I SA/Wr 53/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o wykładnię wyroku z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za VII/2009 oraz dokonanie zabezpieczenia postanawia I. Odmówić wykładni wyroku. II. Sprostować oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 53/14 ) w ten sposób, że na stronie 10 uzasadnienia wykreślić zdanie "Ponieważ decyzje organów obu instancji naruszały przepisy procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd usunął z obrotu prawnego zarówno decyzję zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji" oraz na stronie 10 uzasadnienia w drugim akapicie od dołu wykreślić "oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji". Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjnego we Wrocławiu w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz w punkcie trzecim zasądził koszty postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 5 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wystąpił, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej: p.p.s.a. ), o wykładnię wyroku polegającą na wyjaśnieniu rozbieżności pomiędzy sentencją wyroku a treścią uzasadnienia. Z sentencji wynika, że wyrok uchyla zaskarżoną decyzję natomiast w uzasadnieniu wskazano, że Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji. Rozbieżność ta nasuwa wątpliwości co do treści wyroku ze względu na sposób jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wykładni powyższego wyroku należało odmówić. Wniosek podlegał ocenie na podstawie art. 158 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd wydając wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stwierdzić należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i uzasadnienie zachodzi wówczas, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sentencji wyroku wprost wynika, że uchylona została wyłącznie decyzja organu drugiej instancji. Wyrok należy odczytywać w kontekście całych motywów wyrażonych w uzasadnieniu, którymi kierował się Sąd. W treści uzasadnienia odnoszono się do decyzji i toku rozumowania organu - w liczbie pojedynczej. Wynika z powyższego, iż intencją Sądu, było uchylenie decyzji wyłącznie organu odwoławczego. Z tych względów na podstawie art. 158 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast sprostowania wymaga w ocenie Sądu uzasadnienie wyroku. Wbrew brzmieniu sentencji wyroku oraz treści uzasadnienia, w której odnoszono się do decyzji organu odwoławczego, na stronie dziesiątej uzasadnienia zawarto stwierdzenie, że: "Ponieważ decyzje organów obu instancji naruszały przepisy procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd usunął z obrotu prawnego zarówno decyzję zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję ograniu I instancji." oraz na stronie 10 uzasadnienia w drugim akapicie od dołu wskazano " oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji". Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Wskazane wyżej błędy w sposób nie budzący wątpliwości są oczywistymi omyłkami pisarskimi, które nie prowadzą do zmiany podjętego rozstrzygnięcia i dlatego na mocy art. 156 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II sentencji.