2 zd. 3 uVAT w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia organu I instancji). Ewentualna kwestia czasu trwania postępowań pozostaje poza ramami postępowania dotyczącego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki. Organ nie podzielił również zarzutów Spółki dotyczących prawidłowości podjęcia w sprawie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Od powyższego postanowienia Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając naruszenie: Art. 87 ust. 2 oraz art. 99 ust. 12 uVAT poprzez niezasadne przedłużenie terminu zwrotu kwoty nadwyżki, pomimo braku podstaw do dokonania przedłużenia; Art. 121 § 1 oraz 125 § 1 O.p. poprzez nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki; Art. 124 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. oraz art. 87 ust. 2 uVAT poprzez brak wskazania istotnych wątpliwości, powodujących potrzebę dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka przytoczyła dotychczas prezentowaną argumentację, akcentując w szczególności nieprawidłowość przedłużania terminu zwrotu w związku z innymi toczącymi się postępowaniami zainicjowanymi przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Skarżący podkreślił, że przedłużanie terminu zwrotu w niniejszej sprawie powoduje niekorzystne konsekwencje ekonomiczne po stronie Spółki. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. (obowiązującym w dacie wydania postanowienia organu I instancji), zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Zgodnie z dyspozycją art. 99 ust. 12 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia organu I instancji) zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości. Mając na uwadze wyżej przytoczone brzmienie przepisów, które adekwatnie organy podatkowe zastosowały w sprawie, bezzasadnym był zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie zaistniała przyczyna uzasadniająca przedłużenie zwrotu kwoty nadwyżki podatku od towarów i usług (dalej: zwrot bezpośredni) zadeklarowanej przez Spółkę. Zastosowanie przepisu art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u. jest limitowane okolicznością warunkującą możliwość skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, a mianowicie stwierdzeniem przez organ podatkowy, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania". Tego rodzaju ustalenie powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Jak wskazuje się w orzecznictwie, warunek przewidziany w art. 87 ust. 2 up.t.u. uważa się za spełniony, jeżeli przed upływem ustawowego terminu zwrotu bezpośredniego podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Na tym etapie postępowania organ podatkowy decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu bezpośredniego, a nie o samej zasadności zwrotu. Innymi słowy, w toku procedury przedłużania terminu zwrotu bezpośredniego nie jest rozstrzygana kwestia czy zwrot ten jest zasadny, czy też niezasadny, ani nie wykazuje się, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 marca 2015 r., o sygn. akt I FSK 373/14; wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r., o sygn. akt I FSK 610/13; dostępne w CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak zakreślone ustawowo warunki skorzystania z uprawnienia organu do czasowego ograniczenia prawa Skarżącej do zwrotu bezpośredniego decydują jednocześnie o prawidłowości zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego (tego ostatniego - na warunkach art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał okoliczności, które uzasadniały konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu bezpośredniego. Po pierwsze, wyjaśnił, że nadal toczy się kontrola podatkowa względem Skarżącej. Co prawda, organ oczekuje na ustalenia dotyczące innych kontrahentów Skarżącej (o co wystąpił do innych organów podatkowych), ale ustalenia te są konieczne dla ustaleń bezpośrednio dotyczących Spółki oraz okresu rozliczeniowego, za który służy jej prawo zwrotu bezpośredniego. Po drugie, wątpliwości (które wynikały z ustaleń poczynionych w toku prowadzonej kontroli) budziło właśnie funkcjonowanie kontrahentów skarżącego oraz samej Skarżącej, tak w zakresie ich możliwości osobowych jak i technicznych co do obrotu śrutą sojową. W ocenie Sądu, stanowi to wystarczającą przyczynę prowadzenia dalszej weryfikacji. Jak wskazał organ, z ustaleń dokonanych w sprawie wynika między innymi, że Skarżąca nie prowadziła faktycznej działalności obejmującej sprzedaż śruty sojowej, ale wystawiała faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Uzasadnione jest wobec powyższego, że dokonanie ustaleń m.in. w toku postępowań wobec kontrahentów Spółki, ma istotny wpływ na dokonanie prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. W opinii Sądu, weryfikacja rozliczenia podatnika deklarującego kwotę zwrotu bezpośredniego winna skupiać się przede wszystkim na jej bezpośrednich kontrahentach i okolicznościach dostaw oraz nabycia towaru przez stronę. Na taką zaś okoliczność powołują się organy obu instancji, zaś Skarżąca w istocie kwestionuje wskazany termin przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego jako niewiarygodny. Nie godzi się bowiem z wyłączeniem procedury przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego spod zasady szybkości postępowania. Tak bowiem ocenia prowadzoną względem siebie procedurę czasowego ograniczenia prawa do zwrotu