I SA/Wr 533/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie: sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia i ulgi w podatku rolnym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A (dalej: spółka, strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) z dnia [...] [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza P. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia i ulgi w podatku rolnym z tytułu nabycia na własność gruntów rolnych o powierzchni 90,70 ha na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego. Z zaskarżonej decyzji wynika, że na podstawie umowy z dnia [...] spółka nabyła z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej: ZWRSP) grunty rolne o powierzchni 90,70 ha. Podaniem z dnia [...], spółka wniosła o zwolnienie z podatku rolnego ww. gruntów oraz zastosowanie ulgi w tym podatku poprzez jego obniżenie o 75 % w pierwszym roku po upływie okresu zwolnienia oraz 50 % w drugim roku po upływie okresu zwolnienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia i ulgi wynikające z art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1984 r., nr 52, poz. 268 ze zm.; dalej: u.p.r.). Grunty zostały bowiem nabyte z ZWRSP, w celu powiększenia gospodarstwa, zaś ich powierzchnia nie przekracza 100 ha. Organ pierwszej instancji, potwierdził, że w sprawie zostały spełnione ustawowe przesłanki zwolnienia podatkowego z art. 12 u.p.r. Odmowę zwolnienia uzasadnił okolicznością, iż spółka otrzymała w przeszłości tzw. pomoc de minimis w wysokości 301.566,32 zł w postaci dopłat do odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup użytków rolnych. Obecnie przyznanie skarżącej zwolnienia podatkowego w oparciu o art. 12 u.p.r., stanowiłoby kolejną pomoc de minimis otrzymaną przez stronę, która przekraczałaby pułap wyznaczony przez przepisy unijne. Wskazał organ, że rozporządzenie Komisji Europejskiej (UE) Nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. U. UE L 352 z dnia 24 grudnia 2013 r.; dalej: Rozporządzenie 1408/2013), uniemożliwia udzielenie pomocy de minimis w sektorze rolnictwa, jeżeli wnioskodawca w okresie złożenia wniosku oraz w okresie 2 lat poprzedzających jego złożenie otrzymał pomoc de minimis przekraczającą 15.000 euro. Wartość ta została przekroczona, bowiem spółka we wskazanym okresie otrzymała tego rodzaju pomoc w wysokości 301.566,32 zł. Niezależnie zaś od tego grunty, których zwolnienia od podatku domaga się strona, zostały przez nią sprzedane 9 września 2014 r. W odwołaniu strona zarzuciła, że pierwsza pomoc w postaci dopłat do kredytu (na zakup użytków rolnych) nie stanowiła pomocy de minimis. Na poparcie powołała pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] (skierowane do Dyrektora Departamentu Finansowania Agrobiznesu Banku Gospodarki Żywnościowej), w którym stwierdzono, że dopłaty do oprocentowania kredytów udzielanych przez banki nie są pomocą de minimis w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.). Wskazaną na wstępie decyzją, organ odwoławczy utrzymał orzeczenie pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że choć zakup gruntów przez skarżącą odpowiada przesłankom z art.12 u.p.r., których zaistnienie co do zasady uprawnia nabywcę do zwolnienia, a w dalszym okresie do obniżenia podatku rolnego, to jednak na tle ustalonego stanu faktycznego zwolnienie to, ze względu na regulacje unijne, nie może być stronie przyznane. Wyjaśnił organ, że wnioskowane przez stronę zwolnienie i ulga w podatku rolnym są pomocą państwa, określoną w rozporządzeniu 1408/2013, a więc pomocą, która nie przekraczając kwoty 15.000 euro w okresie trzech lat podatkowych, nie podlega zgłoszeniu przewidzianemu w art. 108 ust. 3 Traktatu art. 3 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia 1408/2013. Wskazany limit, stosownie do art. 3 ust. 5 Rozporządzenia 1408/2013, stosuje się bez względu na cel i formę pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana przez państwo jest w całości lub częściowo finansowana z zasobów Unii. Za pomoc de minimis w rolnictwie udzielaną zgodnie z przepisami Rozporządzenia 1408/2013 uważana jest też, na podstawie § 3 ust. 2a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 22, p z. 121 z ze zm.; dalej: Rozporządzenie RM z 22 stycznia 2009 r.) - pomoc, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia w formie dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych wyłącznie na zakup użytków rolnych. Powołany przepis § 3 ust. 2a został dodany do Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r. przez § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r., poz.527), które weszło wżycie z dniem 9 maja 2014 r. W związku z powyższym, przepisy tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 maja 2014 r. musiały mieć zastosowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem podatnika złożonym w dniu 14 lipca 2014 r. Obowiązkiem organu podatkowego pierwszej instancji było zatem uwzględnić wysokość otrzymanej przez spółkę pomocy de minimis w roku, w którym złożyła wniosek o udzielenie ulgi oraz w okresie 2 lat poprzedzających złożenie wniosku celem ustalenia, czy pomoc ta nie przekroczyła 15.000 euro. Ponieważ w roku 2012 r. podatnik uzyskał pomoc de minimis, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w postaci dopłaty do oprocentowania kredytu bankowego na zakup użytków