I SA/Wr 54/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika z tytułu niepobrania podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem złożonym osobiście w Izbie Skarbowej we W. w dniu [...] grudnia 2011 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem strona wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu 13 grudnia 2010 r. złożyła w terminie odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Wyjaśniła, że do dnia 15 grudnia 2011 r. nie otrzymała informacji o decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, jaka została podjęta w ślad za jej odwołaniem. Zgodnie z relacją skarżącej, o decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie (jak również o pozostałych czterech decyzjach wydanych w analogicznych sprawach), strona dowiedziała się po raz pierwszy podczas rozmowy z pracownikiem Urzędu Skarbowego W. w dniu 15 grudnia 2011 r. Rozmowa ta dotyczyła czynności egzekucyjnych zajęcia rachunku bankowego, dokonanych przez Naczelnika tego Urzędu w odniesieniu do nieznanych stronie - na pierwszy rzut oka - zaległości. Wnioskująca poinformowała, że w tym samym dniu udzieliła pełnomocnictwa doradcy podatkowemu K. M. do wszelkich spraw dotyczących jej odpowiedzialności jako płatnika podatku od czynności cywilnoprawnych. Dalej wskazała, że w dniu 16 grudnia 2011 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego stawił się substytut ww. pełnomocnika, który zapoznał się z aktami wszystkich spraw prowadzonych w stosunku do skarżącej jako płatnika PCC, w tym sprawy zakończonej skarżoną decyzją. Końcowo skarżąca stwierdziła, że w Izbie Skarbowej brak jest potwierdzenia wysyłki skarżonej decyzji stronie, a Izba dysponuje wyłącznie potwierdzeniem wysyłki decyzji opatrzonej sygn. [...], od której to decyzji strona złożyła skutecznie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Do wniosku strona załączyła protokół przeglądania akt przez pełnomocnika substytucyjnego strony z dnia 16 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Art. 87 p.p.s.a. wymaga, aby wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynność, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003/8/340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2004 r. sygn. akt FZ 93/04, niepubl.). Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 630/96). Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć przy użyciu największego nawet wysiłku, i że nie można za winę poczytać niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jej zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV Warszawa 1970 r., str. 136). Akcentuje się również, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (Kodeks postępowania cywilnego z Komentarzem, Warszawa 1989 r. t. I, str. 274), a do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 219). Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie, Sąd stwierdził, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki wymienione w cytowanym art. 87 p.p.s.a., stanowiące warunek formalny wniosku o przywrócenie terminu, gdyż wnioskująca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W szczególności przy uznaniu braku winy nie może być wystarczającym argument zawarty we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, że do dnia 15 grudnia 2011 r. skarżąca nie otrzymała informacji o decyzji jaką podjął Dyrektor Izby Skarbowej, w związku ze złożonym przez nią w dniu 13 grudnia 2010 r. odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Z treści akt administracyjnych sprawy, tj. ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] wynika bowiem jednoznacznie, że decyzja ta została skutecznie doręczona pracownikowi kancelarii notarialnej S. K. w dniu [...] marca 2011 r. łącznie z pięcioma innymi decyzjami z dnia [...] lutego 2011 r. o numerach: [...], [...], [...], [...] i [...] znajdującymi się wewnątrz kwestionowanej przesyłki. Powyższe dokumenty stawiają w sprzeczności oświadczenie strony, zgodnie z którym w ww. przesyłce znajdowała się wyłącznie jedna decyzja o numerze [...]. Kontrowersyjną i zdaniem Sądu nieprawdopodobną jest zwłaszcza okoliczność, że od dnia 7 marca 2011 r., kiedy to strona odebrała rzekomo tylko jedną z sześciu decyzji dotyczących orzeczenia o jej odpowiedzialności z tytułu niepobrania podatku od czynności cywilnoprawnych, skarżąca nie podjęła żadnych czynności celem zdobycia informacji co do dalszego przebiegu pozostałych spraw. Zdaniem Sądu, niczym nieuprawdopodobnioną jest też podniesiona przez stronę okoliczność, że Izba Skarbowa we W. dysponuje jedynie potwierdzeniem wysyłki decyzji opatrzonej sygn. [...], nie dysponuje natomiast potwierdzeniem wysyłki decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że organ odwoławczy posiada zarówno potwierdzenie odbioru przez stronę, jak i potwierdzenie wysłania stronie przesyłki zawierającej skarżoną decyzję (w książce nadawczej nr [...]/2011 z dnia [...] marca 2011 r. pod pozycją [...] wpisano przesyłkę skierowaną do S. K. na adres jej kancelarii, zawierającą pisma o numerach [...]). Z ww. dokumentacji wynika zatem, że przedmiotowa przesyłka zawierała sześć decyzji, co potwierdza waga przedmiotowej przesyłki (350 g) i wysokość opłaty uiszczonej zgodnie z cennikiem Poczty Polskiej dla przesyłek poleconych z potwierdzeniem odbioru o gabarycie A. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione przez skarżącą we wniosku okoliczności można uznać jedynie za zaniedbanie polegające na niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, którego nie kwalifikuje się jako braku winy będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. W konsekwencji Sąd uznał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zostały zrealizowane przesłanki określone w art. 87 p.p.s.a., od których zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W związku z czym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.