I SA/Wr 521/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. – K. i D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2013 r. postanawia: odrzucić skargę w stosunku do D. K. Małżonkowie A. K. – K. i D. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wspólną skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2018 r. o nr [...]. Decyzja ta została wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2013 r. i została skierowana wyłącznie do A. K. – K. Zarządzeniem z dnia 28 maja 2018 r., Przewodniczący Wydziału I zarządził o poinformowaniu D. K., że zaskarżona decyzja została wydana jedynie w stosunku do A. K. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jednym z wymogów skutecznego wniesienia skargi w sprawie jest ustalenie, że skarga pochodzi od strony, tj. osoby, która w świetle prawa legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu określonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. A contrario, o charakterze strony nie może decydować jedynie wola osoby działającej w takim charakterze. O powyższym przesądza treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej – p.p.s.a.), w myśl którego, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie. Interes prawny do wniesienia skargi należy odróżnić od interesu faktycznego. Oparcie legitymacji skargowej na kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu. Skarga może zatem dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" określonego podmiotu. W stanie faktycznym sprawy ocenić należało legitymację skargową D. K. do kwestionowania rozstrzygnięcia organów podatkowych, wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2013 r. Przedmiot skargi stanowi decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], mocą której określono A. K. – K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2013 r. Tylko zatem A. K. – K. ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. do zaskarżenia tej decyzji. Innymi słowy, tylko A. K. – K. może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Odwołując się do orzecznictwa sądowego, pojęcie strony postępowania administracyjnego ma aspekt procesowy i materialny (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt IV SA 815/97, LEX nr 43367). Procesowy, bo tylko osoba uczestnicząca w postępowaniu administracyjnym może być stroną postępowania sądowego. Materialny, bo musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. W stanie sprawy, wymóg ten w stosunku do postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] spełnia jedynie A. K. – K. Ona też, w związku z zaskarżeniem tej decyzji do sądu administracyjnego, jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów, podpisany pod skargą D. K. nie ma prawa do żądania ochrony poprzez kwestionowanie rozstrzygnięcia dotyczącego zobowiązania podatkowego żony A. K. – K. Działając w trybie art. 6 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że odrzucenie skargi w stosunku do D. K. nie pozbawia A. K. – K. prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Wniesiona skarga została podpisana przez obojga małżonków, a odrzucenie skargi w stosunku do D. K. nie ma skutku względem A. K. – K., która była stroną postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, a poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego stała się stroną postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę D. K. w sprawie dotyczącej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] za niedopuszczalną. Okoliczność ta obligowała Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.