I SA/Wr 540/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A z/s w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października i grudzień 2006 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie prawa pomocy. Skarżąca spółka przed wniesieniem skargi wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 7/16) referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, a tutejszy Sąd, postanowieniem z 3 października 2016 r. utrzymał to orzeczenie w mocy. Strona uiściła wpis od skargi 10 listopada 2016 r. i powtórnie wniosła o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a także – jak wynika z treści wniosku – ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W związku z tym pismem z dnia 15 lutego 2017 r. została ponownie wezwana do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, zwłaszcza takich, które wskazywałyby na zmianę sytuacji finansowej i majątkowej w porównaniu ze stanem ustalonym w postanowieniu Sądu z 3 października 2016 r. Przesyłka z wezwaniem została doręczona 9 marca 2017 r. Pismem z 15 marca 2017 r. strona wniosła o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na powyższe wezwanie. Jednocześnie wniosła też zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, czym w pierwszej kolejności zajął się Sąd. Do dnia wydania niniejszego postanowienia (2 maja 2017 r.) nie udzielono odpowiedzi na wezwanie z 15 lutego 2017 r. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, postępowanie z powtórnego wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega umorzeniu. Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony na tym samym etapie postępowania sądowego, co wniosek poprzedni, w krótkim odstępie czasu od doręczenia stronie postanowienia Sądu o utrzymaniu w mocy orzeczenia referendarza sądowego. W związku z tym ponowne procedowanie co do kolejnego wniosku powinno się sprowadzać już tylko do tego, czy okoliczności będące podstawą odmowy przyznania prawa pomocy poprzednim razem uległy takiej zmianie, która uzasadniałaby uwzględnienie żądania wniosku, jeżeli nie w całości, to choćby w części. Tymczasem skarżąca spółka ograniczyła się do powtórzenia argumentacji wniosku. Dodała jedynie, że jest wobec niej prowadzone postępowanie egzekucyjne. Swoich twierdzeń nie poparła jednak żadnymi dokumentami i nie udzieliła dodatkowych wyjaśnień. W związku z tym rozpoznanie przedmiotowego wniosku faktycznie musiałoby się opierać na danych wynikających z akt sprawy, a więc tych samych, które były podstawą wydania powołanych na wstępie postanowień z dnia 27 czerwca 2016 r. i 3 października 2016 r. W tym stanie rzeczy zastosowanie znalazł przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanego przepisu oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy procesowej.