bezpośredniego. Rozważając to zagadnienie Sąd odniesie je do dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W świetle orzecznictwa Trybunału – w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu VAT konieczne jest dokonywanie poboru podatku w sposób prawidłowy. Każde państwo członkowskie jest zobowiązane do podjęcia wszelkich środków legislacyjnych i administracyjnych odpowiednich, by zapewnić pełny pobór podlegającego zapłacie VAT na swym terytorium. W tym zakresie państwa członkowskie są odpowiedzialne za kontrolę deklaracji składanych przez podatników, ich rachunkowości i innych właściwych dokumentów oraz za obliczanie i pobieranie podatku podlegającego zapłacie (wyrok TS w sprawie Profaktor Kulesza, C-188/09, EU:C:2010:454, pkt 21; Enel Maritsa Iztok 3, EU:C:2011:298, pkt 52). Wynika z tego, iż termin na dokonanie zwrotu VAT zasadniczo może być przedłużony w celu przeprowadzenia kontroli podatkowej i nie staje się przez to nierozsądny, o ile przedłużenie nie wykracza poza to, co konieczne, by zakończyć procedurę kontroli (zob. analogicznie wyrok TS w sprawie Sosnowska, EU:C:2008:395, pkt 27; Enel Maritsa Iztok 3, EU:C:2011:298, pkt 53). W tej sytuacji, twierdzenie Skarżącej o prolongowaniu zwrotu bezpośredniego ad calendas graecas byłoby uzasadnione, gdyby w zaskarżonym postanowieniu konieczność weryfikacji nie została poparta konkretnymi działaniami organu, zmierzającymi do dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu bezpośredniego lub temu celowi w ogóle nie służyły. Skarżąca natomiast nie podaje argumentów przeciwko tym działaniom lub ich bezcelowości. Uznaje je tylko za prowadzone zbyt długo ze skutkami, negatywnymi dla sytuacji ekonomicznej Spółki, co w konsekwencji czyni bezpodstawnym przedłużenie terminu zwrotu bezpośredniego w ogóle. Argumentacja skargi (a wcześniej zażalenia) jest więc nakierowana na przewlekłość kontroli podatkowej. Tymczasem granice rozważanej sprawy zakreśla jej przedmiot, czyli postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu bezpośredniego. W tym przypadku przewlekłość działań organów podatkowych nie jest brana pod uwagę, tak jak przyczyny uzasadniające weryfikację zwrotu bezpośredniego. Przyczyny te zaś zostały w obu postanowieniach podane i uzasadnione także w poszanowaniu przepisów prawa procesowego. W rezultacie, twierdzenia Skarżącej, że przedłużenie zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2016 r. w niniejszej sprawie nie powinno być warunkowane innymi postępowaniami, prowadzonymi – zdaniem skarżącego w sposób opieszały – nie może odnieść zamierzonego skutku w rozważanej sprawie. Przede wszystkim, możliwość weryfikacji zwrotu może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami i usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika oraz sprawdzenie tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji (art. 87 ust. 2b u.p.t.u.). Zatem już z tej regulacji wynika szeroka możliwość weryfikacji obejmująca również, ogólnie rzecz ujmując, kontrahentów transakcji dokonanych z podatnikiem. Sąd nie kwestionuje, że szybkość jest istotną dyrektywą postępowania. Niemniej jednak nie można z niej uczynić zasady naczelnej postępowania kosztem zasady prawdy obiektywnej. Zasadnym jest zatem przedłużanie terminu zwrotu o czas, jaki jest konieczny do weryfikacji rozliczenia podatku według procedur przewidzianych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Wątpliwości Sądu nie budzi również prawidłowość postanowienia organu I instancji, utrzymanego postanowieniem stanowiącym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Postanowienie organu I instancji zawiera elementy przewidziane przepisami prawa, zostało wydane przed upływem prawidłowo przedłużonego terminu do zwrotu nadwyżki podatku i bez wątpienia weszło do obrotu prawnego. Sąd skontrolował przy tym prawidłowość doręczenia postanowienia ws. przedłużenia terminu zwrotu bezpośredniego od samego początku i doszedł do przekonania, że począwszy od pierwszego z nich do ostatniego – spełniają one warunki, wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2016 r. o sygn. akt IFPS 2/16 oraz w wyroku tego sądu z 23 kwietnia 2018 r. o sygn. akt I FSK 255/17. Każde z tych postanowień (opisanych w części opisowej niniejszego wyroku) zostało doręczone przed upływem terminu najpierw ustawowego, a następnie przedłużonego. Sąd podkreśla, że jakkolwiek pierwsze z postanowień (z [...]) nie wskazywało konkretnej daty, do której termin ten został przedłużony, to organ podatkowy usunął ten brak poprzez uzupełnienie postanowienia w trybie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej (postanowieniem z [...]). Za bezzasadne należy uznać pozostałe zarzuty skargi. Postępowanie organów zostało przeprowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy, z poszanowaniem wszelkich zasad postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej, zasady budzenia zaufania do organów podatkowych i zasady szybkości postępowania. Jak słusznie podkreślił organ w zaskarżonym postanowieniu, szybkość załatwienia sprawy leży również w interesie samego organu, który weryfikuje zasadność zwrotu. W przypadku bowiem stwierdzenia zasadności zwrotu po przeprowadzonych przez organ czynnościach, wypłacie podlega należna kwota wraz z odsetkami (art. 87 ust. 2 u.p.t.u.). W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.) oddalił skargę w całości.