rolnych, w wysokości 301.566,32 zł, co przekracza wartość 15.000.00 euro wskazaną w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia 1408/2013, dalsza pomoc w postaci zwolnienia i ulg w podatku rolnym w związku z nabyciem gruntów przeznaczonych na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego, stosownie do przepisów ustawy o podatku rolnym, nie mogła zostać udzielona. Organ wskazał, że w tych okolicznościach faktycznych w istocie bez znaczenia w sprawie jest, iż w dniu [...] spółka zbyła grunty, z tytułu nabycia których wnioskowała o zwolnienie i ulgę w podatku rolnym. Zauważył jednak organ, że w przypadku, gdyby odmowa udzielania zwolnienia i ulgi nie znajdowała oparcia w powołanych przepisach o pomocy de minimis, wówczas ulga nie mogłaby być stosowana od miesiąca października 2014 r., ponieważ spółka nie była już podatnikiem podatku rolnego. Postanowieniem z 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) odrzucił skargę. Postanowieniem z 9 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił ww. postanowienie, polecając zbadać prawidłowość doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Ponownie oceniając przedmiotową kwestię, WSA uznał, iż organ doręczył skarżoną decyzję na nieprawidłowy adres. W konsekwencji skargę do WSA uznano za wniesioną w terminie. W skardze do tut. Sądu skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji drugiej instancji zasądzenie kosztów, zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: K.p.a.) polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy była ona obarczona wskazanymi niżej naruszeniami przepisów procedury; 2) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, przez co ocena ta jest jednostronna i pobieżna, co skutkowało przyjęciem, że dopłata do oprocentowania kredytu stanowi pomoc de minimis. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że jako pomoc de minimis stosowane są dopłaty do oprocentowania kredytów udzielanych wyłącznie na inwestycje w przetwórstwie produktów rolnych realizowane przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwa nie będące małymi i średnimi przedsiębiorstwami w rozumieniu przepisów załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008, bądź też zakup akcji lub udziałów spółek prowadzących działalność w zakresie przetwórstwa produktów rolnych lub ryb lub zakup udziałów jednoosobowych spółek Skarbu Państwa prowadzących działalność w zakresie sztucznego unasienniania. Natomiast dopłaty ARiMR do oprocentowania pozostałych kredytów nie są pomocą de minimis w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 ze zm.). Zarzucono także, że organy obu instancji w sposób wadliwy oceniły, jak to wskazano w skardze, dowód z dokumentu w postaci pisma Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 275/16 WSA we Wrocławiu, oddalił skargę strony. Stwierdził WSA, że zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że skoro podatnik uzyskał pomoc w postaci dopłaty do oprocentowania kredytu bankowego na zakup użytków rolnych, w wysokości 301.566,32 zł, co przekracza wartość 15.000.00 euro wskazaną w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013, dalsza pomoc w postaci zwolnienia i ulg w podatku rolnym przewidzianych art. 12 ust. 1 pkt. 4 u.p.r, w związku z nabyciem gruntów przeznaczonych na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego, będącej również pomocą de minimis, nie mogła zostać udzielona. Zdaniem WSA powyższe uzasadniają obowiązujące w sprawie przepisy, w tym Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 nr 1408/2013, które weszło w życie po utracie mocy obowiązującej rozporządzenia nr 1535/2007, w którym zwiększono wielkość pomocy de minimis do 15.000 EUR (art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013). Jako "pomoc przejrzystą" (de minimis) w pkt 13 części wstępnej wskazano przykładowo "dopłaty do oprocentowania". Ww. spowodowało, że ustawodawca krajowy doprecyzował przepisy dotyczące pomocy de minimis. W efekcie w okresie, którego dotyczy stan faktyczny sprawy, obowiązywało wydane na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 i Nr 227, poz. 1505) - Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 22, p z. 121 z ze zm.; dalej: Rozporządzenie RM z 22 stycznia 2009 r.). Z dniem 9 maja 2014 r., na mocy rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2014, poz. 527) wszedł w życie ust. 2a. : "pomoc, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, udzielana wyłącznie na zakup użytków ma charakter pomocy de minimis w rolnictwie i jest udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r rolnych. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1408/2013", oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej". Nowela weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Wyjaśnił WSA, że Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 w art. 7 ust. 1 wyraźnie stanowi, że rozporządzenie to stosuje się także do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie, jeżeli pomoc spełnia wszystkie warunki określone w tym akcie. Zaznaczył WSA, że art. 7 ust. 1 ww. Rozporządzenia należy stosować także do pomocy przyznanej przed wejściem w życie rozporządzenia nowelizującego z 2013 r. wprowadzającego § 3 ust. 2a do Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r., jeśli w świetle Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 pomoc przyznana wcześniej, jest traktowana jako pomoc de minimis, co oznacza, że ograniczenie do 15.000 euro należy stosować również do pomocy przyznanej skarżącej w 2012 r. (pomoc od 1 stycznia 2012 r. w tym zakresie uznana została za pomoc de minimis) i jeśli łącznie (pomoc z 2012 r. i objęta wnioskiem z 2014 r.) przekroczyła 15.000 euro, to prawidłowo uznał organ orzekający w sprawie, że pomoc taka nie mogła być przyznana w ramach pomocy de minimis. Odnośnie pism Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 2007 r., WSA uznał, że pozostaje to bez wpływu na sprawę, ponieważ przepis § 3 ust. 2a został dodany do Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r. przez § 1 pkt 1 Rozporządzenia RM z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2014, poz. 527), które weszło w życie w dniu 9 maja 2014 r. Nie stwierdził również WSA naruszenia przepisów postępowania. W wyniku skargi kasacyjnej strony NSA wyrokiem z 28 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3423/16 uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W ocenie NSA, w sprawie z naruszeniem przepisów postępowania pominięte zostały pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co wadliwie zaakceptował WSA. Jak również WSA nie uwzględnił w swoich rozważaniach § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, mocą którego do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 22, poz. 121, z późn. zm.) dodano ust. 2a, - do umów kredytu bankowego zawartych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Nakazał NSA, aby WSA rozważył, czy przeprowadzone przez organ podatkowy postępowanie było na tyle wyczerpujące i wszechstronne aby uznać stanowisko organów podatkowych za uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie dla rozpatrzenia skargi istotne znaczenie ma fakt, że sprawa była przedmiotem oceny przez NSA, który wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3423/16 uchylił wyrok WSA sygn. akt I SA/Wr 275/16 oddalający skargę strony. A zatem ramy kognicji Sądu rozpoznającego obecnie skargę zostały ograniczone rozstrzygnięciem NSA. Zgodnie bowiem z art. 190 p. p. s. a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012r. sygn. akt I OSK 670/11, opubl. CBOSA). Czyli tylko zmiana stanu faktycznego, czy prawnego pozwala na odstąpienie od oceny i wskazań zawartych w wyroku NSA. A w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Sąd w składzie obecnym, kierując się zaleceniami NSA, stwierdził, że w sprawie nie został ustalony wystarczający stan faktyczny, dający podstawy do uznania, że dopłata do odsetek do kredytu zaciągniętego na zakup użytków rolnych przed dniem wejścia w życie § 3 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa była pomocą de minimis. Powtórzyć należy za NSA, że w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 187 § 1 O.p. i 122 O.p. poprzez pominięcie przez organy podatkowe przedłożonych przez stronę pism z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Skoro spółka złożyła do akt sprawy pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z których wynika, że Spółka z żadnej pomocy, którą można by było uznać za pomoc de minimis nie korzystała, to kwestia ta winna być wyjaśniona. Obowiązkiem organu podatkowego jest bowiem wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jego wszechstronna ocena. Jak zauważył NSA stanowisko Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie jest wiążące dla organu podatkowego niemniej jednak potrzeba wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy powinna skłonić organ podatkowy do wystąpienia do Agencji, celem wyjaśnienia tego stanowiska w odniesieniu do środków, które w ocenie organów podatkowych taką pomoc stanowią. Nie można zaaprobować sytuacji, w której dwie instytucje publiczne na podstawie tych samych przepisów odmiennie klasyfikują pod względem prawnym to samo zdarzenie (dopłata do odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup użytków rolnych) i nawet nie próbują rozbieżności tej wyjaśnić. Brak wyjaśnienia powyższych kwestii oznacza, że w toku procedowania przez organ podatkowy doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi - na podstawie obowiązujących przepisów - wiążą się skutki prawne. Niezebranie (niedążenie do zebrania) kompletnego materiału dowodowego lub, w przypadku jego zebrania, nieodniesienie się (nierozważenie) do wszystkich dowodów narusza wskazany przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu brak wyjaśnienia i ustosunkowania się do pism Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, stanowi uchybienie, które wymaga uchylenia decyzji. Organ podatkowy ponownie rozpatrując sprawę, winien zatem rozważyć pisma Agencji oraz zwrócić się do Agencji o wyjaśnienie stanowiska. Dopiero dysponując w pełni ustalonym stanem faktycznym organ podatkowy ma podstawy, aby wydać rozstrzygnięcie. Jednocześnie wszelkie poczynione ustalenia winny zostać poddane ocenie prawnej z uwzględnieniem obowiązujących w sprawie przepisów, w tym § 2 rozporządzenia RM z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Na obecnym etapie sprawy, brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego decyzji, czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd kontroli merytorycznej decyzji. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do treści art. 200 tej ustawy.